Μίλα μου ...Ήλιε μου

ένα παιδί μετράει τ άστρα

2011-11-03T03:46:00.000-07:00

Έχουν παρέλθει οι εποχές που τον απασχολούσαν τα έγκατα της γης και οι παράξενες πέτρες που κρύβονταν εκεί μέσα. Σποραδικά και συνήθως κατά τους θερινούς μήνες, μαγεύεται με τη θάλασσα, με τις γκρίζες φάλαινες, τις όρκες και τα δελφίνια. Ονειρεύεται όταν μεγαλώσει και γίνει μεγάλος άνδρας (ενήλικας δηλαδή) να αγοράσει ένα κόκκινο κρουαζιερόπλοιο, σαν αυτά που κάνουν το γύρο του νησιού- και οι άνθρωποι κόβουν εισιτήριο για να μπούνε μέσα- και θα κάνει το γύρο της Μεσογείου. Εμένα και τους φίλους του θα μας πάει ταξίδι μέχρι τη διώρυγα του Σουέζ και δεν θα μας κόψει εισιτήριο. Θα μας πάει δωρεάν! Μεσούντος του Φθινοπώρου, έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό. Και ποιος είναι ο μεγαλύτερος και ποιος είναι ο μικρότερος πλανήτης; Και ποιος είναι πιο μακριά από τον ήλιο και ποιος πιο κοντά; Ποιος έχει τους πιο πολλούς δορυφόρους και ποιος αποτελείται από αέρια και σκόνη; Πότε έγινε το μεγάλο μπουμ και σχηματίστηκαν οι πλανήτες; Πόσα καλοκαίρια περνάνε στη γη μέχρι ο Πλούτωνας να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον ήλιο; Και από τον ένα χειμώνα της γης μέχρι τον άλλον, πόσοι χειμώνες έχουν περάσει στον Ερμή; Και από ποια χώρα ήταν ο Γιούρι Γκαγκάριν; Έχει κατεβάσει ό,τι βιβλίο και εγκυκλοπαίδεια έχουμε, που αναφέρεται στο διάστημα. Και διαβάζει! Εκεί που τον παρακαλάγαμε να αναγνώσει μόνος του κάτι και ποτέ δεν μας έκανε το χατήρι παρά μόνο για το μάθημα της γλώσσας του σχολείου, τώρα διαβάζει για τους διάττοντες αστέρες, τα ηλιακά συστήματα, τους γαλαξίες και το άπειρο του σύμπαντος. Με αυτά τα βιβλία κοιμάται με αυτά ξυπνάει. Έχει δει κάθε ταινία που υπάρχει σε κινούμενο που αναφέρεται στο διάστημα αλλά και τις έξι από το Star War (προς μεγάλη χαρά του μπαμπά που ανυπομονεί να δουν μαζί και όλα τα Star Trek). Η θεία του του έχει υποσχεθεί να τον πάρει ένα βράδυ μαζί της για να δουν τα αστέρια με το τηλεσκόπιό της. Η μαμά του από την άλλη (εγώ δηλαδή) σκέφτεται να του υποσχεθεί μια επίσκεψη στο πλανητάριο αν βελτιώσει την συγκέντρωση και την απόδοση στα μαθήματά του. Εν τω μεταξύ ο Παναγιώτης παίζει τον αστροναύτη που προσγειώνεται μαζί με την αδερφή του σε μακρινούς πλανήτες. Περπατάνε σαν να καίγονται ή κρυώνουν, ανάλογα με το που προσγειώθηκαν. Στους μεγάλους θυμούς του, εμείς οι γονείς, είμαστε εξώγηινοι! Γελάμε με αυτό και ο θυμός του περνά γρήγορα. Τότε αρχίζει το τραγούδι:

Δύο συ και τρία γω
πράσινο πεντόβολο
μπαίνω μέσα στον μπαξέ
γεια σου κύριε μενεξέ.

Σιντριβάνι και νερό
και χαμένο μου όνειρο.

Μακάρι να μπορούσα να βάλω βιντεάκι. Είναι μαγεία να τον ακούς να τραγουδάει τόσο γλυκά. Ο μικρός μου ήλιος, ο ταξιδευτής του διαστήματος , ο εξερευνητής μου, τραγουδάει...!

Πότε κλείνουν τα σχολεία;

2011-10-21T01:29:00.000-07:00

Η φετινή σχολική χρονιά ξεκίνησε και με τα δύο πλέον, παιδάκια μου στο Δημοτικό να σχολάνε στις 2.00 μ.μ. και η μέρα ξαφνικά να έχει μικρύνει και να μη μας φτάνει. Τραβάμε ζόρια και έχει περάσει μόνο ένας μήνας. Πανικοβάλλομαι και μόνο που σκέφτομαι οτι έχουμε ακόμη άλλους εννέα. Πέρσι δεν ήξερα και άντεχα. Φέτος όμως, που το έργο το έχω ξαναδεί...δεν νομίζω οτι θα τη βγάλω καθαρή χωρίς υπογλώσσια. Φέτος δεν έχω μόνο τον Παναγιώτη να με παιδεύει (γκρινιάζοντας) και να τον παιδεύω (επίσης γκρινιάζοντας) για να διαβάσει. Έχω και τη Διονυσία που ναι μεν είναι πιο πρόθυμη από τον αδερφό της, να κάνει τις εργασίες της, είναι όμως και συνεχώς με κάτι άλλο στο μυαλό της. Γράφει και... τραγουδάει... Της λέω γράψε Τιτίνα, γράφει το Τι και σταματάει για να με ρωτήσει αν θέλω να μου πει ένα παραμύθι. Είμαι πάνω από το ένα παιδί και χαζεύει το άλλο. Γυρνάω στο αιθεροβάμον τέκνο για να το προσγειώσω στο γραπτό του και μου ξεφεύγει το πρώτο. Και πριν καλά καλά τελειώσουμε τη πρώτη φωτοτυπία, μου ζητούν διάλειμμα. Πριν τις δέκα το βράδυ, δεν τελειώνουμε. Μίκρυνε η μέρα κατά πολύ, σας λέω, και τα υπογλώσσια θα τα χρειαστώ και ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά θα χρειαστώ (ο σύζυγος, βέβαια, ισχυρίζεται οτι ξέρει ένα καλό φάρμακο, αλλά οι δόσεις που προτείνει, υποψιάζομαι ότι έχουν σαν στόχο να με στείλουν από overdose)

Το ευχάριστο είναι οτι στο γνωστικό, στη κοινωνικότητα και στην επικοινωνία πάμε καλά. Πριν μερικές μέρες, ένα μεσημεράκι, το μοναδικό διάστημα της ημέρας που είμαστε όλοι ευτυχείς και αγαπημένοι, επιστρέφοντας από το σχολείο στο σπίτι, ρωτάω τον Παναγιώτη αν είχε έρθει στο σχολείο, ο φίλος του ο Γιώργος. Με κοίταξε ερωτηματικά και με ανάλογη απορία με ρωτάει ''Εσύ, είδες τη μαμά του σήμερα;'' Η αλήθεια είναι οτι πράγματι, δεν την είχα δει ούτε το πρωί, ούτε το μεσημέρι και γι αυτό τον είχα ρωτήσει. ''Την είδες το πρωί;'' 'Όχι'' ''Την είδες τώρα, το μεσημέρι;'' ''Όχι, για αυτό σε ρωτάω αν ήρθε ο Γιώργος'' ''Λοιπόν, αφού δεν είδες τη μαμά του, πως θα ερχόταν στο σχολείο; Μόνος του;'' Τι ρωτάω τώρα και εγώ ο μπουμπούνας! Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

Ο προβληματισμός μας είναι που στο καλό βρισκόμαστε. Έχει SLI; Έχει αυτισμό; Στην Εθμα έκανε πρόσφατα το WISC ΙΙΙ και τα αποτελέσματα ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Το Νοητικό πηλίκο Πρακτικής Νοημοσύνης με το Νοητικό πηλίκο Λεκτικής Νοημοσύνης έχουν σημαντική στατιστική διαφορά (17 μονάδες) Η διαφορά μπορεί να αποδοθεί στον αυτισμό, αλλά πάλι, η περίπτωσή του, έτσι όπως τη ζούμε εμείς, δεν φωτογραφίζει παιδιά του φάσματος.

Καλό μας Χειμώνα!!!

Περί μουσικής και άλλων δαιμονίων

2011-09-02T03:45:00.000-07:00

Από την πρώτη μέρα που φτάσαμε στο νησί, τον έχασα! Τον έβλεπα μόνο το βράδυ που ερχόταν για ύπνο. Όλη μέρα με τον Στέφανο! Τηλεφωνούσα στον ανιψιό μου για να τους ενημερώσω οτι το φαγητό είναι έτοιμο. Κανένας τους δεν απαντούσε στις κλήσεις μου. Αναρωτιόμουν τι κάνουν τόσες ώρες μαζί και που εξαφανίζονται. Ανέβηκα τα σκαλιά και άνοιξα τη πόρτα. Κανείς! Μπαίνω στο δωμάτιο του Στέφανου και βρίσκω τα δυο αγόρια ξαπλωμένα στο κρεβάτι ανάσκελα να κοιτάζουν το ταβάνι. Πάνω στο κρεβάτι ήταν αραδιασμένα κάμποσα cd. ''Δεν ακούτε το τηλέφωνο που χτυπάει;'' . Σχεδόν δεν με άκουσαν. Ήταν αλλού! Και δεν χρειάστηκε να μου απαντήσουν... Πρόσεξα το ακουστικό που φόραγε το κάθε αγόρι στο αυτί του. Τα φαντάστηκα εφήβους να μοιράζονται την αγαπημένη τους μουσική και τα μυστικά τους. Μα δεν είναι πολύ μικρά ακόμη για να κλείνονται στο δωμάτιο για να ακούσουν μουσική; Μια φωνούλα μέσα μου, μου υπενθύμισε οτι στην εποχή του Ιντερνετ και των τόπων κοινωνικής δικτύωσης όπου μοιραζόμαστε διαδικτυακά τα αγαπημένα μας τραγούδια με τους φίλους μας, ο εφτάχρονος γιος μου και ο δεκάχρονος ανιψιός μου είναι στο σωστό timing για να ακούσουν μαζί μουσική. Γιατί, αν όχι τώρα, πότε;

ΥΓ1 Το τραγούδι που άκουγαν ήταν ''το φεγγάρι κάνει βόλτα''
ΥΓ2 Το αγαπημένο μου Walkman που έπαιζε και mp3 -το στερεοφωνικό της μαμάς δεν αξιωθήκαμε να το φτιάξουμε)- αφού συνδέθηκε με τα ηχεία του κομπιούτερ, ώστε τα μικρά μου να μπορούν να παίζουν χωρίς να στερούνται τα αγαπημένα τους τραγούδια, μετά από μερικές μέρες καταστρααααάφηκε. Δυστυχώς, έτσι γίνεται πάντα! Όλα τα πράγματα που καταλήγουν στα μαγικά χεράκια του Στεφανάκου, έχουν ένα πολύ- πολύ- πολύ άδοξο τέλος!
ΥΓ3 Τις επόμενες μέρες, τους απασχόλησαν οι ταινίες με τον Μπρους Λη και πόσο κέτσαπ να ξοδεύτηκε για να παραστήσουν τα αίματα. ''Πολύ κέτσαπ μαμά''. Ο Στέφανος πήρε τη μαύρη ζώνη στο Καράτε!

ΥΓ4 Κάθε άσπρη πέτρα που είχα μαζέψει από τη θάλασσα ζωγραφίστηκε από τους τέσσερεις μικρούς καλλιτέχνες (οι δύο Διονυσίες και τα αγόρια) !

ΥΓ5 Διονυσία και Παναγιώτης τρεις μέρες τώρα, προσπαθούν να ψαρέψουν. Με καλάμι ή με κουλούρα. Δεν έχουν νοιώσει ούτε καν ένα τσιμπιματάκι. Και όμως επιμένουν και επιμένουν και επιμένουν...

ΥΓ 6 Η Διονυσία μας έδωσε μαθήματα μπόουλινγκ στο Τσιλιβί. Μας ξεπέρασε στο σκορ και κάθε φορά που ήταν να στείλει τη μπάλα στις κορίνες μας ζητούσε να την παρακολουθήσουμε για να μαθαίνουμε (η ψωνάρα!!!)

ΥΓ7 Την Τρίτη επιστρέφουμε Αθήνα. Η γειτονιά έχει πάθει πρώιμη κατάθληψη για το φευγιό μας. Θα τους λείψει η φασαρία μας και τα γέλια των παιδιών. Μα πιο πολύ θα λείψουν από τα τρία γατάκια, που όλο το καλοκαίρι φροντίζαμε, οι αγκαλιές και τα χάδια της Διονυσίας και του Παναγιώτη.

Καλό φθινόπωρο!

η συνέχεια...

2011-07-08T08:21:00.000-07:00

...Είναι η ώρα της μεσημεριάτικης σιέστας για τη γειτονιά. Απόλυτη ησυχία! Ούτε ο κόκορας δεν λαλεί, ούτε πουλί δεν τολμά να πετάξει. Όλα τα έμψυχα κοιμούνται. Όλα; Όχι, ακριβώς όλα. Τα δικά μου παιδιά και ο Στέφανος, δεν λένε να ησυχάσουν. Λες και το έχουν βάλει στοίχημα να μην αφήσουν άνθρωπο, γάτα, κλπ ζωντανά να κλείσουν μάτι. Πότε τσιρίδες και πότε χάχανα, πότε κάτι που τυχαία(!) ή κατά λάθος (!) πέφτει ή εκσεφενδονίζεται από τα χέρια τους. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή ν' ακούσω τη θεία μου, ή τη γειτόνισσα να φωνάζει ''΄ελεος, ωρή κουτσούνα μου, φίμωσέ τα τα γλυκιάρικα, μπας και γλαρώσει το μάτι μας, κομμάτι...'' και αυτή είναι η καλή πιθανότητα γιατί υπάρχει και η πιθανότητα να ακούσω και μερικά χριστοπάρθενα (βλέπε μπινελίκια) και επειδή δεν είμαι γα'ι΄δούρα και επειδή δεν θέλω να κολάζονται οι γείτονες, πήρα τα διαβόλια μου, και για να ακριβολογήσω, τα τριβόλια μου πέρα από τις αυλές μας, και τα οδήγησα στη σκιά των αιωνόβιων ελαιόδεντρων λίγο πιο πέρα. Η αποστολή τους ήταν να δημιουργήσουν το νησί και την καλύβα του Ροβινσώνα Κρούσου. Τους άρεσε η ιδέα και άρχισαν να μαζεύουν καλαμάκια, ξυλαράκια, χόρτα για τη σκεπή, ψηφίδες από σπασμένα πιάτα για να φτιάξουν πλακόστρωτο δάπεδο(!). Βρήκαν ένα κομμάτι ύφασμα και είπαν να το κάνουν αιώρα. Έφτιαξαν τη καλύβα, γέφυρες για το ποτάμι(!), φράχτες. Το νησί του Ροβινσώνα Κρούσου, τα απασχόλησε αρκετά μεσημέρια και τα κράτησε μακριά από τα σπίτια και τις αυλές προς μεγάλη ευχαρίστηση όλων μας και προς μεγάλη δυστυχία της παραπέρα γειτονιάς

...στη θάλασσα την αγαπημένη μου, μαζέψαμε ''χορταράκια'' (είδος φυκιού) και αχινούς. Οι σαλάτες που φτιάξαμε ήταν καταπληκτικές, βέβαια ο Παναγιώτης ούτε καν δοκίμασε. Δοκίμασε όμως την κάπαρη και δήλωσε οτι είναι το αγαπημένο του φαγητό! Με τα βότσαλα που μάζεψαν τα παιδιά φτιάξαμε ψηφιδωτό.

...ξεχορτάριασμα του κήπου και τα ξερά φύλλα από τους λευκούς κρίνους πλέχτηκαν σε κοτσίδες και ενώνοντας με κλωστή έγιναν σουβέρ!

...προσπαθώ να ετοιμάσω τον Παναγιώτη για το σχολείο, να μάθει κάποια επιπλέον γραμματάκια. Κανένα ενδιαφέρον. Σκέφτηκα να γράψω μια ιστορία με πρωταγωνιστές τα 24 γράμματα της αλφαβήτα. Τα γράμματα κατοικούν σε ένα απομακρυσμένο ράφι μιας βιβλιοθήκης. Κάθε γράμμα έχει για σπίτι του από ένα τόμο της εγκυκλοπαίδειας. Η σκόνη έχει σκεπάσει το ράφι τους και η ζωή τους εκεί γίνεται αβίωτη ώσπου το μικρό σκανταλιάρικο ''ο'' κύλισε στην άκρη του ραφιού και εκεί με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε οτι υπάρχουν και άλλα ράφια πιο κάτω. Τα γράμματα αναστατώνονται με αυτή την ανακάλυψη. Ο αρχηγός των φωνακλάδικων φωνηέντων το ''Α'' θέλει να ζητήσει σε βοήθεια το βασιλιά των συμφώνων το ''Β'' για να επιβάλλουν μαζί τη τάξη όταν ανακαλύπτει οτι το ''Β'' έχει απαχθεί. ''και μετά, μαμά, τι έγινε; Γράψε κι άλλο'' μου ζητά, κάθε βράδυ, ο Παναγιωτίνος μου που έχει γίνει ο μοναδικός ακροατής της ιστορίας μου

...η Νταίζη έχει νυχτερινή βάρδια στο θαλάσσιο πάρκο. Η παραλία έχει αδειάσει και το σκοτάδι έχει αρχίσει να πυκνώνει. Την περιμένουμε να τελειώσει, όταν αντιλαμβανόμαστε μια φωλιά να ανοίγει. Τα μικρά χελωνάκια περιμένουν ακίνητα να δροσίσει. Ακίνητοι και μεις τα παρακολουθούμε. Μια εκατοστή από χελωνάκια τρέχουν στη θάλασσα. Το πρώτο κυματάκι της ζωής τους τα υποδέχεται και εξαφανίζονται για χρόνια μέσα του. Τα παιδιά μου χοροπηδάνε από ενθουσιασμό. ''Είδατε που σας το έλεγα, οτι θα βγουν πολλά από τη φωλιά;'' λεει γελώντας για τη μαντεψιά του ο Στέφανος.............................................................................................................

