Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Είμεθα καλά τω αυτώ επιθυμώ και δι' υμάς

     Όσο τα παιδιά ήταν μικρά, αυτό εδώ το ιστολόγιο ενημερωνόταν τακτικά. Η ενασχόληση με αυτό και με όλη την αυτιστικομπλογκόσφαιρα δρούσε ψυχοθεραπευτικά! Στην πορεία, οι αναρτήσεις άρχισαν να αραιώνουν  μέχρι που σταμάτησαν τελείως!
 Από τη μια, επειδή ο ελεύθερος χρόνος μου μειώθηκε δραματικά όταν τα μικρά άρχισαν το σχολείο, καθώς είχαμε φοβερές δυσκολίες μέχρι να μπουν σε μια σειρά. Κάπως, ή μάλλον αρκετά, πλέον τις έχουμε κουλαντρίσει. Απλά, ο μεν Παναγιώτης, χρειάζεται περισσότερο χρόνο, για να κάνει τα μαθήματά του και να τα κατανοήσει, απ' ότι ένα παιδί τυπικής ανάπτυξης. Η δε κόρη, ακόμη ταλαιπωρείται από διάσπαση προσοχής.
 Από την άλλη, ήταν και αυτό το f/b που μπήκε στη ζωή μας και έδινε μια διέξοδο στην ανάγκη για μοίρασμα και μάλιστα πιο άμεσα.
    Δεν έχω να πω κάτι συνταρακτικό, κάποια ιδιαίτερη χαρά ή να ακουμπήσω κάποιο ''αχθος'' ή κάποιο παράπονό μου. Είναι μόνο που τις τελευταίες μέρες με απασχολεί το τι μέλλει γενέσθαι με τα κέντρα θεραπείας και τον ΕΟΠΠΥ. Και καλά εμείς στην δική μου οικογένεια. Ότι ήταν να πάρουν τα παιδιά μου από το κέντρο, το πήραν. Το νερό έχει μπει ή σχεδόν έχει μπει στο αυλάκι και το πολύ πολύ να σταματήσουμε. Αλλά οι υπόλοιπες οικογένειες πως θα τα βγάλουν πέρα; Ούτε να σταματήσουν τις συνεδρίες του παιδιού τους γίνεται, ούτε να πληρώνουν 30άρια και 40άρια την ώρα γίνεται. Και δεν είναι μια χούφτα άνθρωποι, είναι χιλιάδες οικογένειες που εκτός των πρακτικών προβλημάτων της καθημερινότητας, λόγω του ΑΜΕΑ μέλους τους, που έχουν να αντιμετωπίσουν, έρχονται να προστεθούν και επιπλέον οικονομικά βάρη. Μακάρι οι αρμόδιοι φορείς να δείξουν την πρέπουσα ευαισθησία και να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση, διαφορετικά πρέπει, και δικαίως, να καεί το σύμπαν - όπως λέμε και στο χωριό μου.
    Με την ευκαιρία της αναφοράς στα κέντρα, αναλογίζομαι οτι έχω πλέον
συμπληρώσει δεκαετία με τα πηγαινέλα σ΄αυτά και θυμάμαι το άγχος των πρώτων χρόνων, για την κατάσταση του παιδιού..., για το μέλλον του... Το μέλλον που δεν μπορούσα να οραματισθώ... Και νάτος τώρα ο μικρός μου πρίγκιπας, ο ήλιος μου, στα 13 του σχεδόν χρόνια, που σιγά σιγά ανδρώνεται και γίνεται ένα θαυμάσιο ευγενικό - καλά, πάντα έτσι ήταν- παιδί, με χιούμορ αλλά και σοβαρότητα να μεταμορφώνεται σε ένα παλικαράκι με ώριμη σκέψη που διψάει για γνώση  αλλά και με διάθεση για παιχνίδι με την αδελφούλα του. Έτσι τη φωνάζει, ''αδελφούλα''!
     Παρόλο που τις πρώτες μέρες στο Γυμνάσιο μου ερχόταν στο σπίτι με κλάματα, μια γιατί κάποιος συμμαθητής του πέταξε ελιές, μια γιατί ένας εξωσχολικός του είπε οτι το σχολείο του είναι ''φλωράδικο'', πότε γιατί ο διπλανός του τον μπατσάριζε, πότε γιατί τον στραβοκοίταξε ο καπετάν φασαρίας της τάξης, μια φορά γιατί τον αποπήρε η θεολόγος επειδή δεν απάντησε την τελευταία ερώτηση στο τεστ, άλλη φορά γιατί ένας συμμαθητής πέταξε προς το μέρος του ένα κομμάτι από κουλούρι και ακόμη και για την έναρξη των διαγωνισμάτων του τετραμήνου (''Αχ, θα μείνω στην ίδια τάξηηη''), είναι πλέον ένα παιδί που στέκεται στα πόδια του (βέβαια, το δουλέψαμε αρκετά το θέμα με το ''μπούλινγκ'', που, όπως  μόνος του διαπίστωσε και ο ίδιος, στις περισσότερες περιπτώσεις είχε παρεξηγήσει την πρόθεση του ''δράστη''). Είναι πολύ άνετος και εξωστρεφής με τους οικείους και γνωστούς. Συνεσταλμένος με τους υπόλοιπους. Μελετάει με πολύ ενδιαφέρον τα μαθήματά του και κάνει τις εργασίες του και παρόλο που δεν σηκώνει το χέρι του να πει μάθημα - δεν έχει αυτοπεποίθηση-, μάλλον είναι καλός μαθητής γιατί στα διαγωνίσματα (γραπτά και προφορικά εξετάστηκε) τα πήγε περίφημα!
     Δεν έχω να πω κάτι συνταρακτικό, κάποια ιδιαίτερη χαρά, ένα κάποιο ''αχ'' ένα κάποιο ''άχθος'' να ακουμπήσω εδώ, γιατί όποια και αν είναι η εξέλιξη  σήμερα, αυτή, δεν έγινε ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη. Έγινε σιγά σιγά με πολύ κόπο και υπομονή. Με παλινδρομήσεις μερικές φορές. Ωστόσο, τα ξαφνικά πυροτεχνήματα προς τα μπρος ή προς τα πίσω, που τόσο συχνά έκαναν την εμφανισή τους στον ορίζοντα της νηπιακής του ηλικίας, τείνουν να εξαφανιστούν από τη ζωή μας και όσα σκάνε αραιά και που, έπαψαν να μας ξαφνιάζουν ή να μας εντυπωσιάζουν προ πολλού. Χωρίς να παραβλέπω το πόσο τυχεροί σταθήκαμε (ελαφρυς αυτισμός), πιστεύω οτι τα εύσημα πρέπει να δοθούν στους άριστους ειδικούς που του έτυχαν, στους δασκάλους και συμμαθητές του, που τον αγκάλιασαν και τον πρόσεξαν και τέλος στο ίδιο το παιδί, γιατί αυτό θέλησε (από τη στιγμή που έμαθε τι του συμβαίνει) να αντιμετωπίσει τον ''μινώταυρο'', να τον πιάσει από τα κέρατα και να τον εξορθολογίσει, και απ΄οτι φαίνεται τα πάει μια χαρά και ες αύριο τα σπουδαία. 

Τέλος πάντων, είμεθα καλά τω αυτώ επιθυμώ από καρδιάς και δι υμάς...!