Το αστρόπλοιό μας είναι έτοιμο! Σε μερικές ώρες φεύγουμε! Για φέτος το καλοκαίρι έχουμε πάρει μαζί μας τις ''Καλοκαιρινές περιπέτειες'' της Disney όπου το καμάρι μου, έχει ήδη, ολοκληρώσει δύο αποστολές. Τώρα που έκλεισαν τα σχολειά είναι όλο προκομάρα. Ότι δεν είχε γράψει όλο το χρόνο στο πολύχρωμο το γράφει τώρα, λίγο πριν πέσει για ύπνο.

Εύχομαι Καλό Καλοκαίρι και καλά μπάνια!

Κάντε κλικ πάνω δεξιά για να δώσετε τη ψήφο σας .

Περσινά...γλυκά σταφύλια ( παλιές σελίδες ημερολογίου καταστρώματος)

2011-07-07T09:26:00.000-07:00

Ετοιμαζόμαστε για τις δίμηνες διακοπές μας. Στο νησί μου! Το Σάββατο το αστροπλοιό μας θα αποσεληνωθεί για να προσγειωθεί μετά από μερικές ώρες στην ονειρεμένη γη των προγόνων μου! Περνάμε το αστρόπλοιο από ένα γενικό σέρβις και έλεγχο. Βρίσκω μερικές σελίδες από το ημερολόγιο καταστρώματος της περσινής πτήσης...

...Ο εξοπλισμός του πικ νικ μοιράστηκε σε τέσσερα σακίδια και όλοι μαζί ξεκινήσαμε με τα ποδήλατα για το κτήμα του παππού. Αφού ο Στέφανος κατάφερε άλλη μια φορά να με φτάσει στα πρόθυρα του εγκεφαλικού με τα οχτάρια που έκανε καταμεσής του δρόμου, φτάσαμε σώοι και αβλαβείς. Μαζέψαμε βατόμουρα για το γλυκό κουταλιού, και μπόλικο μαραθόσπορο. Παρατηρήσαμε τους καλαμιώνες και κάτι κόκκινους καρπούς που είχαν μπλεχτεί πάνω τους. Ο Παναγιώτης ήθελε να του πω μια ιστορία από τους παλιούς ανθρώπους και δείχνοντάς τους μια αράχνη που έφτιαχνε τον ιστό της τους είπα τον σχετικό μύθο. Ώρα για φαγητό. Ανοίξαμε τα σακίδια και στρώσαμε καταγής στις πετσέτες, τοστάκια, κέικ, φρούτα και ξηρούς καρπούς. Φάγανε σαν λιμασμένα. Το νερό μάλλον δεν θα επαρκούσε. Υιοθετήσαμε το σύνθημα ''σκέψου την ομάδα, όχι μόνο τον εαυτό σου''.Ήπιαμε όλοι από λίγο νερό και αρχίσαμε να μαζεύουμε ξύλα και φύλλα για να φτιάξουμε παγίδα πάνω από το λάκκο που είχαμε σκάψει. Έδειξα στον Παναγιώτη και στα άλλα παιδιά, το φυτό της κάπαρης, την αγριομέντα, το φλισκούνι, το ψίλιθρο, το μάραθο, τις μυρτιές και λίγο αγριοδυόσμο. Του έτριψα φύλλα και του έδωσα να τα μυρίσει. Μήπως και αποευαισθητοποιηθεί η όσφρησή του και βελτιωθούν τα αισθητηριακά που αφορούν στο φαγητό. Αναγνώρισε τον δυόσμο γιατί είναι το άρωμα της αγαπημένης του τσίχλας και το μάραθο που του θύμισε ούζο. Ο Στέφανος δοκίμασε πρώτος την αποτελεσματικότητα της παγίδας μας και φυσικά έπεσε μέσα! Γελάγαμε με τις αστείες γκριμάτσες του, όταν οι χαμηλές πτήσεις από μαύρα πουλιά; μας τράβηξαν τη προσοχή. Νυχτερίδες! Τα παιδιά μου δεν είχαν ξαναδεί, εκτός από την τηλεόραση και τρόμαξαν. Βάλαμε τα πράγματά μας στα ποδήλατα και φύγαμε για το σπίτι.

Η συνέχεια λίγο αργότερα...

Όχι άλλο....πάρκοοοο!*

2011-06-17T05:57:00.001-07:00

Μιά εβδομάδα έχει που έκλεισαν τα σχολειά και τα παιδιά μου είναι εσώκλειστα στο σπίτι. Μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή ή παίζοντας με τα παιχνίδια τους. Με τις ώρες, με τις ώρες. ''Παιδιά, πάμε στο πάρκο να πάρουμε λίγο αέρα;'' τολμώ να τα ρωτήσω. ''Όοοοοχιιιιι'' με μια φωνή και τα δύο. ¨Οχι άλλο πάρκο, όχι άλλο έξω, λάστιχο μας έχεις κάνει'' θυμώνει ο Παναγιώτης. Τώρα τι να πω εγώ; Να αρχίσω να φωνάζω σαν παιδί, δεν μπορώ άλλο μέσα; Θέλω αέρα, πάμε πάρκο; Τι; Από την άλλη έχω την αίσθηση οτι όλη τη χρονιά τα είχα εξοντώσει στις διαδρομές και στο έξω. Το μέσα ήταν μόνο για διάβασμα (μαρτύριο δηλαδή). Και ιδού το πρόγραμμα μαμάς και τέκνων της σχολικής χρονιάς 2010-2011

Δευτέρα: εγώ -Πρωί να πάω τα παιδιά σχολείο, οικιακά ή εξωτερικές εργασίες (ΙΚΑ,Τράπεζες, Ταχυδρομείο, Εφορία, εμπορικά καταστήματα ή καθήκοντα για το Σύλλογο Γονέων). -Μεσημέρι να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. Αναγκαστική ωριαία στάση στο πάρκο.
Διονυσία -Απόγευμα λογοθεραπεία
Παναγιώτης -Βραδάκι να διαβάσει (άγνωστο πόσο θα του πάρει)

Τρίτη: εγώ -Πρωί να πάω τα παιδιά στο σχολείο, να πάω στο Δήμο για το δίωρο μάθημα ζωγραφικής -Μεσημέρι να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. Αναγκαστική ωριαία στάση στο πάρκο.
Παναγιώτης -Μεσημέρι να αρχίσει το διάβασμα, να κάνει τις ασκήσεις λογοθεραπείας
-απόγευμα να πάει για λογοθεραπεία
-βραδάκι να αποτελειώσει το διάβασμά του ( άγνωστο πόσο θα του πάρει)

Τετάρτη: εγώ- να πάω τα παιδιά στο σχολείο, να πάω στον ''Ηλιο" για το βιωματικό σεμινάριο ''Μεγαλώνοντας παιδιά σε ένα κόσμο που αλλάζει''. - Στις 12 να φύγω άρον άρον για να προλάβω να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. Αναγκαστική ημίωρη στάση στο πάρκο.
Διονυσία -μεσημέρι, να κάνει τις ασκήσεις λογοθεραπείας, στις 2.00 να πάει για λογοθεραπεία.
-απόγευμα στις 5.15 να πάει μπαλέτο
Παναγιώτης - στις 4.οο να αρχίσει το διάβασμα μέχρι τις 5.00, - βραδάκι στις 6.30 να συνεχίσει το διάβασμα μέχρι τις 9.00, 10.00, 11.00, ανάλογα με την προθυμία του να το τελειώσει.

Πέμπτη: Εγώ -Πρωί να πάω τα παιδιά στο σχολείο. Οικιακά (το σπίτι μες στη βρώμα) ή εξωτερικές εργασίες ή καθήκοντα συλλόγου. -Μεσημέρι να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. Αναγκαστική ωριαία στάση στο πάρκο.
Παναγιώτης - Μεσημέρι να αρχίσει το διάβασμα - βραδάκι (6.30) να συνεχίσει το διάβασμα (ο θεός ξέρει πότε θα το τελειώσει)
Διονυσία -απόγευμα να πάει για μπαλέτο

Παρασκευή: Εγώ - Πρωί να πάω τα παιδιά στο σχολείο. Οικιακά (η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, αλά επειδή δεν θέλω να είμαι δούλα αλλά μόνο κυρά δεν είμαι και τόσο καλή νοικοκυρά και επιλέγω και κάποιες εξωτερικές εργασίες ή καθήκοντα για το Σύλλογο). -Μεσημέρι να πάρω τα παιδιά από το σχολείο. Αναγκαστική ωριαία στάση στο πάρκο. -Απόγευμα να είμαι στο νηπιαγωγείο για να ανοίξω τις αίθουσες και για επίιβλεψη του χώρου.
-Παναγιώτης - Μεσημέρι παραδοσιακούς χορούς στο δημοτικό. -Απόγευμα να κάνει τις ασκήσεις λογοθεραπείας και εργοθεραπείας καθώς περιμένουμε στο Νηπιαγωγείο την αδερφή του. -Βραδάκι να πάει με τον μπαμπά για λογοθεραπεία και εργοθεραπεία.
Διονυσία -Απόγευμα να πάει στο νηπιαγωγείο για θεατρικό παιχνίδι.

Σάββατο: Διονυσία και εγώ -Πρωί να πάμε στο Νηπιαγωγείο για ζωγραφική. Η Διονυσία πρέπει να περιμένει να τελειώσει και το δεύτερο τμήμα, ώστε να βοηθήσουμε το ζωγράφο να μαζέψει και να κλειδώσουμε. Αναγκαστική στάση στο πάρκο όπου συναντάμε τον Παναγιώτη και τον μπαμπά. Επιτέλους ελεύθερα!

Κυριακή: Ανάλογα με το πότε προκύπτει πάρτι φίλου, συμμαθητή, ή συγγενή το διάβασμα επισπεύδεται ή επιβραδύνεται έως ....αργάμισι

Αα, και ο μπαμπάς από το πρωί στην τρεχάλα μέχρι αργά το βράδυ για τον επιούσιο. Τα Σάββατα Σούπερ Μάρκετ και ψώνια για τις διάφορες κοινωνικές μας υποχρεώσεις. ''Λάστιχο με έχετε κάνει'' αναφωνεί ο ταλαίπωρος.

Δεν θα τα πιέσω, ας ευχαριστηθούν το μέσα όπως τους αρέσει! Άλλωστε σε μία εβδομάδα φεύγουμε για δίμηνες διακοπές....

*ή
το εβδομαδιαίο πρόγραμμα μιας μέσης ελληνικής οικογένειας (της Παναγιωταρά;)

Επιτέλους(;), τελειώσαμε!

2011-06-17T02:18:00.000-07:00

Περιμέναμε πως και πως τη λήξη της σχολικής χρονιάς και επιτέλους η πολυπόθητη μέρα έφτασε. Για τον Παναγιώτη αυτό σημαίνει όχι πια πρωινό ξύπνημα, όχι πια διάβασμα! Διακοπές για 90 μέρες, υπενθυμίζει στη Διονυσία. Συγκίνηση για μας με μια γλυκόπικρη επίγευση, το βράδυ της 14ης. Όχι, μόνο γιατί παρακολουθήσαμε τον ήλιο μας στη σχολική παράσταση να κάνει την καφέ αρκούδα (το θέμα είχε να κάνει με την ελληνική πανίδα που τελεί υπό εξαφάνιση), όχι μόνο γιατί όλα τα εκτάκια ήταν μονίμως βουρκωμένα, ούτε γιατί στο γλέντι που ακολούθησε, κάθε φορά που κοίταζα τη Μαρία δίπλα μου, την έβλεπα με κόκκινα μάτια και προσπαθώντας να χαμογελάσει μου έλεγε '' μεγάλωσαν τα παιδάκια μου, φεύγουν''. ( Ήταν η δασκάλα τους στην Τετάρτη τάξη ), αλλά κυρίως γιατί, μαζί με τη λήξη της σχολικής χρονιάς έπεσε και η αυλαία του σχολείου μας. Τέλος! Το σχολείο μας συγχωνεύεται με το άλλο, το συστεγαζόμενο. Τέλος! Ο άψογος σχολικός σύμβουλος και συμπαραστάτης όλων μας, φεύγει από τη περιφέρεια. Τέλος! Η θητεία του καταπληκτικού, πάντα χαμογελαστού διευθυντή μας, στο δημοτικό μας έληξε. Τέλος! Και το χειρότερο; Ο δάσκαλος της Πρώτης, που ως είθισται, θα τα είχε και στη Δευτέρα, έχοντας την πιο πρόσφατη οργανική θέση - και αφού με τη συγχώνευση θα μειωθούν οι οργανικές- μάλλον δεν θα είναι από Σεπτέμβρη. Τέλος! Τρεις σημαντικοί άνθρωποι που σμίλεψαν τη φιλοσοφία και το πνεύμα του σχολείου (έμφαση στην οικολογία και φροντίδα για το περιβάλλον, έμφαση στους εναλλακτικούς τρόπους μάθησης-η Μαρία συνήθιζε να κάνει κάποια μαθήματα έξω στην αυλή, κάτω από τη σκιά του δέντρου, πλαισιωμένη από τον λαχανόκηπο που είχαν δημιουργήσει οι μαθητές-, έμφαση στις τέχνες, έμφαση στη πρόνοια για τον συνάνθρωπο, έμφαση στα πολιτιστικά -δεν είναι τυχαίο οτι όλο το δημοτικό, με πρώτο και καλύτερο το διευθυντή, από τις μικρότερες τάξεις μέχρι την έκτη, και όλους τους δασκάλους, σχημάτισε έναν τεράστιο διπλό και τριπλό κύκλο, όλοι μαζί μια ανθρώπινη αδιάσπαστη αλυσίδα, και χόρεψαν απίστευτα όμορφα τους παραδοσιακούς χορούς ή μήπως το χορό του Ζαλόγγου;) Έμφαση στην αγάπη και στους καλούς τρόπους (Καλημέρα Παναγιωτάκη μου, καλημέρα Γιωργάκη μου, Φροσάκι μου, αγαπημένα μου παιδιά...). Από Σεπτέμβρη, ο νέος διευθυντής θα έχει να μάθει τα ονόματα, τα μαθησιακά προφίλ και τους χαρακτήρες 300 μαθητών. Να τους ενοποιήσει και να δημιουργήσει συλλογική ταυτότητα, την αίσθηση του ανήκειν . Το'' εμείς''. Από Σεπτέμβρη το σχολείο θα λειτουργεί με το νέο σύστημα. Θα σχολάνε στις δύο. Κα υ μένη Διονυσία, πρωτάκια και δευτεράκια! Δεν θα έχετε χρόνο για παιχνίδι!

15η Ιουνίου.
Αποχαιρετήσαμε νηπιαγωγούς, δάσκαλο και διευθυντή. Χαζολογήσαμε με τις ώρες στο πάρκο (το στέκι όλων των παιδιών του σχολείου και των γονιών τους, το πάρκο που έχει ενοποιήσει τις γειτονιές μας και τις καρδιές μας). Πήγαμε για λογοθεραπεία η Διονυσία, και εργοθεραπεία ο Παναγιώτης. Πήραμε το μετρό και πήγαμε στο Mall. Χαζέψαμε τα βιβλία στο public και τους αγόρασα από ένα παιχνιδάκι για επιβράβευση και ως ενθύμιο για τη τελευταία σχολική μέρα.
Στα Goody's, κάναμε απολογισμό της χρονιάς, των κατακτήσεών τους στη γνώση, στη συμπεριφορά, στις δραστηριότητες. Διαπιστώνουν οτι πλέον το πρόγραμμά* μας δεν θα είναι τόσο φορτωμένο. Το μόνο που πρέπει για λίγες μέρες να κάνουμε, είναι οι λογοθεραπείες και η εργοθεραπεία. Μετά μπάνια, βόλτες, παιχνίδι! ''Αυτή είναι ζωή!!!!!'' μου λέει ευτυχισμένος ο Παναγιώτης.

*η συνέχεια για το φορτωμένο πρόγραμμά μας από βδομάδα.

Μας ζάλισε τον ...έρωτα!

2011-06-12T15:15:00.000-07:00

''Βασιλική, τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες και στο Μαρίφ κατήντησες εκεί να ξεψυχήσεις....'' 'Επρεπε να μάθει απέξω το τραγούδι. Έμπαινε στο Υυ tube και το άκουγε είτε με Ζιώγαλα - τον προτιμούσε κιόλας- είτε με Νταλάρα. Και δόστου τραγούδι και δόστου να κάνει τα όργανα (ντουτουρουτουτού, ντουρουτουτού) δέκα με δεκαπέντε φορές τη μέρα ''Βασιλική τον έρωτα,.... Βασιλική τον έρωτα'' και η Διονυσία μαζί του σαν δεύτερη φωνή. Μας ζάλισαν τον έρωτα... Μετά ήρθε ο Μενούσης και ναι μεν ήταν στο τσακίρ κέφι για τραγούδι, για το χορό δε, ούτε βήμα. Δεν ήθελε. Τη μέρα της γιορτής όμως ανυπομονούσε να φορέσει τη στολή του. Χόρεψαν τα πρωτάκια τρεις χορούς: ''Εξέφεξε η Ανατολή'', ''ο Μενούσης'' και ''η Τρυγόνα'' . Δύο παραστάσεις έδωσαν. Μία στο πάρκο πλησίον του σχολείου και μία στο άλσος. Το ευχαριστήθηκε και καμάρωνε! Στις επόμενες μέρες όταν συναντούσαμε κάποιο γνωστό ερχόταν και μου σιγοτραγούδαγε στο αυτί ''Ο Με -νού- σης...'' ήταν το σινιάλο του οτι έπρεπε να πω στον συνομηλητή μου, οτι έλαβε μέρος στους παραδοσιακούς ηπειρώτικους χορούς.

Το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και κρυφό καμάρι το αγόρι μου!

Πρώτος από αριστερά ο Παναγιώτης μου... Και ανεξάρτητα από τον τίτλο του post, είμαι ...η περήφανη λεβεντομάνα!

Πάνω δεξιά, έρευνα για τις συνθήκες γέννησης του αυτιστικού παιδιού. Παρακαλώ δώστε απάντηση/ψήφο.

Η αλήθεια πονάει

2011-05-24T04:29:00.000-07:00

Το άκουσε σε κάποια παιδική τηλεοπτική σειρά και τον εντυπωσίασε! Το είχε επαναλάβει δύο τρεις φορές μέσα στη μέρα και αργά το απόγευμα, αφού του επιβεβαίωσα οτι πράγματι, η αλήθεια πονάει μερικές φορές...., ''μαμά πες μου μια αλήθεια που πονάει'' ''Ας πούμε Παναγιώτη, οτι έχεις ένα φίλο που είναι χοντρούλης και εσύ του πεις κάποια στιγμή είσαι λίγο χοντρούλης φίλε μου, τότε εσύ του λες την αλήθεια αλλά ο φίλος σου θα στενοχωρηθεί που τον λες χοντρούλη.'' Πήγα να συνεχίσω με τα παραδείγματα αλλά με σταμάτησε βεβαιώνοντάς με οτι είχε καταλάβει. Το βράδυ, όταν ήρθε ο μπαμπάς του, πάει τον αγκαλιάζει γύρω από την κοιλιά και του λέει''Μπαμπά, είσαι αδύνατος, δεν έχεις κοιλιά'' Και πριν ένα χρόνο αυτό θα ήταν πέρα για πέρα αλήθεια. Έλα όμως που η καθημερινή κατανάλωση μπίρας έχει αρχίσει να του δημιουργεί ένα μικρό μαξιλαράκι, που πλέον... φαίνεται! Εξήγησα στον νεανίσκο οτι αν δεν μπορούμε να πούμε την αλήθεια επειδή θα πονέσει ο άλλος, δεν σημαίνει οτι πρέπει να πούμε ψέματα, απλά δεν λέμε τίποτα. Τώρα για το πόσο ειλικρινής πρέπει να είναι αν το ρωτήσει ο φίλος του, ελπίζω να μη προκύψει άμεσα, γιατί είναι λίγο μπερδεμένο και θα του το εξηγήσω σιγά σιγά.

Το μυστικό του Μοντεζούμα

2011-05-11T08:11:00.001-07:00

''Παναγιώτη, είναι ώρα να αρχίσεις το διάβασμα''
Ακούω νιαούρισμα...''Δεν μπορωωωώ, είναι δύσκολαααα''
''Μα αφού δεν είδες ακόμη τι έχεις, πως λές οτι είναι δύσκολα''
Νιαούρισμα ξανά...'' Είναι πολύ κουραστικοοοό, δεν μπορωωωώ''
''Ελα Παναγιωτάκη μου, κάνε μια προσπάθεια''
'''Οχι, όχι όχι'' αποφασιστικά πλέον.
Καθημερινά οι ίδιες ατάκες δις και τρις και βάλε. Ξεκινάω με το μαλακό, αρχίζει αυτός τα κλαψουρίσματα και τα νιαουρίσματα, περνάω στα παρακάλια, μετά στις απειλές οτι τάχα μου θα τηλεφωνήσω στον διευθυντή για να του πω οτι θα διακόψει το σχολείο. Εδώ τσιμπάει λίγο και γράφει μια σειρούλα γραμματάκι γραμματάκι, απειλή την απειλή και αφού περάσουν και οι τελευταίες απογευματινές ώρες σε μόνιμη στάση στη σειρούλα που γράψαμε υπό απειλή όπλου ( το ασύρματο τηλέφωνο μονίμως στην παλάμη μου, σε ετοιμότητα για τον διευθυντή) είμαι έτοιμη πλέον, να εκραγώ. Και εκρήγνυμαι! ''Γράφεεεεε, μη χαζεύεις γράφεεε'' ''Πόσο κάνει 10 -1, πόσοοοοο΄;;;;;;; Σε αυτή την αλλόφρονα κατάσταση με βρίσκει το βράδυ ο σύζυγος. ''Και μη φωνάζεις στο παιδί, μη του αγριεύεις, γιατί χάνεις την ψυχραιμία σου; Μίλα του πιο ήρεμα'' Και το κορυφαίο..., το τελειωτικό χτύπημα ''Και τι κάνατε όλη μέρα, γιατί δεν έχετε τελειώσει ακόμη; Και το σπίτι γιατί είναι μπάχαλο; Δεν είσαι εσύ εδώ μέσα;'' Ναι, βέβαια, ξέχασα τη μικρή που καθώς έχει βαρεθεί να ζωγραφίζει, αυτοεξορίζεται στο καθιστικό για να δει το επάρατο κανάλι που επί 24ώρου έχει παιδικά (άβαταρ, φαν μπόι και τσαμ τσαμ κλπ. κλπ.) και μαρμαρώνει σε απόσταση αναπνοής μπροστά από την οθόνη(ή μέσα έχει μπει;) αφού πρώτα έχει δοκιμάσει διάφορες θέσεις στον καναπέ έχει συρθεί πάνω του, κάτω του, στα μπράτσα, έχει ρίξει κάτω μαξιλάρια, ριχτάρια και όλα μαζί έχουν ανακατευτεί με τα παιχνίδια, τα αγαπημένα της ημέρας που την συνοδεύουν παντού- την επόμενη μέρα θα επιλέξει κάποια άλλα να την συντροφέψουν. Εννέα μήνες τώρα, ελάχιστα παρεκλίναμε από το σκηνικό. Δοκίμασα αυθυποβολή: ''Να αυτή η μαγική κολόνια του μπαμπά δίνει δύναμη, τα αυτοκινητάκια κάτω από το μαξιλαράκι της καρέκλας σου θα σου δώσουν ταχύτητα. Το μασάζ θα σε χαλαρώσει.'' Εκφοβισμό: '' Το κομπιούτερ και η τηλεόραση καίνε τα εγκεφαλικά σου κύτταρα'' Κίνητρα: Θα πάμε στο πάρκο, στο Γιώργο, στη Νόρα, θα σου αγοράσω σούπερ πράκτορες...'' κλπ κλπ ¨όλα τα κόλπα είχαν πρόσκαιρη επίδραση. Το μόνο που πιάνει είναι η αγριάδα. δυστυχώς. Δεν αρέσει σε κανέναν μας, μας στεναχωρεί όλους και φθείρει τις σχέσεις όλων μας.
Αυτή η γκαστρία κοντεύει να τελειώσει και έχουμε κλατάρει, ήδη, οικογενειακώς. Λίγο πριν το τέλος θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει πριν από χρόνια για το μαστίγιο και το καρότο '' τα άλογα με τα γλυκά μήλα τα πας όπου θέλεις'' και
''.... είμαι κουρασμένος δεν μπορώ να διαβάσωωωω'' το γνωστό νιαούρισμα. ''Για πες μου Παναγιώτη, το μυστικό του Μοντεζούμα για να έχει δύναμη και να μη κουράζεται, το ξέρεις; Ξέρεις ποιο ήταν;''
''Μοντεζούμα;;;;; Μυστικό;;;; '' Λοιπόν ο Μοντεζούμα ήταν.........κλπ κλπ...'' εν τω μεταξύ τον έχω καθίσει στην καρέκλα του γραφείου του, ''.....και το μυστικό του για να έχει δύναμη ήταν αυτό'' και του εμφανίζω μια σοκολάτα και του την δίνω. Μασουλώντας την με ευχαρίστηση ξεκίνησε να γράφει. Και τρεις μέρες τώρα όταν του λέω ήρθε η ώρα για το μυστικό του Μοντεζούμα με ακολουθεί στο γραφείο του, παίρνει τη μίνι σοκολατίτσα υγείας (να μη μου παχύνει κιόλας) που του δίνω και... συνεργάζεται. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει ή αν θα πρέπει σε κάθε αντίρρησή του να συνεχίσει, να τον μπουκώνω με σοκολατίτσες, αλλά ένας μήνας έμεινε, που να πάρει, θα καβατζάρουμε, και θα επιβιώσουμε....

Το μυστικό του Μοντεζούμα

2011-05-11T08:11:00.000-07:00

Μια στο καρφί και μια στο πέταλο

2011-04-01T04:07:00.000-07:00

Η άσκηση στο βιβλίο εργασιών της γλώσσας ζητά από το μαθητή να συμπληρώσει το γραμματάκι που λείπει και να βάλει τόνο όπου χρειάζεται. Οι ελλιπείς λεξούλες είναι: αράχν..., η κόρ.. βελόν..., κλωστ.., φωλ..., αποθήκ... και σκάλ... και ο Παναγιώτης έχει γράψει αράχντόνο (ολογράφως), κόρτόνο, βελόντόνο, κλωσττόνο, σκάλτόνο κλπ.

Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας για τον Αυτισμό (2 Απριλίου) και με τη σκέψη οτι πολλοί μαθητές έχουν και μικρότερα αδέλφια, μοίρασα στο σχολείο σχετικό ενημερωτικό φυλλάδιο της ΕΕΠΑΑ του παραρτήματος Πειραιά, που επισημαίνει κάποιες χαρακτηριστικές συμπεριφορές ώστε να γίνει όσο το δυνατόν νωρίτερα η διάγνωση. Οι δασκάλες: ''Πολύ καλά κάνατε και τα μοιράσατε, γιατί έχουμε κάποια παιδάκια με θέματα -όχι κατ' ανάγκη αυτισμού- και ενώ τα έχουμε επισημάνει στους γονείς, δεν έχουν ενδιαφερθεί ιδιαίτερα. Ας ελπίσουμε οτι θα ευαισθητοποιηθούν με το έντυπο''
Προσωπικά δεν πιστεύω οτι κάποιος που αδιαφορεί για τις επισημάνσεις των εκπαιδευτικών θα παρακινηθεί να ενδιαφερθεί από κάποιο έντυπο. Αλλά πάλι..., ποτέ δεν ξέρεις...

Αύριο λοιπόν θα είμαι και εγώ στη εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα για τον αυτισμό όπως και η γειτόνισσα και φίλη Μαριλένα

Καλό Μήνα!!!!

Χαμηλές Πτήσεις

2011-03-21T01:56:00.000-07:00

Η φωτοτυπία που τους έδωσε ο δάσκαλος για το μάθημα της γλώσσας αναφέρεται σε μια μελό ιστορία για τον χήρο αγρότη που προσπαθεί να θρέψει τα ανήλικα ρακένδυτα και ανυπόδητα παιδιά του. Τα δυο αδέλφια βοηθούν τον πατέρα στο χωράφι και νοσταλγούν τις παλιές καλές μέρες, τότε που η μανούλα δεν είχε αποδημήσει προς τους ουρανούς.

''Παναγιώτη, αν και εγώ πεθάνω θα στενοχωρηθείς;''
''Ποι ο ς θα με δια βά ζειιιι'' με ρωτά προσεχτικά και ζυγιάζει την έκφρασή μου
''Κανένας, αφού εγώ θα έχω πεθάνει!''
''Α, ωραία! Θα βρω την ησυχία μου''

Α, ρε Υπουργείο Παιδείας, πόσο μέγαιρα με έχεις κάνει. Μου πήρες το γλυκό και στοργικό, μητρικό μου ρόλο και μου έδωσες αυτόν του οικοδιδάσκαλου, χωρίς καν, να έχω εκπαιδευτεί για αυτόν.

Η πιο όμορφη συγνώμη

2011-02-17T05:43:00.000-08:00

Παίζει με το φίλο του Νίκο στο δωμάτιό του. Τα δυο αγόρια αποφασίζουν οτι τα κορίτσια τους ενοχλούν στο παιχνίδι τους και ο Παναγιώτης έχει την έμπνευση και γράφει σε ένα χαρτάκι: ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ (βέβαια, η ορθογραφία ήταν γεμάτη μαργαριτάρια). Η Διονυσία ένιωσε σαν έκπτωτη βασίλισσα! Εκεί που ο αδερφός της την είχε σαν θεά, τώρα την πούλαγε για το άλλο παιδί και την εξόριζε από το δωμάτιό τους. Έβαλε τα κλάματα και δυσκολεύτηκα να την παρηγορήσω. Εξήγησα στον Παναγιώτη οτι δεν είναι δίκαιη η στάση του. Έφυγα για την κουζίνα αφήνοντας την μικρή μουτρωμένη πάνω στην κουκέτα της, με απόφαση να ξαναδοκιμάσω λίγο αργότερα να αποκαταστήσω τη σχέση τους. Την ακούω να χαχανίζει! Τι στο καλό; Πηγαίνω ξανά κοντά τους. ''Μαμά, μου ζήτησε συγνώμη!!! Κοίτα!'' Μου δείχνει το κεφαλάρι της κουκέτας τους. Πράγματι! Της ζήτησε συγνώμη, γραπτώς, σε τρία χαρτάκια που τα κόλλησε στο κρεβάτι τους. Η πιο όμορφη συγνώμη! Καρδούλα...φίλοι καλοί...συγνώμη.

καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

2011-01-30T10:27:00.000-08:00

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη το φαγητό μας και η Διονυσία καθρεφτίζεται στη τζαμαρία. Με κίνηση μοιραίας γυναίκας τινάζει μια τούφα από τα μαλλιά της και τη στρώνει με τα δάχτυλα στο πλάι. Με ένα δεύτερο τίναγμα προς την αντίθετη κατεύθυνση, στρώνει μερικές ακόμη τούφες από την άλλη πλευρά του κεφαλιού της που το έχει γείρει με χάρη. Ικανοποιημένη από την εικόνα που της στέλνει το καθρέφτισμα στο τζάμι, γυρνάει με νάζι προς τον Παναγιώτη και τον ρωτάει όλο γλύκα και με χαμόγελο από διαφήμιση οδοντόκρεμας: ''Πως σου φαίνομαι;'' και ο Παναγιώτης σοβαρός σοβαρός ''Σαν μαϊμού''. ''Έλα Παναγιώτηηη'' και σουφρώνει τα χειλάκια της. ''Σαν μαϊμού άσχημη'' συνεχίζει σοβαρός ο αδερφός της, αλλά ήδη έχουμε διακρίνει ένα γελάκι που προσπαθεί να κρύψει. ''Ελα Παναγιώτη, να λες αλήθεια'' απαιτεί η μικρή μου. Στο βάθος ξέρει οτι την δουλεύει. ''Καλά, καλά'' γελάει τώρα ο Παναγιώτης και σηκώνει τα χέρια για να καλύψει το κεφάλι του ''είσαι σα μαϊμού όμορφη''. Η Διονυσία έχει σηκώσει το χέρι και προσπαθεί να τον κοπανίσει. Και τα δύο τους έχουν ξεραθεί στα γέλια!

Αναδρομικό 1: Ρωτάνε την Διονυσία τι της έφερε ο Αη Βασίλης και η κοπελούλα μου απαντά όλο καμάρι:''Μπάρμπι τάμπιντου τάμπιντου τάμπιντου τελεία τζι α''

Αναδρομικό 2: ''Μαμά, ξέλεις πως θα ονομάθω την κόλη μου, όταν μεγαλώσω;''
''Πως θα την ονομάσεις κοριτσάκι μου;''
'' Θα την ονομάσω Μηδείας Μυκάλης*, μα λέσει αυτό το όνομα''

* Μυδείας-Μυκάλης: είναι στάση του τραμ στη Νέα Σμύρνη.

Μα.... για όνομα...!!!

2011-01-17T01:49:00.000-08:00

Μου μιλάνε και τα δύο ταυτόχρονα. Και τα δύο θέλουν να μονοπωλήσουν τη προσοχή μου(!). Η Διονυσία έχει πάρει φόρα και ο Παναγιώτης τη διακόπτει συνεχώς. Δεν μπορώ να τα παρακολουθήσω. ''Παναγιώτη, περίμενε να τελειώσει η Διονυσία και μετά μου λες αυτό που θέλεις''. Σιωπά και ακούει αυτό που λέει η αδελφή του. ''Έλα Παναγιώτη, πες μου αυτό που ήθελες'', εγώ. Και ο Παναγιώτης αγανακτισμένος... ''Για όνομα του Θεού, εσύ φταίς Διονυσία, έκλεψες τις σκέψεις μέσα από το μυαλό μου, τώρα δεν θυμάμαι τι ήθελα να πω''

Μερικές μέρες (μήνα να πω καλύτερα) αυτός ο ίδιος και ανυπόμονος Παναγιώτης μπαίνει στη κουζίνα όπου συζητώ με τον μπαμπά του και... ''Με συγχωρείτε που σας διακόπτω, αλλά....'' (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
Τον γεμίσαμε φιλιά!
Οι γονείς που έχουν παιδιά με αυτισμό ή αυτιστικές διαταραχές, γνωρίζουν πολύ καλά πόσο σημαντική είναι αυτή η απλή ένδειξη ευγένειας και πόσα πολλά σημαίνει.

Πριν δύο μέρες με πλησίασε στο πάρκο, μια μαμά που τα παιδιά μας παίζουν μαζί (παρόλο που ο δικός της είναι κατά ένα χρόνο μικρότερος του Παναγιώτη) "Καλά, μα τι καλό παιδί που είναι ο γιος σου!'' (και βέβαια, είναι! εγώ από μέσα μου,) και μου εξηγεί οτι το καμάρι μου υπερασπίστηκε με πολύ ωραίο τρόπο τον γιο της, όταν ένα μεγαλύτερο παιδί τον έσπρωξε. Παραξενεύτηκα, γιατί σε κάποια άλλη περίπτωση που ένας επιστήθιος φίλος του έκλαιγε, δεν είχε δώσει τη παραμικρή σημασία, ωστόσο φούσκωσα από περηφάνια (είμαι λίγο χαζούλα, το ξέρω) όταν μείναμε μόνοι μας τον ρωτάω: ''Αλήθεια Παναγιώτη, μάλωσες το άλλο παιδάκι;'' ''Δεν το μάλωσα, μάθημα του έκανα''

Έτυχε να βρεθούμε σε McDonald's και το δωράκι στο παιδικό μενού ήταν μια σαχλαμάρα που αφορούσε στην παιδική ταινία ''Ο μεγαλοφυής''. Κάτι του εξήγησε ο μπαμπάς του για την επιθυμία του ''κακού'' να φτιάξει ένα ρομπότ που θα καταστρέψει την πόλη ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, και ο Παναγιώτης κολλά τη βελόνα στις πολύ πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις του. ''Και αν φτιάξει δύο ρομπότ τι θα γίνει μπαμπά;'' ...''και αν φτιάξει δέκα, τι θα γίνει;'' .... και αν φτιάξει τριανταπέντε δέκα χιλιάδες, τι θα γίνει;'' και η σειρά των ερωτήσεων καθημερινά αυξανόταν με κάθε λογής φανταστικό συνδυασμό αριθμών που του ερχόταν στο κεφάλι. Ώσπου ο μπαμπάς δεν αντέχει άλλο και ''Παναγιώτη, μη με ξαναρωτήσεις, δεν θα σου απαντήσω'' ''Μία τελευταία μπαμπά, σε παρακαλώ, κάνε μου αυτή τη χάρηηηη!'' Τελικά με το που είδε την ταινία στο σινεμά, το κόλλημα μαγικά ... ξορκίστηκε
Και όχι, δεν έχω παράπονο, πάμε πολύ καλά. Και είναι πλέον πολύ περισσότερα τα θετικά πρόσημα από τα αρνητικά!
Από την άλλη έχω την χαριτωμένη μου Διονυσία, που όταν θυμώνει αμφισβητεί τη μητρική μου ιδιότητα και με χρίζει ως κακιά μητριά και μάγισσα που αφού πάτησα με το τακούνι μου τη μαμά της στο χώμα και την έλιωσα, πήρα τη μορφή της. Φωνές και αντάρες καταμεσής στη Καλλιρρόης, με τη κορούλα μου να ωρύεται οτι δεν είμαι η μαμά της και δεν θέλει να έρθει μαζί μου. Για κάθε ενδεχόμενο, σκέφτομαι να έχω πάντα μαζί μου πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης.

Ευχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με πολλά χαμόγελα και Υγεία σε όλους!!!

Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό...

2010-11-17T07:44:00.000-08:00

Είμαστε καλά, εδώ γύρω και γύρω -γύρω. Χορεύουμε στους ρυθμούς του σχολικού προγράμματος και εύχομαι να απουσιάζει ο δάσκαλος, να απεργήσει, να έχει δύο Σαββατοκύριακα η εβδομάδα και ουφ! πάλι Δευτέρα...; και ερώτηση κρίσεως, πόσες φορές επιτρέπεται να σου πέσει το μολύβι από τα χέρια και πόσες να σκύψεις να το μαζέψεις μέσα στη μέρα; Πόσα διαλλείματα επιτρέπεται να κάνεις μετά από κάθε γραμματάκι που γράφεις; Και τέλος ύστερα από πόσες στριγκλιές του τύπου ''γρααααάαφεεεεεεε Πανααααγιωωωώωωτηηηηηη'', χαρακτιρίζεται η μαμά ως η υστερική του 2ου ορόφου;
...αλλά πολλάκις, χαλαρώνουμε κιόλας ...

Κατά την επιστροφή από το σχολείο:
''Μπουχου χου, Είναι πολύ βαρετό μπουχου χου''
''Τι έγινε Παναγιώτη, γιατί κλαψουρίζεις;'' κάπως απότομα εγώ, γιατί το μυαλό μου περιπλανιέται σε νέα προβλήματα και υποχρεώσεις...
''Γιατί το σπίτι μας είναι τόσο πολύ μακρυά από το σχολείο; Είναι πολύ κουραστικός ο δρόμος μπουχου χου''
''...στείλε μου e mail, θα βγάλω φωτοτυπίες και θα τις βάλουμε στις τσάντες των παιδιών...'' μιλάω στο τηλέφωνο με τη υπεύθυνη ενός βιωματικού σεμιναρίου που διοργανώνει ο Δήμος μας για γονείς. Ο Παναγιώτης το βιολί του, κλαψουρίζει για το πόσο μακριά είναι το σχολείο από το σπίτι μας. Να πάρει ευχή πέρασα ένα καλοκαίρι μεσ στην αγωνία για αν θα το πάρουν σ αυτό που είναι και οι φίλοι του και αυτός μου κλάψουρίζει για την απόσταση. Είμαι αρκετά τσιτάρισμένη και του λέω γλυκά γλυκά και έτοιμη να τον δαγκώσω στην περίπτωση που συμφωνούσε.
''Ναι μωρό μου, έχεις δίκιο, είναι πολύ μακριά το σχολείο σου! Τι θα έλεγες να βρίσκαμε ένα άλλο, πιο κοντά στο σπίτι μας;'' Χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και τα γατόνυχα έτοιμα να ορμήξουν...
''Όχι, άλλο σχολείο. Αυτό'' ...Τη γλίτωσε τη γατοεπίθεση...
''Τότε, μη κλαψουρίζεις για την απόσταση...'' εγώ και όχι τόσο γλυκά πλέον.
''Εγώ, λέω να βρούμε άλλο σπίτι, κοντά στο σχολείο'' μου λέει γλυκά γλυκά ο Παναγιωτίνος μου και με έκανε να γελάσω και να χαλαρώσω από την ένταση τω ν τελευταίων ημερών.
αναρωτιέμαι αν είναι δική του σκέψη αυτή της μετακόμισης ή του την έχει άθελά του, υποβάλλει ο φίλος του;

Να φύγει, να πάει σπίτι του να πεθάνει...

2010-10-16T09:07:00.000-07:00

Μόλις επέστρεψαν από το πλανητάριο. Φωνές, γέλια! Ο ''μικρός πρίγκιπας'' τους άρεσε. Ενθουσιάστηκαν και με το θόλο. Έχουμε προσκαλέσει και τον κουμπάρο με τα παιδιά του για φαγητό, μιας και παρακολούθησαν όλοι μαζί το έργο και βρέθηκαν ύστερα από πολύ καιρό στα μέρη μας. Ένας πανικός μέσα στο δωμάτιό τους, αφού και τα τέσσερα πιτσιρίκια ανακατεύουν τα παιχνίδια, τα παίζουν λίγο και τα αφήνουν γρήγορα για να παίξουν με άλλο. Τότε είναι που πέφτει στα χέρια τους το κουτί με τα Γκορμίτι! Επιφωνήματα ευχαρίστησης και ρόλοι που αναδιανέμονται ''εγώ θα είμαι ο αρχαίος φρουρός'', ''εγώ θα είμαι ο κολοσσός'','' εγώ θα είμαι ο τρόμος'' ''και εγώ η Τζέσσικα''. Κάπου εκεί στο φόρτε του παιχνιδιού ο Παναγιώτης τους λέει οτι ''αγόρασε'' το καινούριο dvd και τα προσκαλεί να το δούνε. Τον ακολουθούν στη τηλεόραση αλλά το μάτι των καλεσμένων πάει σε άλλα παιχνίδια που ήταν παραπεταμένα σε διάφορα σημεία του καθιστικού. Τον εγκαταλείπουν και ασχολούνται με τα αεροπλανάκια του ''έι παιδιά! Εγώ μόνος μου θα μείνω;'' Δεν του δίνουν σημασία. Στενοχωριέται! ''Ελάτε παιδιά να το δούμε!'' Άλλη μία προσπάθεια. ''Δεν είσαστε καλοί φίλοι..'' εδώ η υπομονή του έχει εξαντληθεί και έχει αρχίσει να οργίζεται. ''Να φύγετε! Να πάτε σπίτι σας'' Θυμός ,κλάματα! Του μιλήσαμε, του εξηγήσαμε γιατί προτιμούν τα παιχνίδια από τη τηλεόραση και φάνηκε να ηρεμεί. Κάθησε να παίξει μαζί τους. Ώρα φαγητού! Πατάτες τηγανητές, κοτομπουκιές και σαλάτα για όσα τη τρώνε. Ο Παναγιώτης θέλει τυροπιτάκια. Του τα σερβίρω μαζί με πατατούλες.Γίνεται τούρκος! Σπρώχνει το πιάτο και πετάει τις πατάτες κάτω. Μόλις που προλαβαίνω να πιάσω το πιάτο που ακόμη είχε τα τυροπιτάκια. Τον φωνάζω να φάει. Βλέπει το πιάτο και τον πιάνει υστερία. ''Δεν θέλω αυτά τα τυροπιτάκιαααα, αγγίξαν τις πατάτεεεες. Έχουν λάδι πατάτααας'' Φωνές ξανά, νεύρα... Του ψήνω καινούρια.Έχει λυσσάξει από τη πείνα. Νεύρα, νεύρα, νεύρα. Επιτέλους, έτοιμα τα τυροπιτάκια! Περιμένουμε να κρυώσουν. Ο συνομήλικός του, γιός του κουμπάρου μας είναι στο μπαλκόνι και διαβάζει μεγαλόφωνα ένα περιοδικό. ''Σε ποιά τάξη πάει;'' με ρωτά ο δύσκολος. ''Στη πρώτη Δημοτικού, όπως και σύ!'' Το τί έγινε, μόλις τον άκουσε δεν περιγράφεται. Γούρλωσε τα μάτια του και άρχισε να χτυπιέται και να φωνάζει ''Να πεθάνει, να πεθάνει'' ...''Αυτός ξέρει να διαβάααζει''...
''εγώ δεν ξέρωωωω''...'' Θέλω να μάθω να διαβάζω τώραααα''...''θα του πετάξω το παπούτσι μου να του ανοίξω το κεφάλιιι'' ... ''γιατί ξέρει αυτός να διαβάζειειειειει;'' Σοκαριστήκαμε όλοι από τη συμπεριφορά του και την υστερία του. Ότι και να του λέγαμε, μάλλον τον πυροδοτούσε παρά τον καλμάριζε. Τονίσαμε τις δικές του κατακτήσεις, ότι ο φίλος του π.χ. δεν ξέρει κομπιούτερ, ενώ αυτός ξέρει, του είπαμε οτι τα διάβασε όλα λάθος και οτι στα ψέμματα του είπαμε μπράβο, αλλά τίποτα... ''Να φύγει να πάει σπίτι του να πεθάνει, εγώ πρέπει να ξέρω να διαβάζω όχι αυτός, αυτός είναι πιο μικρός από μένα'' Του είπαμε οτι ο μικρός μας φιλοξενούμενος πάει σε άλλο σχολείο ενώ στο δικό μας κανένα παιδάκι δεν έμαθε ακόμη να διαβάζει...και πάλι τίποτα. Κάποια στιγμή προσποιήθηκε οτι θέλει να κοιμηθεί και πήγε τρέχοντας στο δωμάτιό του για να δώσει μια γερή δαγκωνιά στο ανύποπτο παιδάκι, (από αντανακλαστικά εδώ κάπου πρέπει να τον έσπρωξε και ο δικός μου χτύπησε το δόντι του).
Είχαμε ξεσυνηθίσει τέτοιου είδους εκκρήξεις και πανικοβληθήκαμε και αντιδράσαμε σαν πρωτάρηδες με φωνές, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ μας. Από διαχείρηση κρίσεων: πάτος το ζεύγος! Τον απείλησα οτι θα τον χαστουκίσω αν συνεχίσει και έφυγα μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Σιγά σιγά , άρχισε να ηρεμεί και αποκοιμήθηκε. Ή έτσι μας φάνηκε τουλάχιστον. Μετά από δέκα λεπτά νάσου τον στην κουζίνα δίπλα στη ''πέτρα του σκανδάλου''. Σηκωθήκαμε αλαφιασμένοι όλοι και πήραμε θέσεις για να προστατέψουμε το παιδάκι. ''Εσύ, με χτύπησες στο δόντι και με πονάει, αλλά δεν πειράζει'' και πριν προλάβουμε να τον απομακρύνουμε τον αγκαλιάζει γελώντας και του δίνει ένα φιλί! ''Φίλοι;'' ...σαν να μην έτρεχε τίποτα και ας είχαμε πάθει οικογενειακώς από τρία εγκεφαλικά... και ας γίναμε κουρέλια.

Και να σκεφτεί κανείς οτι τη Πέμπτη ήμασταν στο ΚΕΔΔΥ και φουσκώναμε από περηφάνεια όταν μας έλεγαν οτι είναι δύσκολη η απόφασή τους για παράλληλη στήριξη γιατί τον είδαν στο σχολείο να συμμετέχει στη τάξη, να παίζει και να αλληλεπιδρά με τους φίλους του στο διάλλειμα και να έχει ισότιμη σχέση μαζί τους.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του και να μη ματαιώνεται εύκολα. Νομίζω οτι η κακή του διάθεση ξεκίνησε από την άρνηση των παιδιών να δούν τους γκορμίτες σε dvd. Πρέπει να μάθει οτι δεν είναι απαραίτητο όλοι να ενδιαφέρονται για τα ίδια πράγματα. Μετά οι πατάτες με το τυροπιτάκι μαζί τον στράβωσαν (συνήθως αν κάτι τον ενοχλεί στο πιάτο ζητά ήρεμα να το βγάλουμε. Κάτι πρέπει να κάνουμε και εδώ). Τα τυροπιτάκια, τελικά δεν τα έφαγε. 'Εφτιαξε γάλα με choco pops, μόνος του και χόρτασε τη πείνα του. Τέλος η πρωτιά του άλλου παιδιού και η αδυναμία η δική του. Πρέπει να μάθει να χάνει ( Τον έγραψα στο σχολείο για σκάκι (η φαρσοκωμωδία!), το ζήτησε ο ίδιος και πήγε με χαρά τη πρώτη μέρα. Κέρδισε μάλιστα και ένα πιόνι από τον αντίπαλό του. Την επομένη δεν πήγε γιατί φοβόταν οτι θα χάσει)

''...όλα, όλο λίγο χάλια...''

2010-09-26T08:17:00.000-07:00

Αύγουστος. Μακρύς Γυαλός. Ο Παναγιώτης και η Διονυσία γλυκοκοιτάζουν και φλερτάρουν το ολοκαίνουριο τηλεκατευθυνόμενο σκαφος που έφερε η Βάσω στον Στέφανο. ''Μπορείτε να το τηράτε όσο θέλετε, αλλά μη το γκιάτε'' τους είπε ο λατρεμένος του αδερφού μου. Πειθήνια τα δικά μου, βλέπαν και δεν αγγίζαν. Ούτε σχόλιο, ούτε γκρίνια για το καινούριο παιχνίδι του ξάδελφου. Δύο μέρες σιωπηλά για το αντικείμενο του πόθου του. Είχε σκάσει ο Στέφανος! Είχε σκάσει που δεν ασχολούνταν με το σκάφος του που δεν του έδιναν την ευκαιρία να τους βάλει τις φωνές , πως θα του το χαλάσουν. Το πήρε και το έβαλε στο νερό. Τα δικά μου τον παρακολουθούσαν να το μανουβράρει από μακριά, ώσπου ο Παναγιώτης εκεί που δεν είχε βγάλει άχνα για ώρες γυρίζει προς τη Βάσω και της λέει: ''Βάσω, γιατί εμένα μου φέρνεις παιχνίδια όλα, λίγο χάλια και το Τέτανο μόνο καλά;'' ''Θέλεις και εσύ τηλεκατευθυνόμενο σκάφος;'' τον ρωτάει γλυκά γλυκά η αδελφή μου και ετοιμαζόταν να του πει οτι έχει ένα ίδιο δώρο και για αυτόν, αλλά η απάντησή του τη φρέναρε: ''Όχι, εγώ έχω σκάφος το παλιό μου, που έφερε η Χριστίνα (η πρώην παιδαγωγός του). Δεν θέλω άλλο''

Τηλεγραφικά: Όλα καλά!

2010-09-15T10:07:00.000-07:00

Επιστρέψαμε! Τα παιδιά προσαρμόστηκαν! Εγώ... Εγώ σαν πέλμα που άπλωσε όλο το καλοκαίρι πάνω στο σανδάλι και τώρα προσπαθεί να χωρέσει σε στενή γόβα. Προσπαθώ...
Έγινε ο αγιασμός! Όλα καλά! Ο Παναγιώτης χεράκι χεράκι με τον κολλητό του τον Γιώργο, μπήκαν στην τάξη. Κάθισαν μαζί στο ίδιο θρανίο. Όλα καλά, μας προβληματίζει όμως (εμάς τις δύο μαμάδες) η απόλυτη και αμοιβαία εξάρτηση που έχει τον ένα παιδί από το άλλο. Ο δάσκαλος καλός, πολύ καλός! Ο Παναγιώτης και τα άλλα παιδιά όλο για αυτόν μιλάνε. Ο Διευθυντής πολύ καλός και ζεστός άνθρωπος και ο ειδικός σχολικός σύμβουλος πάρα πολύ καλός και πάρα πολύ καλός γνώστης του αντικειμένου. Όλοι με τις καλύτερες προθέσεις να βοηθήσουν και με διάθεση να συνεργαστούν. Τρεις μέρες τώρα ο Παναγιωτίνος ήταν υπό διακριτική παρακολούθηση από τους άμεσα εμπλεκόμενους και από τους μη ( αυτοί από περιέργεια για το ποιές συμπεριφορές έχει να αντιμετωπίσει ο δύστυχος συνάδελφός τους από το άμοιρο το παιδάκι) που ρωτούσαν με εμφανή απορία ''μα ποιό παιδάκι είναι;'' Εντάξει, χάρηκα πάρα πολύ με αυτήν την ... αδιακρισία τους. Περνάει απαρατήρητος (ο χαμαιλέων μου)! Στη σημερινή συνάντηση στο γραφείο του σχολικού συμβούλου, ο δάσκαλός του μου είπε τα καλύτερα. ''Είναι συνεργάσιμος, ακολουθεί τις οδηγίες κλπ κλπ''

Θετική διάθεση, θετικό κλίμα...για να δούμε, γιατί εγώ πολύ τον φοβάμαι (τον χαμαιλέοντα) για όταν θα αρχίσουν τα ζόρια με τις εργασίες στο σπίτι, αλλά ..δεν λέω ...τίποτα, κρατάω την ανάσα μου και σταυρώνω τα δάχτυλά μου πίσω μου και σσστ σσστ

Τηλεγράφημα ξεκίνησα να γράψω, αλλά πάλι δεν μου βγήκε. Μόλις συνέλθω από το τζετ λανγκ των δίμηνων διακοπών θα ανεβάσω μερικά αποσπάσματα από τα ημερολόγια.

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΜΑΣ!

Τα συν του φάσματος

2010-07-06T09:43:00.000-07:00

Βράδυ Σαββάτου κατευθυνόμαστε προς Δροσιά για να περάσουμε το Σαββατοκύριακο με συγγενείς. Υποτίθεται οτι γνωρίζουμε τη διαδρομή γιατί έχουμε ξαναπάει και άλλες φορές. Για άλλη μια φορά, όμως προσπερνάμε το σημείο που έπρεπε να στρίψουμε και φτάνουμε στη κινητή γέφυρα της Χαλκίδας. Σταματάμε στο περίπτερο για να ζητήσουμε σχετικές πληροφορίες. ''Το θυμάμαι αυτό το μέρος!'' αναφωνεί ο Παναγιώτης. Μάλλον αδύνατον να το θυμάται, γιατί την τελευταία φορά που είχαμε έρθει στο συγκεκριμένο σημείο ήταν πριν δύο χρόνια, όταν περιμέναμε το λεωφορείο για να μας γυρίσει στον σταθμό της Οινόης ''Θυμάσαι μαμά (που) μία φορά πήραμε τρένο και μετά λεωφορείο και ήρθαμε εδώ; Και μετά ο μπαμπά έκανε πλάκα να με πετάξει η θάλασσα;'' Τον άτιμο! Πως στο καλό αναγνώρισε τη περιοχή; Τι σημάδια είχε βάλει; Και πως θυμάται τόσες λεπτομέρειες μετά δύο χρόνια; Νόμιζα οτι η μνήμη συμβαδίζει με το λόγο αλλά μάλλον έκανα λάθος.

Λίγο πριν φύγουμε για τις διακοπές μας, τακτοποιώ τις τελευταίες εκκρεμότητες. Μία από αυτές και το καθάρισμα των χαλιών. Ο Παναγιώτης επιμένει να με βοηθήσει! Τρελαίνεται να παίζει με το νερό και μάλιστα με το πιστόλι ελεγχόμενης πίεσης και διασποράς που έχουμε προσαρτήσει στο λάστιχο. Ρίχνει νερό στα χαλιά μέχρι να μουσκέψουν καλά, εγώ τα τρίβω με τη βούρτσα και το ειδικό σαμπουάν και τέλος η καλύτερή του: Το ξέβγαλμα. Άφθονο νερό και αυτός να χοροπηδάει και τάχα μου κατά λάθος ρίχνει στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, στις λεμονιές στον ακάλυπτο, κάποια κύματα παλίρροιας χαμηλά στον τοίχο και κάποιοι καταρράκτες. Είχα σκοπό να καθαρίσω 2-3 τεμάχια αλλά με τη βοήθεια του Παναγιώτη, ούτε που κατάλαβα πότε τελειώσαμε 7 κομμάτια ( 2 μεγάλα και τα υπόλοιπα μικρά). Επέμενε, μάλιστα να κάνουμε απόψε και το τελευταίο, αλλά το φως δεν ήταν αρκετό για να εντοπίσω τυχόν λεκέδες και κολλημένες τσίχλες.
''Αν, το χειμώνα σας δω με τσίχλα στο καθιστικό, θα σας κόψω τα πόδια'' τον απείλησα. ''Τον χειμώνα θα είμαι μεγάλος και θα προσέχω, πριν ήμουν μικρός, ήμουν πέντε χρονώ. Δεν ήξερα''

Ευτυχώς με λίγη βενζίνη οι ξεραμένες και κολλημένες τσίχλες, εξαφανίστηκαν!

Τώρα είμαι σχεδόν έτοιμη να ετοιμάσω τις βαλίτσες μας και να φύγουμε με το αστρόπλοιο για τα πάτρια εδάφη.
Τα ημερολόγια καταστρώματος θα ενημερώνονται κατά καιρούς μέχρι να επιστρέψουμε (Σεπτέμβρης θα είναι)

Καλό Καλοκαίρι!
Να περάσετε όμορφα!

Τα πουλάκια μου!!!

2010-07-02T07:11:00.000-07:00

Σκηνές από τη σχολική παράσταση του Νηπιαγωγείου ''Περσεφόνη της Δήμητρας μοναχοκόρη'' Δεύτερος από δεξιά ο Παναγιώτης μου!!!

''με τόση γλύκα (στ) τη ματιά και καλοσύνη (στ)η κα(ρ)διά'' ταδε έφη μεσαίον πτηνόν και δη το αγαπημένο μου
Λίγο πριν εμφανισθεί επί σκηνής, με στολή καλιακούδας (δια χειρός μου- ηστολή) για το χορευτικό στη "Λιλιπούπολη'' του παιδικού σταθμού. Το έτερο αγαπημένο πτηνό, η Διονυσία μου!!!
Το θλιμμένο χαμόγελο είναι γιατί δεν ήρθε ο πρίγκηπάς της και καλός της, που ακούει στο όνομα Γιώργος

Καλή πρόοδο σε όλα τα παιδάκια!!!

Πως ο τοίχος σου μπορεί να γίνει τείχος

2010-06-19T02:23:00.000-07:00

και μάλιστα καθοριστικό για το μέλλον του παιδιού σου!
Συνήθως, χωροταξικά, αυτό που προσδιορίζει τα όρια και τα σύνορα των περιοχών, είναι μια πλατεία, μια λεωφόρος, ένας δρόμος. Κάτι εμφανές, τέλος πάντων. Στη περίπτωση του δημοτικού σχολείου της περιοχής μας , είναι ένας μεσότοιχος.
Ένας τοίχος χωρίζει το δωμάτιο του Παναγιώτη από το δωμάτιο του παιδιού της διπλανής μας πολυκατοικίας. Μέχρι τώρα οι πορείες τους ήταν κοινές και ταυτόσημες. Μέχρι τώρα! Γιατί από δω και στο εξής κάποιοι αποφάσισαν οτι ο κοινός τοίχος που χώριζε τα δωμάτιά τους πρέπει να γίνει τείχος που θα χωρίσει και τη πορεία τους.

Ας πάρω τα πράγματα απο την αρχή.
Πριν ένα χρόνο, όταν πήγα να γράψω τον γιο μου στο πλησιέστερο του σπιτιού μας νηπιαγωγείο, διέσχισα την οδό Ταδοπούλου και μετά δύο τετράγωνα ήμουν κιόλας εκεί. Στο χ΄νηπιαγωγείο, όπου με έκπληξη πληροφορήθηκα οτι δεν ανήκουμε σε αυτό αλλά σε ένα άλλο, πέντε τετράγωνα πιο μακρυά από μας. ''Ξέρετε, εμείς παίρνουμε την Δεινοπούλου μέχρι την οδό Ταδοπούλου. Από κει και κάτω τα παίρνει (τα νήπια) το ψ΄.
Ομολογώ οτι δεν μου ήρθε καλά να τρέχω το παιδί μέσα στο καταχείμωνο τόσο μακριά (για τα δικά του ποδαράκια-αφού δεν οδηγώ). Ωστόσο σκέφθηκα οτι τα λίγα παιδάκια που γνωρίζαμε μέναν μετά την Ταδοπούλου οδό, οπότε θα τα είχε συμμαθητές, πράγμα πολύ σημαντικό -όπως μας είχε τονίσει ο παιδοψυχίατρος-για την ομαλή του ένταξη και κοινωνικοποίηση στον μικρόκοσμο του νηπιαγωγείου, να βρεθεί σε περιβάλλον με παιδιά γνωστών μας. Πάω λοιπόν στο ψ΄. Με το που αναφέρω οτι το παιδί είναι στο φάσμα με παραπέμπουν στην άλλη άκρη της πόλης, για το ένταξης. Δεν τον θέλαν με τίποτα! Δεν τον ήξεραν άλλωστε, και από την άποψη οτι εγώ μπορεί να υπερεκτιμούσα τις δυνατότητες του παιδιού, καλά έκαναν. Για να μη μακρυγορώ, με παρέπεμπαν από τον έναν στον άλλο. Προϊστάμενο εκπαίδευσης, σχολικό σύμβουλο κλπ κλπ. όλοι προσπαθούσαν να με πείσουν οτι πρέπει να το πάω στην ένταξη. Ο γιατρός του όμως ανένδοτος. ''Δεν μας ενδιαφέρει το μαθησιακό, αυτό το καλύπτει στις συνεδρίες, μας ενδιαφέρει η κοινωνικοποίησή του με παιδιά της γειτονιάς του...'' Τελικά η σχολική σύμβουλος επισκέφθηκε τον παιδικό σταθμό και αφού διαπίστωσε την ''καλή του συμπεριφορά'', έδωσε το πράσινο φως για το ψ' νηπιαγωγείο.
Ξεκινά λοιπόν η σχολική χρονιά, με πολλές δυσκολίες στην αρχή, αφού τα παιδιά τον κορόιδευαν για τον στρεβλό τρόπο που μιλούσε. Με τη βοήθεια της δασκάλας, τη δική μου και τις δικές του προσπάθειες, τα παιδιά τον αποδέχτηκαν και σταμάτησαν να τον κοροϊδεύουν. Έκανε μάλιστα και αρκετούς φίλους από άλλα τμήματα από μόνος του. Με 4-5 παιδάκια δέθηκε πάρα πολύ και έγιναν κολλητοί. Πλησιάζοντας στο τέλος της σχολ. χρονιάς, ο Παναγιώτης ανακοινώνει τα νέα του στον περίγυρό μας. ''Θα πάω στη πλώτη τάτση, μαζί με τον Γιώγο και τη Ελένη και τη Βάσω και ...''
Περίοδος εγγραφών λοιπόν, έχω συγκεντρώσει τα απαραίτητα και γράφω πρώτα τη Διονυσία στο ψ' όπου ανήκουμε και φοίτησε και ο Παναγιώτης και πάω στο δημοτικό που είναι στο ίδιο σχολικό συγκρότημα για να τον γράψω.
''Που μένετε;''
''Δεινοπούλου 23''
''Α, δεν είστε σε μάς, είστε στο σχολ. συγκρότημα του χ΄. Εμείς παίρνουμε μέχρι Δεινοπούλου 25''
''Μα, είναι δυνατόν; Να κάνετε μπαλάκια τα παιδιά και ειδικά για την πρώτη Δημοτικού που έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις; Για κάθε παιδί τυπικής ανάπτυξης το να γίνει αποδεκτό σε, ήδη διαμορφωμένες από το νήπιο, παρέες, δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα. Πόσο μάλλον για τον Παναγιώτη που δεν έχει ευχέρεια στο λόγο και όντας στο φάσμα θα προτιμήσει να κλειστεί στον εαυτό του παρά να προσεγγίσει τους άλλους. Δεν πρόκειται για πεντάχρονα που παίζουν αγεληδόν. Είναι πλέον εξάχρονα και έχουν ήδη διαμορφώσει ένα ''εμείς''. Ένα ''εμείς'' που συσπειρώνεται μπροστά στον ''έξω'', στον ''ξένο'', στον ''καινούριο''. Και φοβάμαι πολύ για την αντίδραση που θα προκύψει μόλις δουν οτι ο ''ξένος'' δεν μιλάει παρά κοιτάζει παθητικά κάπου στο κενό. Και ακόμη περισσότερο την αντίδρασή τους όταν ανοίξει το στόμα του και μιλήσει όπως μιλάει. Πόσο καιρό θα μας πάρει να γίνει αποδεκτός και με ποιά διάθεση θα πηγαίνει στο σχολείο, όπου δεν θα είναι οι φίλοι του και με ποιά διάθεση θα κάνει τις εργασίες του στο σπίτι; Θα προσπαθήσει ή θα παλινδρομήσει; Φοβάμαι πως ό,τι κατακτήσαμε κινδυνεύει να χαθεί''.
''Ελάτε την Παρασκευή, να δούμε αν υπάρχει θέση''
Μόλις οι νηπιαγωγοί του έμαθαν τα νέα προσφέρθηκαν να της μιλήσουν για την αναγκαιότητα του να παραμείνει ο Παναγιώτης με την παρέα του. Άλλωστε δεν μπορεί η αδελφή του να είναι στο νηπιαγωγείο αυτού του σχολικού συγκροτήματος και ο Παναγιώτης στο Δημοτικό άλλου. Ποιό παιδί να πρωτομαζέψω, μέσα σε ένα τέταρτο, καλύπτοντας απόσταση εφτά τετραγώνων με τον βηματισμό της Διονυσίας; Το ίδιο προσφέρθηκε και μια δασκάλα όπου τα παιδιά μας κάνουν παρέα. Τα μηνύματα ήταν καθησυχαστικά. ''Να πάω την Παρασκευή να τον γράψω'' και ''οχι, δεν χρειάζεται να ενοχλήσεις κανέναν άλλον. Είναι σίγουρο οτι θα τον πάρουν''.
Παρασκευή πρωί - πρωί, προτελευταία των εγγραφών, μέρα, ο άντρας μου είναι στο γραφείο της.
''ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ! ΕΙΜΑΣΤΕ, ΗΔΗ. ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΟΙ!!!''. Της εξηγεί ξανά πόσο σημαντικό είναι για το παιδί να παραμείνει με τους φίλους του. Κατανοεί γιατί έχει κάνει ειδική αγωγή, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα, λέει. Να πάμε στον προϊστάμενο του γραφείου εκπαίδευσης.
Πέρασα όλο μου το πρωϊνό να πηγαινοέρχομαι ή να τηλεφωνώ στο γραφείο εκπαίδευσης. Ο προϊστάμενος (για λόγους υγείας μάλλον) δεν φάνηκε εκείνη τη μέρα. Σε όποιον αρμόδιο και αν τηλεφώνησα, κανένας δεν ήταν στο γραφείο του.
Μένει μια μέρα. Η Δευτέρα. Τη Δευτέρα θα κριθεί το μέλλον του. Αν θα αγαπήσει ή όχι το σχολείο! Τα γράμματα!
Και όλα αυτά από έναν τοίχο που κάποιοι αποφάσισαν να τον κάνουν τείχος.
Με ποιό δικαίωμα παίζουν εις βάρος της ψυχολογίας και των συναισθημάτων των παιδιών μας; Γιατί δεν μας έστειλαν από την αρχή στο χ΄ νηπιαγωγείο, ωστε να μην αλλάζουμε σχολείο στη συνέχεια; Του χρόνου θα αντιμετωπίσω τα ίδια με τη Διονυσία και θα χάσει και αυτή τους φίλους που θα κάνει ή θα ισχύουν τα τριαντάρια τμήματα που εξήγγειλε η Διαμαντοπούλου και θα πηγαίνουν σε διαφορετικά σχολεία τα αδέλφια;

Το σπίτι των πνευμάτων

2010-06-14T06:41:00.000-07:00

''Ποιός το έκανε αυτό;''
Δύο χεράκια δείχνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις . Ο Παναγιώτης την Διονυσία και η Διονυσία τον Παναγιώτη. Άντε να βγάλω άκρη...

Στη συνέχεια, αφού τους έχω εξηγήσει οτι όχι μόνο δεν πρέπει να ψευδοκατηγορούμε αλλά ούτε καν να κατηγορούμε, άλλαξαν τακτική...
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Όχι εγώ'' το ένα
''Ούτε και εγώ'' το άλλο. Άντε να βγάλω άκρη...

Εδώ και μήνες έχουν συμμαχήσει...
''Ποιός το έκανε αυτό''
''Ο κανένας'' και τα δυό, με μια φωνή. Άντε να βγάλω άκρη...

Εξηγώ οτι δεν μπορούν να συμβαίνουν ζημιές από μόνες τους, πάντα υπάρχει κάποιος δράστης που ευθύνεται γι αυτές...
''Ποιός το έκανε αυτό;'' και ο Παναγιώτης ξέρει οτι τον είδα.
''Όχι εγώ, ο άλλος Παναγιώτης''

Περνάει ο καιρός και οι ζημιές γίνονται είτε από τον ''άλλο'' Παναγιώτη, είτε από την ''άλλη'' Διονυσία. Καταλαβαίνουν όμως οτι με τον ''αλλο'' ζημιάρη εαυτό, αυτοπροδίδονται.
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Δεν ξέρω''
''Ούτε εγώ''
''Αυτό δεν στέκει, κάποιος πρέπει να το έκανε!''
''Ο αόατος'' λύνει το αίνιγμα ο Παναγιώτης.

Προσπαθούν να μας υποβάλλουν την ιδέα οτι υπάρχει κάποιος αόρατος που κάνει ζημιές. Ακόμη και στις σχεδόν εμφανείς περιπτώσεις...
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Κά ποιος αό ααα τος ;!'' διστακτικά.

Κυριακή πρωί, βρίσκουμε την επιφάνεια του γραφείου γεμάτη νερά. Έχουν προχωρήσει και κάτω από το τζάμι που έχουμε βάλει για προστασία από τις χαρακιές των παιδιών. Σηκώνουμε εκτυπωτή, οθόνη, ηχεία, τον εξωτερικό σκληρό, τη βάση του ασύρματου, το μικρό φωτιστικό και φυσικά όλο το χαρτομάνι. Σε κάποια σημεία το ξύλο άρχισε να φουσκώνει.
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Ο αόατος'' με μια φωνή και τα δυό τους. Άντε να βγάλουμε άκρη...
Μά πότε κιόλας πήγαν στο γραφείο; Πριν δέκα λεπτά ξύπνησαν...
Μπορεί να δυσφορήσαμε προς στιγμή που αφήσαμε τον καφέ μας στη μέση αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία να το καθαρίσουμε και να ξεσκαρτάρουμε από διάφορα άχρηστα χαρτιά.

Δευτέρα μεσημέρι, επιστρέφουμε από το σχολείο μαζί με τον Παναγιώτη και ανοίγω το pc και τι βλέπω; Μια οθόνη γεμάτη βρώμικες πιτσιλιές και ένα γραφείο γεμάτο σημάδια από άλατα νερού. Σηκώνω το φωτιστικό και βλέπω στη βάση του μικρές σταγόνες.
''Βρε Παναγιώτη, πάλι τα ίδια;''
''Ο αόατος μαμά''
Μα τι λέω; Αφού έλειπε όλο το πρωινό. Ανεξήγητο!
Βρε, λες;
Λες να είναι υποβολή ή να κάνω κάνα ευχέλαιο;

Υ.Γ. Η σχολική γιορτή ήταν θαυμάσια. Περιμένω να γίνει και της Διονυσίας και θα κάνω σχετική ανάρτηση με φωτογραφικό υλικό.

Χαρούμενο πρωϊνό ξύπνημα!

2010-06-12T04:46:00.000-07:00

Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, αποφεύγω το ξενύχτι γιατί το πρωί δεν έχω ξυπνημό. Μόνο Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, τώρα τελευταία, άρχισα να βλέπω καμιά ταινία στην τηλεόραση σχεδόν μέχρι τις 3.00 π.μ. Oι επόμενες του ξενυχτιού μου μέρες, Σάββατο και Κυριακή, είναι οι μόνες που τα καμάρια μου αποφασίζουν να ξυπνήσουν αρκετά νωρίτερα από τη συνήθη τους ώρα, για τις μέρες τουλάχιστον, που έχουν σχολείο.
''Μαμαααά!'' , ο Παναγιώτης
''Μμμμ!''
''Τσίπνα, τσιμέωσε, είναι μέα''
''Μμμμ''
.............

(Ευτυχώς με κάτι βρήκε να παίξει, να κοιμηθώ λιγάκι ακόμη)......
''Ουάουυυ'' εγώ και ...τινάζομαι επάνω. Κάτι παγωμένο και υγρό κυλάει στο πρόσωπό μου. Δύο δροσερά χεράκια μου χαϊδεύουν το πρόσωπο...
''Για να φύγει ο ύπνο'' Ο μοναχογιός μου έχει γεμίσει τις χούφτες του με νερό από τη βρύση του μπάνιου και μου πλένει το πρόσωπο. ''Να φύγει ο ύπνος'' Αυτό τους λέω κάθε πρωί, όταν διαμαρτύρονται καθώς τα νίβω στον νιπτήρα. Μένω ξαπλωμένη και σκέφτομαι κάποια άλλα πρωϊνά πολλά χρόνια πίσω, τότε που η μάνα μας μετά από πολλές απέλπιδες προσπάθειες να μας ξυπνήσει (και δεν ήμασταν μωρά) ερχόταν με μια λεκάνη νερό και ένα δίσκο στο δωμάτιό μας και έπλενε το πρόσωπο μας. Θέλοντας και μη, πεταγόμασταν από τα κρεβάτια μας. Εκείνη χαμογέλαγε και έβαζε μπροστά μας το δίσκο με τις τηγανίτες πασπαλισμένες με μέλι σουσάμι και κανέλα! Μισούσα αυτόν τον υγρό αιφνιδιασμό, αλλά λάτρευα τις τηγανίτες! Αν έφτιαχνε και πρωϊνό ο Παναγιώτης θα άρχιζα να υποψιάζομαι οτι είναι η μετεμψύχωση της μάνας μου.
''Φουσκώνει ο καφεεεεεέ, ελάτε σηκωθείτεεεε'' η φωνή του Παναγιώτη από τη κουζίνα.
Βρε, λες;
Πάω στη κουζίνα. Φτιάχνει κρύο γάλα με Nesquick. Το φουσκώνει ο καφές είναι η αγαπημένη τους φράση όταν βλέπουν το μπαμπά τους να ετοιμάζει τον ελληνικό του.

Μετά από μερικά σαββατοκύριακα έχω πλέον συνηθίσει τον αιφνιδιασμό (μπορώ να πω μάλιστα οτι απολαμβάνω τα δροσερά του χεράκια πάνω στο πρόσωπό μου - κάνει και ζέστη άλλωστε), και λέω να του μάθω να μου ετοιμάζει πρωϊνό.
Λες;
Καλά δεν θα 'ταν;;;;;

Ο μικρός Μέρλιν και το μαγικό φίλτρο

2010-06-02T12:25:00.000-07:00

Ζητάμε από τη παιδίατρο να δει το πουλάκι του, εφόσον εμάς δεν μας αφήνει να το πλησιάσουμε. Η παιδίατρος προσπαθεί, ο Παναγιώτης έχει σφίξει τα χέρια του πάνω του και δεν την αφήνει. Τον παρακαλάμε, τον βεβαιώνουμε οτι δεν θα πονέσει, αλλά δεν μας πιστεύει. τον κρατάμε χειροπόδαρα και η γιατρός το κατεβάζει. Αυτός χτυπιέται. Ναι, θα χρειαστεί χειρουργείο, μέχρι τον Σεπτέμβρη και αργά είναι,πρέπει να έχει γίνει. ''Βάλτο μέσαααα'' τσιρίζει ο μικρούλης μου. Και αφού το τακτοποίησε η γιατρός, ...βάζει πάλι τα κλάμματα: ''έγινε μικλοοό'' Τον ηρεμούμε και τη ρωτάει: ''γιατί είχε άσπλα;'' ''Πρέπει να το καθαρίζεις'' του λέει. ''Είναι τα μικρόβια που σου λέω'' εγώ.

Στο σπίτι ψάχνει στα ράφια της βιβλιοθήκης και εντοπίζει ένα χοντρό λεξικό ''Αυτό είναι ένα βιβλίο με μαγικά. Θα κάνω ένα καλό μαγικό'' Ανοίγει στη μέση το χοντρό τόμο και το ακουμπά στο γραφείο. Ανάβει και το λαμπατέρ! ''Πρέπει να βάλω τα γυαλιά μου για να διαβάσω'' και φοράει τα γυαλιά ηλίου που έχει. ''ακούνα ματάτα, τάτα τατα τατα ξου ξου ξου'' ΄΄η κάτι τέτοιο τέλος πάντων, περίπου όμοιο με αυτό που άκουσε στο τελευταίο παιδικό πάρτυ που είχαμε πάει από τον κλόουν -Αλλαντίν.
'Τώλα πλέπει να φτιάξω το μαγικό ζωμό, που είναι μια μαγική χύτλα;'' Βρίσκει ένα πράσινο δοχείο και ...κουνώντας τα χέρια πάνω από το υποτιθέμενο μαγικό σκεύος... ''Εμπλός καλά μου μαγικά, διώτσε τα μικλόβια από τη τσουτσού μου, άκατα μάκατα τάτατα τάτατα''

«ΑΝΤΙΛΗΨΗ» Έκθεση ελαιογραφίας και αγγειοπλαστικής παιδιών Ειδικού Σχολείου Πειραιά

2010-05-22T14:14:00.000-07:00

5 – 11 Ιουνίου 2010

Πολυχώρος Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων «ΑΠΟΛΛΩΝ»

Ερμουπόλεως & Πηλίου 1, 18541 Καμίνια, τηλ: 210 4539395

Ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο γύρω του. Όλοι μας σκεφτόμαστε και λειτουργούμε με διαφορετικούς νοητικούς μηχανισμούς και κατέχουμε τις δικές μας υποκειμενικές αλήθειες. Όμως όλοι μας λίγο πολύ , συγκλίνουμε σε βασικές αρχές του κόσμου και της κοινωνίας μας και καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε, να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε.

Υπάρχουν ωστόσο και κάποια παιδιά που δεν λειτουργούν διανοητικά με τον τρόπο των περισσότερων ανθρώπων αλλά αντιλαμβάνονται και λειτουργούν μέσα από την δική τους ιδιαίτερη ματιά. Οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουμε να αντιληφθούμε τον τρόπο τους και δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Όμως εκείνα, δείχνοντας μεγάλη κατανόηση στο πρόβλημά μας, μας προσκαλούν να τα γνωρίσουμε και με πολύ μεράκι και ταλέντο ζωγραφίζουν τον κόσμο, όπως τον βλέπουν τα δικά τους διαφορετικά μάτια , ώστε να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε.

Η έκθεση «ΑΝΤΙΛΗΨΗ» πραγματοποιείται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος δια βίου μάθησης Commenius. Πρόκειται για μια δράση με τίτλο «Special Artists Thought Europe», στο οποίο συμμετέχει η χώρα μας μέσω του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.

Στο πρόγραμμα αυτό παίρνουν μέρος ειδικά σχολεία από 8 ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία, Πολωνία, Λετονία, Φιλανδία και Τουρκία). Οι μαθητές των ειδικών σχολείων ζωγραφίζουν σε συνεργασία με επαγγελματίες εικαστικούς και ζωγράφους δημιουργώντας τους δικούς τους πίνακες. Δύο έργα από κάθε χώρα θα συμπεριληφθούν σε μια κοινή ευρωπαικη έκθεση η οποία θα περιοδεύσει στις συμμετέχουσες χώρες από τον Σεπτέμβριο του 2010 και θα βρίσκεται στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2011.

Από την Ελλάδα στο πρόγραμμα συμμετέχει το (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ Πειραιά) Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης του Πειραιά. Εικοσιπέντε μαθητές συνεργάζονται με δέκα ζωγράφους και εκπαιδευτικούς για να κατασκευάσουν τα δικά τους έργα με θέμα την ΑΝΤΙΛΗΨΗ.

Τα έργα θα εκτεθούν στον Πολυχώρο «ΑΠΟΛΛΩΝ» της Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων, από τις 5 έως και τις 10 Ιουνίου 2010. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010 και ώρα 19:00.

Τα έσοδα από την πώληση των έργων θα διατεθούν για την στήριξη του προγράμματος και του Ειδικού Σχολείου του Πειραιά.

Η έκθεση πραγματοποιείται με την φιλοξενία και την στήριξη του Πολυχώρου «ΑΠΟΛΛΩΝ» Πειραιά, την χορηγία του καταστήματος ειδών ζωγραφικής και αγιογραφίας Motivo.

Σας περιμένουμε στα εγκαίνια της έκθεσης και αναμένουμε στην στήριξή σας στης προβολή της διοργάνωσης.

Σας ευχαριστούμε πολύ.

Για πληροφορίες:
Χάρης Τορτορέλης,
Υπεύθυνος επικοινωνίας,
εθελοντής,
ch.tortorelis@gmail.com

Συγχαρητήρια στον κο Τορτορέλη που εθελοντικά βοηθά στην επικοινωνία της έκθεσης και στον Π.Κ. για την αντίστοιχη ανάρτηση! Όποιος, όποια blogger θέλει να βοηθήσει στην προώθηση της έκθεσης μέσω των ιστολογίων ή με άλλο τρόπο, ας επικοινωνήσει με τον κο Τορτορέλη για υλικό και πληροφορίες.

Υ.Γ. Προς αυτιστικομαμάδες: Θα πάω στην έκθεση. Τι λέτε κυρίες μου, συναντιόμαστε όλες εκεί;

Καλό τριήμερο!

Τα ρομπά!!!

2010-05-14T10:48:00.000-07:00

''Μαμά που είναι τα Ρομπά;''
''Ποιά Ρομπά, Παναγιώτη;''
''Μαμά; Ένα Ρομπό, Δύο Ρομπά. Που είναι τα Ρομπά;''

Χάρηκα για αυτά τα ''Ρομπά'', παρόλο που έπρεπε να πει τα Ρομπότ. Δεδομένου όμως, οτι ο Παναγιώτης δεν χρησιμοποιεί ακόμη άρθρα ούτε τα αριθμητικά επίθετα σωστά (π.χ. ''δώσε μου μία μπισκότο''), το συγκεκριμένο λάθος δείχνει οτι έχει κατανοήσει πως σχηματίζεται ο πληθυντικός των ουδετέρων.

Σκέφτομαι αυτό που είχε πει ο Wittgenstein '' Η γλώσσα δεν είναι μόνο όχημα της σκέψης, είναι και οδηγός'' και ανυπομονώ να βελτιώσει το λεκτικό του για πνευματικά άλματα. (¨Ονειρα, όνειρα!!!)

Αυτή τη στιγμή περνά (εξ' απήνης!) το Α' Τεστ Ετοιμότητας . Αφού η σκέψη και η γλώσσα είναι σχεδόν αλληλένδετα, τι θα προκύψει άραγε από το Τέστ; Πόσο μειονέκτημα μπορεί να είναι η αδυναμία να εκφραστεί καθαρά;
Έχω αγωνία, αγωνία, αγωνία....

Υ.Γ Έχω φάει τα νύχια μου.

Τα πάντα αιω-ρεί

2010-05-12T07:51:00.000-07:00

Μαξιλάρια πεταμένα κάτω, σκαμπουδάκια και καρεκλάκια γυρισμένα ανάποδα, αυτοκινητάκια ανεστραμμένα και πεταμένα, παιχνίδια σε όλο το καθιστικό αλλά και στα δωμάτια .
Σχεδόν καθημερινή εικόνα και ο διάλογος έχει γίνει πλέον κλισέ:
''Διονυσία γιατί πέταξες κάτω τα μαξιλάρια''; ή ''Διονυσία γιατί έχεις σκορπίσει σε όλο το σπίτι παιχνίδια;'' και η απάντηση: ''Όχι, εγώ, μαμά, ο Παναγιώτης''. Συνήθως ο Παναγιώτης όταν έχει κάνει ζημιά κρύβεται σε μια γωνιά ή κάτω από κάποιο τραπέζι και σαν φοβισμένο ζωάκι κρύβει το κεφάλι του. Βλέπω τον γιό μου να παίζει ατάραχος ''Εσύ Παναγιώτη, τα έκανες όλα χάλια;'' ''Όχι, εγώ. Άλλο παιδάκι'' Σκέφτομαι πως να επαναδιατυπώσω την ερώτηση, ώστε να βρω ποιός αντιπροσωπεύει τη φυλή που λέει πάντα την αλήθεια και ποιός την άλλη φυλή των ανθρωποφάγων που λένε πάντα ψέμματα. Δεν χρειάστηκε. Το καμάρι μου εκσφενδόνισε πίσω από τη πλάτη του το περιοδικό που ξεφύλλιζε. ''Ούιιι'' και μετά ακολούθησε την ίδια τροχιά και ένας μαρκαδόρος και μετά και άλλος και άλλος με τα ''ούιιι'' του να τους συνοδεύουν. Οτιδήποτε βρισκόταν, εντός, εκτός και επί ταυτά της έκτασης των χεριών του, άρχισε να ίπταται ή να αιωρείται και αφού διέγραφε τροχιές εμπρός του ή πάνω από το κεφάλι του προσγειωνόταν όπως όπως και όπου γης, πίσω του. Συνήθως η Διονυσία είναι αυτή που μεταφέρει και ξεχνά τα παιχνίδια της δώθε κείθε.Τον Παναγιώτη τον έχω δει και άλλες φορές να εκσφενδονίζει τα παιχνίδια του, αλλά με το που άνοιγα το στόμα μου να τον ρωτήσω τι κάνει εκεί, έτρεχε να κρυφτεί. Πρώτη φορά ήταν έτσι προκλητικός. Δεν είπα τίποτα περισσότερο παρά μόνο: ''ελάτε να με βοηθήσετε να τα μαζέψουμε'' και πράγματι ήρθαν. Η δε Διονυσία΄, καθώς εγώ ήμουν στα τέσσερα και είχα αρχίσει να μαζεύω κρεμάστηκε από το λαιμό μου. Ο δε Παναγιώτης ισορροπώντας στη πλάτη του καναπέ, έκανε βουτιά ή jumb όπως λέει και προσγειώθηκε στη δική μου πλάτη. Εγώ πάλι, γιατί έχω την αίσθηση οτι έχουν θέσει σε εφαρμογή ευφυές σχέδιο για την εξόντωσή μου;

Υ.Γ1 Έτσι έπαθε η μέση μου (Μιράντα) και ένα μήνα τώρα είμαι με φαρμακάκια.
Υ.Γ2 Τελευταία, έχει γίνει πολύ τολμηρός και ριψοκίνδυνος. Σκαρφαλώνει στα κάγκελα της σκάλας και προσπαθεί να κάνει τον Μαρσουπιλαμί, πηδώντας από τη μια ράχη του καναπέ στην άλλη ή στη ...δική μου.
Στις κούνιες όμως, δεν τα έχει καταφέρει ακόμη ...να κάνει μόνος του .

Με τα δικά του μάτια

2010-05-10T05:57:00.000-07:00

Με το χραατσ από τη σελίδα που σχιζόταν κάτω από τα πόδια μου πετάχτηκε πάνω. Μόλις είδε τό εξώφυλλο της μυθολογίας να έχει ξεκολλήσει νευρίασε πάρα πολύ. Άφησε στο τραπέζι το βιβλίο που διάβαζε και ήρθε προς το μέρος μας έξω φρενών. Δεν υπήρχε μέρος να πατήσει. Σε όλο το πάτωμα ήταν απλωμένα τα πράγματά μας. ''Μαζέψτε τα παιχνίδια'' μας είπε για άλλη μια φορά. Μας πόσες φορές θα λέει το ίδιο πράγμα, δεν έχει βαρεθεί και να το πάρει απόφαση επιτέλους; Μας άφησε εκεί κάτω στο πάτωμα να γκρινιάζουμε για την αγγαρεία που έπρεπε να κάνουμε και ετοιμάστηκε για να βγει για κάποιες δουλίτσες έξω. Έβαλε το τζιν παντελόνι φόρεσε και το μπλε φλις μπουφάν, πήρε τη τσάντα της και έφυγε. Την λένε Ιωάννα και είναι η μαμά μου! Την αγαπάω, αλλά πιο πολύ μου αρέσει όταν πηγαίνουμε στη θάλασσα !!!

Τα παραπάνω προκύπτουν μετά από συνέντευξη που του πήρε η δασκάλα του. Αγαπημένη μου ασχολία να διαβάζω, αγαπημένη μου φράση ''μαζέψτε τα παιχνίδια'' (το μωρό μου όμορφο που του λέω ολημερίς δεν το λαμβάνει καθόλου υπόψη του). Νευριάζω περισσότερο όταν κάνει ζημιά (να χαμηλώσω την ένταση της φωνής μου και να θυμώνω από μέσα μου). Μου αρέσει να φοράω τζιν παντελόνια (δεν θα γίνει κάνας γάμος να βάλω το καλό μου φουστάνι;) Αγαπημένο μου χρώμα το μπλε (δεν τρελαίνομαι αλλά με έχει βολέψει το φλισάκι, είναι μαλακό, ζεστό και ελαφρύ . Η αλήθεια είναι ότι το έχω χρόνια, αλλά να το πετάξω τώρα με τέτοια κρίση; Μήπως να του αλλάξω χρώμα;) Δεν φεύγω ποτέ από το σπίτι χωρίς τη τσάντα μου (τι λέει ο νέος; τότε γιατί μονίμως είμαι χωρίς κινητό, χωρίς πορτοφόλι, και ενίοτε χωρίς κλειδιά; Άδεια την παίρνω μαζί μου; Εκτός και αν θεωρεί τσάντα το μικρό πουγκάκι που κουβαλάω και που μετά βίας χωράνε μέσα τα τσιγάρα μου) Του αρέσω όταν πάμε θάλασσα (και όλο τον χειμώνα που στοίχειωσα στα παγκάκια της παιδικής χαράς, δεν του άρεσα;)

Είχα σκοπό να κάνω χθες ανάρτηση για να ευχηθώ Χρόνια Πολλά, αλλά έπρεπε να συσκεφθώ με τον εαυτό μου για το τι πραγματικά βλέπει και εισπράττει το παιδί από εμένα. Μετά από έντονο εσωτερικό διάλογο καταλήξαμε στα παρακάτω: Να μη θυμώνω και να μη ξαναπώ ''μαζέψτε τα παιχνίδια'' αλλά ''προστατέψτε τα πράγματά σας'' ακούγεται καλύτερα. Να δεκαπλασιάσω τη φράση ''μωρό μου όμορφο πόσο πολύ σε αγαπάω'' για το κάθε παιδί ξεχωριστά. Να φορέσω ένα πιο χαρούμενο χρώμα από το μπλε και .....Θάλασσα...Θάλασσα. Μας αρέσει και μας λείπει!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΕΣ, η αγκαλιά μας πάντα να είναι γεμάτη με παιδιά. Με τα παιδιά μας και με των παιδιών μας τα παιδιά!

Πας βάρβαρος ουκ Έλλην εστί (κατά Παναγιώτη)

2010-05-06T05:20:00.000-07:00

Τα κορίτσια έξω στο μπαλκόνι γελούν και αλαλάζουν. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κρατά μέσα τον Παναγιώτη και δεν βγαίνει έξω να παίξει με τα κορίτσια. Φανταζόμουν οτι θα τον βρω στο μπάνιο να παίζει με τα νερά, απεναντίας τον βρήκα κολλημένο στην τηλεόραση. Συνήθως κολλάει έτσι όταν παρακολουθεί τον πόλεμο των άστρων (σε κινούμενα). Του λέω να βγει έξω να παίξει και αυτός ούτε που βλεφάρισε. Δεν παρακολουθεί κινούμενα αλλά δελτίο ειδήσεων! Καπνός και πανικός. ''Τι έγινε μαμά;''
Παρακολουθώ και του εξηγώ οτι έγινε μια πορεία διαμαρτυρίας για τους κανόνες του αρχηγού που δυσαρέστησαν τον κόσμο και κάποιοι άλλοι έριξαν βόμβα σε κτίριο που εργάζονταν άνθρωποι μέσα. Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν από τον καπνό και πέθαναν. Κάθε λέξη μου και ερώτηση: Τι είναι πορεία, τι είναι διαμαρτυρία, ποιός είναι ο αρχηγός; Που έγιναν αυτά; Στην Αθήνα; (Φρίκη)
''Ποιοί πέτατσαν τη βόμβα;''
''Δεν ξέρω Παναγιώτη''
''Είναι Έλληνε;''
''Ναι''
''Όοοοχιιι, δεν είναι Έλληνε, είναι κακοί. Έλληνε είναι καλοί''
Τώρα τι να του πω και γώ; Από τον καιρό που είδε το θεατρικό με τον Τρωικό Πόλεμο και μετά τη γιορτή της 25ης Μαρτίου διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για την πατρίδα και τους Έλληνες. '' Ελλάδα είναι πατίδα μου;'' ''Είμαι Έλληνα;'' ρώταγε και ξαναρώταγε. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, στην αυλή του σχολείου με τους φίλους του παίζουν τον Τρωικό Πόλεμο. Δεν θέλει να είναι Τρώας, θέλει να είναι ο Οδυσσέας. Πάντα ο Οδυσσέας.
Τώρα τι να του πω και γω; Δεν ξέρω τι να του πω....
Πως να εξηγήσεις, όχι μόνο στον Παναγιώτη, αλλά και σε οποιοδήποτε παιδί όλα αυτά που γίνονται;
Μέχρι να βρω τις απαντήσεις που πρέπει να του δώσω δεν θα τον αφήσω να ξαναδεί δελτίο ειδήσεων. Ο Πόλεμος των άστρων και ο Wall-e (τα αγαπημένα του) είναι υπεραρκετά

Είναι βαρετόοοο

2010-05-04T09:04:00.000-07:00

Μετά την εξήγηση που έδωσα στον Παναγιώτη, σχετικά με το πρόβλημά του και το σκοπό της λογοθεραπείας, περίμενα οτι θα έκανε τις ασκήσεις του και θα πήγαινε στο μάθημα της λογοθεραπείας με μεγαλύτερο ζήλο. Όμως όχι! Η κατάσταση παρέμεινε ως είχε. Με τα χίλια ζόρια να κάνει τις ασκήσεις και με χίλια ταξίματα. Αν δεν τον εξαγοράσω με κάτι που να του κινεί το ενδιαφέρον, συμμετοχή δεν έχει. Κάπως έτσι και για να πάει στο μάθημα. Πρέπει να βρω κάτι καινούριο που δείχνοντάς το στη θεραπεύτριά του αυτή να τρομάξει ή να εντυπωσιαστεί (υποτίθεται). Εξαντλήσαμε δράκους, αραχνοειδή, όπλα, ρομπότ κλπ κλπ. Τώρα τι άλλο;
Πέντε μέρες πριν: Ο Παναγιώτης μόλις έχει ξυπνήσει από τον απογευματινό υπνάκο του (σπάνιο φαινόμενο) και παρακολουθεί ένα dvd. Λίγο πριν τελειώσει, έρχεται ο μπαμπάς του για να τον πάει λογοθεραπεία. Δεν θέλει με τίποτα να ντυθεί. Μάχη για να βάλει τα ρούχα του, μάχη για τα παπούτσια του. Τα πετάει και αρχίζει να ξεντύνεται κλαίγοντας. Το έχει ξανακάνει και άλλη φορά που ήρθε ο μπαμπάς να τον πάρει. Καταλαβαίνω ότι ο ένας λόγος είναι οτι θέλει να δει το dvd μέχρι το τέλος. Ο άλλος λόγος είναι οτι εγώ με τη μικρή θα έμενα στο σπίτι. Κάθε φορά που τον πηγαίνω εγώ και έχω μαζί τη Διονυσία δεν υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα μου το δημιουργεί όταν η μικρή δεν μας ακολουθεί. Βρε καλέ μου, βρε κακέ μου. Τίποτα! Βρε, σου κάνει καλό, βρε, θα μιλάς καλύτερα από τους φίλους σου. Πάλι τίποτα! Ανένδοτος! ''Είναι πολύ βαλετό, δεν θέλω άλλο μάθημα, είναι πολύ βαλετόοο'' Κάποια άλλη μέρα είχα πει στο μπαμπά να τον πάρει σερνάμενο, γιατί αν του περάσει μια φορά θα το ξανακάνει. Τότε, πράγματι τον πήρε ετσιθελικά μέχρι το αυτοκίνητο, έκανε το μάθημά του και γύρισε χαρούμενος που τα είχε πει όλα άψογα. ''Πάρτον πάλι με το ζόρι'' λέω στον άντρα μου. Με αγριοκοιτάζει..
''Εγώ θα κάνω πάλι τον κακό;''
''Μα θα το κάνει συνέχεια...αν του περάσει''
''Τώρα δεν προλαβαίνουμε, η ώρα πέρασε''
''Λοιπόν, δεν πας στο μάθημα; Δεν θα δεις τηλεόραση'' εγώ ...και την κλείνω. Ο Παναγιώτης κλαίει και πετάει πράγματα. Ο πατέρας του τον στέλνει τιμωρία στο δωμάτιό του και φεύγει για τον παιδίατρο μαζί με τη Διονυσία. Με το που έφυγε, βγαίνει από το δωμάτιο.
''Που είναι ο μπαμπάς;''
''Πάει τη Διονυσία στον γιατρό'' βλέπω ένα χαμογελάκι και κατευθύνεται προς το καθιστικό
''Έι, κύριε, που πας εσύ; Δεν είπαμε οτι είσαι τιμωρία;''
''Συνώνη, μαμά''
''Δεν έχει συγνώμη θα μείνεις στο δωμάτιό σου μέχρι να έρθει ο μπαμπάς. Με ανοιχτή πόρτα για να σε βλέπω. Μόλις τελειώσω τα πιάτα θα έρθω να σου κάνω και παρέα, αλλά μέσα στο δωμάτιό σου και απόψε δεν θα δεις τηλεόραση''
''Εντάτσει''

Μετά από δέκα λεπτά πάω στο δωμάτιο και τον βρίσκω να κλαίει και να φωνάζει ''Θέλω να πάω μάθημα, πάμε μάθημα τώλααα ααα, συνώνη μαμά, θέλω μάθημα τώλαααα ααα ''
''Η δική σου ώρα πέρασε, τώρα η κυρία Ρίτσα έχει άλλο παιδάκι, Θέλεις να κάνουμε μαζί τις ασκησούλες σου;''
''Ναι, ναι''
''Την άλλη φορά θα πας για μάθημα χωρίς αντιρρήσεις;''
''Ναι''
Πρώτη φορά στα τρία χρόνια που κάνει λογοθεραπεία, είχα τόσο πρόθυμο Παναγιώτη!!!
Ωστόσο μέχρι να έρθει ο άντρας μου χίλιες φορές έκανα να τον απαλλάξω από τη τιμωρία και χίλιες φορές έκανα πίσω. Ούτε και η τηλεόραση άνοιξε εκείνο το βράδυ!

Σήμερα, άφησε αδιαμαρτήρητα τις κούνιες και ούτε έκλαψε όταν είδε την αδελφή του να φεύγει με τη θεία τους, ενώ αυτός 'επρεπε να ετοιμαστεί για τη λογοθεραπεία. Το μόνο που είπε ήταν :''Είναι πολύ βαλετόοο;
Σημείωση: Η κα Ρίτσα είναι άριστη θεραπεύτρια και εφευρίσκει χίλιους τρόπους για να τον κάνει να συμμετέχει και οι όλες του αντιρρήσεις είναι μέχρι να μπει. Μετά δεν θέλει να φύγει.
Αλλά πως να το κάνουμε από το παιχνίδι-παιχνίδι και τη λογοθεραπεία με παιχνίδι, προτιμά το παιχνίδι-παιχνίδι με την αδελφή του!

Έχει;

2010-04-26T07:50:00.000-07:00

''Βλε μαμά, δεν έπεπε να κατεβούμε εδώ''
''Έχεις δίκιο, έπρεπε να κατεβούμε σε κείνη τη στάση. Έκανα ένα μικρό λάθος''
''Κανένα λάθο, τάσαμε γήγοα.''
''Οπότε, δεν υπάρχει πρόβλημα!''
''Τι είπε;''
''Οτι δεν υπάρχει πρόβλημα'' Ο Παναγιώτης στέκεται μπροστά μου, απλώνει το χέρι και τραβώντας το πηγούνι μου με υποχρεώνει να τον κοιτάξω. Στα μάτια του διακρίνω αγωνία...
''Εγώ μαμά, έχω ...βόβημα;''
Γιατί ρωτάς; Σου είπε κανείς οτι έχεις ...πρόβλημα;''
''ο Μ. ο Γ., μου είπε έχω βόβημα''
''Και τι πρόβλημα σου είπε οτι έχεις;''
''Δεν λέω σωτά λέτσεις. Λέει, λέω όλε λάθο. Έχω βόβημα, μαμά;''
''Άκου Παναγιώτη μου, έχεις ένα μικρό ...προβληματάκι. Μερικές λέξεις δεν τις λες σωστά και για αυτό κάνουμε λογοθεραπεία, για να τις μάθουμε σωστά. Το ίδιο κάνουν και άλλα παιδάκια από τη τάξη σου όπως ο Σ.και η Φ. και είναι μια χαρά παιδάκια. Πες στον φίλο σου να μην ανησυχεί. Το προβληματάκι σου με τις λέξεις είναι μικρό και διορθώνεται. Άσχημα είναι τα προβλήματα που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να τα λύσεις ή να τα διορθώσεις.''

Με σόκαρε το γεγονός οτι δεν εχει επίγνωση του πόσο λάθος λέει τις λέξεις. Είχα την εντύπωση οτι στο σχολείο παρέμενε σιωπηλός για να μη τον κοροϊδέψουν τα άλλα παιδιά ή ότι ήθελε να μιλήσω εγώ αντί αυτού επειδή ήξερε οτι δεν είναι κατανοητός. Και δεν μπορώ να χωνέψω ότι είχα τόσο λάθος εντύπωση (γνωρίζω, που να πάρει, το παιδί μου και γνωρίζω πολύ καλά οτι με οικεία πρόσωπα είναι λαλίστατος -σε παναγιωτιδικά πάντα). Δεν μπορεί να έχω πέσει τόσο πολύ έξω. Σίγουρα έχει επίγνωση οτι δεν μιλάει σωστά. Τότε....;
Δεν αποκλείεται η ερώτησή του να αποσκοπούσε σε διερεύνηση του θέματος και της άποψής μου ''νομίζεις μαμά, οτι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρόβλημα, η αδυναμία κάποιου να μιλήσει καθαρά; και πόσο μεγάλο πρόβλημα; Ποιά είναι η άποψή σου;''
Λέμε τώρα!!!

Χαμένοι στη μετάφραση

2010-04-23T00:52:00.000-07:00

Στο πάρκο ο φίλος του έχει φέρει το ποδήλατό του. Ο Παναγιώτης δείχνει τη ρόδα του ποδηλάτου και κάτι προσπαθεί να του πει. Δεν καταλαβαίνω τι λέει, ούτε και ο φίλος του καταλαβαίνει. Μετά από κάνα δυό άκαρπες προσπάθειες ο Γ., ο φίλος του, απομακρύνεται. Ο μικρός μου τον φωνάζει και τον κυνηγά. Δεν τον προλαβαίνει και βάζει τα κλάμματα. Τρέχω δίπλα του, δεν καταλαβαίνω τι μου λέει, είναι έτοιμος να εκραγεί και να αρχίσει να φτύνει. Ξαναπροσπαθώ μιλώντας του ήρεμα και ζητώντας του να ηρεμήσει για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Μέσες άκρες καταλαβαίνω ότι ήθελε να πει κάτι στον Γ. για το ποδήλατο που και ο ίδιος έχει. Προσπαθώ να διευκρινίσω τι. Ξανά ερωτήσεις. Μήπως ότι είναι μπλε; Όχι, για τη ρόδα. ''Α, το δικό σου έχει μεγαλύτερες ρόδες;'' Όχι, για τη ρόδα. Και βάζει πάλι τα κλάμματα. Συγκεντρώνομαι. Σκέφτομαι τα δεδομένα και δοκιμάζω να αυτοσχεδιάσω ή να κερδίσω χρόνο. ''Γ. ο Παναγιώτης΄..., έχει και αυτός ένα μπλε ποδήλατο με μεγαλύτερες ρόδες... ΄τον βλέπω να κουνάει καταφατικά το κεφάλι του και το άλλο παιδάκι να είναι σε αμηχανία. Δεν μου αρέσει τα παιδάκια να κομπάζουν για τα παιχνίδια τους- ναι, αλλά το δικό μου είναι καλύτερο από το δικό σου κλπ- και νοιώθω άσχημα που κάνω ακριβώς αυτό. Για να αφαιρέσω λίγο από το λούστρο βιάζομαι να συμπληρώσω ...'' όμως δεν το φέραμε γιατί είναι σπασμένο το λάστιχο της πίσω ρόδας''. ''Ναι, ναιαιαιαί'' κλαίγοντας ο δικός μου και δείχνει προς το παγκάκι όπου καθόμουν πριν μαζί με τη μαμά του Γ. ''Αυτό ήθελες να πεις; Ότι έχει χαλάσει το λάστιχο της ρόδας σου;'' Νεύει ναι, και μου ξαναδείχνει το παγκάκι. Κλαίει πάλι. Για να μη πολυλογώ, με καταιγισμό ερωτήσεων κατάλαβα οτι ήθελε να πάμε μαζί με τον Γ. και το ποδήλατό του, στο παγκάκι που ήταν η μαμά του και να μιλήσω εγώ για το σπασμένο λάστιχο της ρόδας. Η επιθυμία του εκπληρώνεται κατά πως ήθελε ...και επιτέλους βρίσκει το κέφι του, σαν να μην έκλαψε ποτέ. Γελά και τρέχει μαζί με τον Γ. Ένα ουφ ανακούφισης από μένα και την Μ. (η άλλη μαμά). Και οι δυο γνωρίζουμε οτι όλο αυτό έγινε επειδή δεν έχει ευχέρεια στο λόγο. Όμως στην άκρη του μυαλού μου ένας μικρός δαίμονας επιμένει να με σουβλίζει: ''Και η εμμονή με το παγκάκι; Αφού το άκουσε εκεί κάτω ο Γ., γιατί έπρεπε να ξαναειπωθεί εκεί από όπου ξεκίνησε το σκηνικό; Γιατί έπρεπε να ξανάρθετε στο παγκάκι; Αυτισμός, αυτισμός...''

Το απογευματάκι ξαναεπεξεργάζομαι το περιστατικό και για να ξορκίσω τον δαίμονά μου αποφασίζω να δώσω ελαφρυντικά: α) στο παγκάκι ήταν η μαμά του Γ. και θέλαμε να το ακούσει και αυτή!
β)Ανάμεσα από τα αναφιλητά του και από τις μέσες άκρες που έπιασα αυτό που μου έλεγε ήταν: ''Να βρε μαμά, ήθελα να πω στον Γ. οτι το δικό μου ποδήλατο έχει σπασμένο το λάστιχο της πίσω ρόδας και δεν με καταλάβαινε και επειδή ούτε και εσύ θα με καταλάβαινες, τον κάλεσα μαζί με το ποδηλατό του, κοντά στο παγκάκι που καθόσασταν με τη μαμά του, για να σου δείξω τη ρόδα και να καταλάβεις τι ήθελα να του πω και να το πεις εσύ. Μου άρεσε που θα το άκουγε και η κα Μ. μπορεί να είχε μια καλή ιδέα για το πως να το φτιάξουμε. Όλα αυτά ήθελα να σου πω μαμά μου, αλλά ήταν πολύ δύσκολο για μένα, μετά έβαλα τα κλάμματα και έγινε ακόμη δυσκολότερο. Όμως πάμε κοντά στην κα Μ. να δούμε τι έχει να πει και αυτή;''

Αυτή η μετάφραση είναι αρκετά καλή και θα την κρατήσω. Άλλωστε, αφού, όπως λένε, η πιστή μετάφραση δεν είναι ...καλή και η καλή μετάφραση δεν είναι ...πιστή, τι σημασία έχει;

Στόματα ερμητικά κλειστά

2010-04-16T07:09:00.000-07:00

''Έλα Παναγιώτη, άνοιξε το στόμα σου...''
''Μμμμμμ'' και το στόμα ...ερμητικά κλειστό
''Θα κλείσω την τηλεόραση...'' η απειλή μου. Το στόμα του ανοίγει διάπλατα!
Χμ, έπιασε! Τώρα θα σε φτιάξω μάγκα μου...

Τις επόμενες μέρες η απειλή για κλείσιμο της τηλεόρασης έχει αποτελέσματα ακόμα και αν δεν τη παρακολουθεί κανείς.

Ώσπου κάποιο απόγευμα που προσπαθώ να τον κάνω να φάει το γιαούρτι του...
''Μμμμμ"
''Θα κλείσω την τηλεόραση'' για πολλοστή φορά καταφεύγω στην γνωστή απειλή, και ενώ ετοιμάζομαι να του δώσω το κουτάλι ...μένω άγαλμα.
Ο Παναγιώτης με παραμερίζει και κλείνει μόνος του την τηλεόραση
''Ναι, να τη κλείσουμε''
Μέχρι εδώ ήτανε...την έχασα τη μάχη. Οι πονηριές μου και οι απειλές μου δεν περνάνε πια στον γιόκα μου.

Στον γιόκα μου μπορεί να μη περνάνε αλλά η Διονυσία είναι απονήρευτη τουλάχιστον σε αυτήν έχουν αποτέλεσμα. Για να είμαι πιο ακριβής, είχαν αποτέλεσμα μέχρι εκείνο το απόγευμα που προσπαθούσα να την ταϊσω και η μικρούλα μου ήταν τόσο απορροφημένη από αυτό που παρακολουθούσε που δεν έλεγε ούτε να λοξοκοιτάξει
''Αααα, θα κλείσω τη ρημαδοτηλεόραση'' Τίποτα! Καμιά αντίδραση. Σαν να μίλαγα σε κουφό παιδί.
"Θα τη κλείσωωω'' Πάλι το τίποτα του τίποτα!
''Α, μα που είναι αυτό το τηλεχειριστήριο, να τη κλείσω;'' το τηλεκοντρόλ είναι πολύ μακριά μου και πρέπει να σηκωθώ. Δίπλα μου όμως είναι το ασύρματο τηλέφωνο και καθώς σε σχήμα και χρώμα μοιάζει, το αρπάζω και τείνοντας το επιδεικτικά προς τη συσκευή...
''Α, το βρήκα, τώρα θα τη κλείσω'' και... ω! του θαύματος ! ...στρέφει το κεφαλάκι της και της δίνω μια κουταλιά. Κάθε φορά που δεν το έστρεφε, τέντωνα το χέρι κρατώντας το ασύρματο για να τη κλείσω. Έφαγε πέντε με έξι κουταλίτσες, ώσπου ακούστηκε η φωνή του έτερου Καππαδόκη...και με πάγωσε
''Βλε μαμμά, είσαι χατζούλα; Ατό ειναι το τηνένωνο''
Αυτό ήτανε, έχασα και σε αυτό το μέτωπο.

Από καιρό έχω σταματήσει να προσπαθώ να πείσω τον Παναγιώτη να φάει... με τη Διονυσία το παλεύω ακόμη...ή έτσι νομίζω γιατί χθες το μεσημέρι προσπαθώντας να τη πείσω να φάει λίγο κοτόπουλο...
''Έλα, φάε και θα γίνεις μεγάλη και ψιλή σαν τη Δήμητρα''
''Δεν θέλω,δεν γουγουλίζει η κοιλιά μου''
''Τότε θα το φάει η ξαδερφούλα σου και θα γίνει αυτή πιο μεγάλη και πιο ψιλή''
''Ναι''
Τι ναι;''
''Θέλω να το φάει η ξαδερφούλα μου και να γίνει αυτή πιο μεγάλη''

Τελικά στο σπίτι μας κανένας δεν τρώει αυτά που ετοιμάζω, παρά μόνο...εγώ!
Τώρα, ή όλοι (πατήρ και τέκνα) έχουν anorexia nervosa ή η μαγειρική μου είναι χάλια.

Υ.Γ. Αρκετά εγκαίρως, οφείλω να πω, έφθασε η επιστολή από την ΕΕΠΑΑ όπου μας καλεί στην εκδήλωση που πραγματοποιεί αύριο Σάββατο 17 Απριλίου 2010 και ώρα 9.30 το πρωί με στόχο την ανάδειξη των ζητημάτων γύρω από τον αυτισμό στη χώρα μας.
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτιρίου της Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ., υπό την αιγίδα της οποίας πραγματοποιείται), Ελευθερίου Βενιζέλου 236 Ηλιούπολη

το πρόγραμμα περιλαμβάνει Μήνυμα Γεν. Γραμματέα ΟΗΕ, ομιλία προέδρου ΕΕΠΑΑ κλπ και στις 12.00 μέχρι 14.00 Προβολή ταινίας.

Η ίδια εκδήλωση θα γίνει και την Κυριακή 18/4/2010 στον Γέρακα Αττικής.
Λεπτομέρειες στη σελίδα της ΕΕΠΑΑ

Αναρωτιέμαι γιατί στάλθηκε επιστολή και όχι e-mail και ποια ταινία θα προβληθεί;
Υποψιάζομαι οτι θα δούμε πάλι κάνα ''Μαύρο μπαλόνι'', ωστόσο ο σύζυγος και εγώ θα πάμε Ηλιούπολη.

Όποιος άλλος έρθει θα τα πούμε εκεί πίνοντας καφέ στο διάλειμμα.

Το σκιτσάκι το πήρα από αυτή τη σελίδα

Επιστροφής δρώμενα...

2010-04-07T06:22:00.000-07:00

Μετά από τις πολλές στροφές του Σαρανταπόρου που έχουν ζαλίσει τον Παναγιώτη, προσπερνάμε την Ελασσόνα:
''Μπαμπά, ποιά είναι ατή η πόλη;''
''Η Ελασσόνα'' ...ο μπαμπάς
''Δεν είναι όμοφη'' ...ο γιος
''Ούτε εμένα μ αρέσει'' ...ξανά ο μπαμπάς, που μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα νοιώθει άνετα.
Και εκεί που νόμιζα οτι η συζήτηση είχε τελειώσει...το παλικάρι μου απευθύνεται σε μένα:
''Εθένα μαμά, θου αλέθει ατή η πόλη ;΄΄ *

Πρώτη φορά, το καμάρι μου, προσπαθεί να διατηρήσει και να συνεχίσει τη συζήτηση. Συνήθως, κάνει μια ερώτηση, ακούει την απάντηση και μετά ρωτά ...''γιατί''; και αφού του πούμε τα γιατί και τα πως κλείνει τη συζήτηση με ένα ''εγώ δεν είδα (μάλλον δεν οίδα), που σημαίνει δεν καταλαβαίνω, για να ξαναρχίσουμε από την αρχή τις εξηγήσεις.
Πρώτη φορά ενδιαφέρεται για τη γνώμη/ άποψη του άλλου.
Θέλω να ελπίζω, οτι έκανε μια καλή αρχή, οτι δεν ήταν κάτι τυχαίο και οτι θα συνεχίσει!

Λόγω που τα σχολεία δεν έχουν ανοίξει ακόμη, έχω όλη μέρα τα παιδιά στο σπίτι συν την ανιψιά μου, τη μικρή Διονυσία. Το προηγούμενο βράδυ η μεγάλη Διονυσία, η κόρη μου, είχε λίγο δύσπνοια και όταν με ρώτησε τι είναι αυτό που ακούγεται από το στήθος της, της είπα οτι είναι ''γατάκια''

Σήμερα το πρωί, ο Παναγιώτης λέει στη ξαδερφούλα του:
''Ντοντυγία μικλή; Η αδεφή μου, η Ντοντυγία μεγάλη είναι άωτη. Θέλει να παίτσει με μένα;''*
''Εχω γατάκια, εδώ μέτσα'' επιβεβαιώνει η μεγάλη Διονυσία και πριγκιπέσα μου, δείχνοντας το στήθος της
...και η μικρή Διονυσία (η ανιψούλα μου)... την παρακαλάει:
''Μπορείς να τα βγάλεις και να τα φέρεις να παίξουμεεεε;''

* Οι διάλογοι είναι αυθεντικοί. Προσέξατε οτι τα παναγιωτιδικά έχουν αρχίσει να θυμίζουν ελληνικά;

Ο μικρός μου πανέμορφος! τσολιάς

2010-03-24T08:17:00.000-07:00

''Τίτε χολειά αό
μάμματα όλου τώτε
μονάχα με τη μότωτη
η τετεγιά θε να 'τει''

Το ποίημα του τσολιά μου!
Περίμενα οτι θα έσκαγαν όλοι στα γέλια με το που θα τον άκουγαν και ήμουν ετοιμοπόλεμη με μπόλικα πυρομαχικά και με επιπλέον πακέτο τσιγάρα για να ηρεμήσω μετά τη σύρραξη!

Η φωνή του με σταθερό τόνο στο ύψος που έπρεπε, χωρίς να ανεβαίνει ή να σβήνει, χωρίς να κομπιάζει...τους συγκίνησε και τον καταχειροκρότησαν. Όπως όλα τα παιδάκια, άλλωστε. Κανένας δεν γέλασε, κανένας δεν τον κορόιδεψε!
Η μανούλα δεν χειροκρότησε, τραβούσε με τη κάμερα και προσπαθούσε πίσω από την μικρή οθόνη να κρύψει τα δάκρυα. (Αν μάθω πως γίνεται θα ανεβάσω βιντεάκι- όχι για τα δάκρυα, για τον μικρό μου τσολιά ντε!)
Στο σπίτι κατέρευσα.
Όλο το πρωινό, είχε πεισμώσει και δεν ήθελε να ντυθεί. Βρε, καλέ μου, βρε κακέ μου...τίποτα! Εν τέλει του έβαλα τζην παντελόνι και το πουκάμισο με το μπλε γιλέκο της στολής. Πήρα μαζί μου την φουστανέλλα και τα λοιπά αξεσουάρ με την ελπίδα οτι βλέποντας τους φίλους του ντυμένους θα άλλαζε γνώμη. Όπερ και εγένετο! Μου ζήτησε μόνος του να ντυθεί και ήταν πανέμορφος! Τέλειος! Είπε το ποίημα του και χόρεψε με την υπόλοιπη ομάδα άψογα συντονισμένος.

Μετάφραση απο τα Παναγιωτιδικά:

''Χτίστε σχολειά για το λαό
γράμματα σε όλους δώστε
μονάχα με τη μόρφωση
η λευτεριά θε νάρθει!

Εργοθεραπευτικά -ενδυνάμωση, κοινωνικοποίηση, αποδοχή

2010-03-14T08:45:00.000-07:00

Την προηγούμενη Κυριακή ξύπνησε από τα άγρια χαράματα, μόνο και μόνο για να πάμε στο κλειστό της Γλυφάδας και να καμαρώσει το alter ego του, τον αγαπημένο του ξάδελφο - άσχετα αν τον δυσφημεί σε όλους, δηλώνοντας οτι ο Στέφανος είναι πολύ κακό παιδί- να παίρνει μέρος στους πανελλήνιους αγώνες Ζίου Ζίτσου. Ο μικρός διαβολάκος, που κάθε καλοκαίρι με φέρνει στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, καθημερινά και αδιαλείπτως επί δύο μήνες, πήρε το χρυσό (και μοναδικό κύπελλο για τη ζακυνθινή ομάδα). Ο Παναγιώτης ενθουσιάστηκε. Το είπε σε όλους. Η΄ζήταγε από μένα να το πω. Στο σπίτι προσπαθούσε να κάνει τρικλοποδιά στη Διονυσία για να τη ρίξει κάτω (ότι είχε δει, δηλαδή), χωρίς να το καταφέρνει.
Το γεγονός μου θύμισε οτι ο Παναγιώτης πρέπει να ασχοληθεί με ένα άθλημα γιατί είναι αρκετά άτονος , και νωθρός και η όλη του συμπεριφορά, αν δεν είναι δίπλα του η Διονυσία, παρουσιάζει ληθαργικότητα.
Άρχισα να αναρωτιέμαι αν πρέπει να τον πάω να μάθει πολεμικές τέχνες για ενδυνάμωση, αυτοπεποίθηση κλπ (έργο και ψυχο με έχουν συμβουλεύσει να το κάνω). Από την άλλη μεριά θυμάμαι την μπουνιά που μου έδωσε στο στόμα πάνω στο θυμό του και σκέφτομαι οτι αν μάθει και πολεμικές τέχνες δεν θα μπορώ να τον συμμαζέψω.
Μου πρότειναν ακόμη καγιάκ, ιππασία, κολυμβητήριο. Τα δύο πρώτα δεν τα συζητώ! Ούτε το βαλάντιό μας, ούτε οι αποστάσεις που πρέπει να διανύσουμε μας επιτρέπουν έξοδα σε χρήμα και χρόνο. Το κολυμβητήριο ούτε να το ακούσει! Ξέρει οτι για να κερδίζει τους συμμαθητές του σε αγώνες ταχύτητας πρέπει να κάνει γυμναστική και το μόνο που θέλει είναι ο χορός και μάλιστα ρυθμική.
Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να τον ενδυναμώσει η ρυθμική αλλά είμαι σίγουρη οτι το ποδόσφαιρο, η διεθνής γλώσσα των αγοριών,θα τον ωφελήσει πολλαπλά. Είναι κάτι που το έχω πει και ξαναπεί εδώ, και δεν το έχω φροντίσει ακόμη: Να μάθει μπάλα!!! αλλά και το διάβασα πρόσφατα:
''Οι γονείς πρέπει να παρέχουν στο παιδί εκπαίδευση και δυνατότητες εξάσκησης στις δεξιότητες με την μπάλα από μικρή ηλικία, όχι με στόχο να γίνει εξαιρετικός αθλητής, αλλά για να διασφαλίσουν οτι θα έχει τις βασικές ικανότητες για να συμμετέχει στα δημοφιλή παιχνίδια των συνομηλίκων του'' * Τ. Attwood ''Σύνδρομο Asperger ένας πλήρης οδηγός'' σελ. 320 εκδ. Ελληνικά Γράμματα

Δεν είναι σημαντικό να μπορεί να παίξει κατά το διάλειμμα μπάλα με τους συμμαθητές του; Αν ξέρει τους κανόνες δεν θα είναι περισσότερο αποδεκτός; Δεν θα ενδυναμωθεί; (οι σκέψεις και ελπίδες της μανούλας)
Ο Παναγιώτης, ούτε για μπάλα θέλει να ακούσει. Όσες φορές προσπάθησε μόνο καβγάδες είχε με τα άλλα παιδάκια. (είναι αλήθεια οτι στο χορό τα καταφέρνει καλύτερα)
Δεν θέλω να παραβλέψω την επιθυμία του για το χορό, θα τον πάω, αλλά θέλω να δει και με άλλο μάτι το ποδόσφαιρο και ελπίζω οτι θα αλλάξει γνώμη όταν δει οτι και ο κολλητός του πηγαίνει για μπάλα. Θα τον πάω μία φορά να παρακολουθήσει το μάθημα και βλέπουμε.

* Ο Attwood προτείνει ακόμη τραμπολίνο, γκολφ, κολύμπι, ιππασία

Θετική πρόγνωση!!!

2010-03-01T08:06:00.000-08:00

Λίγο πριν την επίσκεψη στο γιατρό, είχα ''πέσει'' εντελώς, γιατί ο μικρός μου ήλιος εκτός από τη νεοαποκτηθείσα συνήθεια να κάνει πετάλι στον αέρα με τα χέρια του, παρουσίασε και μία άλλη που μου δημιούργησε αρκετά ερωτηματικά. Εκεί που έπαιζε, έτσι στο άσχετο, χωρίς λόγο και αιτία, κατέβαζε το παντελόνι του και το εσώρουχό του και επιδείκνυε τα γεννητικά του όργανα γελώντας. Σκεφτόμουν οτι αν δεν είναι αισθητηριακό, τότε μεγαλώνω έναν εκκολαπτόμενο επιδειξία. Του είπα οτι αν τον ευχαριστεί να είναι γυμνός τότε πρέπει να πάει στο δωμάτιό του και να μη περιφέρεται έτσι μπροστά σε άλλους. Επειδή δεν του αρέσει να είναι μόνος του, σήκωσε τα ρούχα του και έληξε εκεί το θέμα. Την επομένη το ξανάκανε. Επίδειξη και γελάκια. Του ξαναείπα τα ίδια. Ντύθηκε. Για καμιά βδομάδα είχαμε το ίδιο σκηνικό καθημερινά. Συνέβησαν και άλλα που με άγχωσαν (π.χ. αιφνίδια έκρηξη θυμού-μου έδωσε μια μπουνιά στο πρόσωπο, που είδα όλα τα χρώματα των πεταλούδων που περιγράφει η Αλίκη), και μας απομάκρυναν κατά πολύ από το πολυπόθητο ''κάναμε λάθος'' ή ''το παιδί σας θεραπεύτηκε''.
Ευτυχώς όμως στην Εθμα η διάγνωση δεν βγαίνει με τη μια. Απλά ξεκίνησε η διαδικασία με μπόλικα ερωτηματολόγια προς συμπλήρωση, από τη νηπιαγωγό του αρχικά, κατόπιν από εμάς και τέλος τεστ στο παιδί. Κατά τον Μάιο θα έχουμε απάντηση στα ερωτηματικά μας. Είναι ή δεν είναι;
Αυτό που έβλεπα εγώ κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας, ήταν ένα εξάχρονο που έφτιαχνε πύργους ισορροπώντας στα γόνατα και τους θαύμαζε, έχοντας ακουμπήσει το σαγόνι στο πάτωμα και με το κωλαράκι του υψωμένο στον αέρα, αριστερότερα ή δεξιότερα από το κεφάλι του. Μια στάση, κάπως αλλοπρόσαλλη. Ωστόσο ο γιατρός μας είπε οτι παρουσιάζει πρόοδο και θα συνεχίσει να προοδεύει και ότι έχουμε πολύ καλή πρόγνωση , γιατί το παιδί έχει πολύ καλό δυναμικό και μεγαλώνει σε καλό περιβάλλον (εμείς, είπε, είμαστε το περιβάλλον του και ότι εμείς επηρεάζουμε το στενότερο και τον ευρύτερο κύκλο μας, για το πως τον αντιμετωπίζουν και πως τον αποδέχονται) Υποθέτω οτι εννοούσε τον αστερισμό της οικογένειας.
Η πρόγνωση: μέχρι τα 24 του, δεν θα φαίνεται σχεδόν τίποτα

Οι δικές μου σκέψεις: 1) Ζήσε γέρο γάιδαρε, να φας το Μάη τριφύλλι (αν ζω ακόμη θα είμαι 63 ετών)
2) Την επόμενη φορά να μην αφήσω τον άντρα μου να μιλήσει. Η έγνοια του ήταν αν πρέπει ή όχι να τον στείλουμε στη πρώτη δημοτικού. Άλλα ήθελα να πω ή να ρωτήσω εγώ, αλλού πήγαινε τη κουβέντα αυτός. Άλλα κατάλαβα εγώ, άλλα κατάλαβε εκείνος.
3) Δύο αγοράκια στο σχολείο του, συμμαθητές του, κατέβασαν ρούχα και εσώρουχα και έδειξαν σε ανίδεα κοριτσάκια σε τι ακριβώς διαφέρουν τα αρσενικά. Έτσι, λοιπόν, εξηγούνται οι επιδείξεις του Παναγιώτη. Και τώρα που το σκέφτομαι εδώ και κάτι μέρες δεν το έχει ξανακάνει.

Κάποιος μας χρειάζεται

2010-02-25T01:54:00.000-08:00

Θα αφήσω κατά μέρος τα δικά μου για να κάνω μια επείγουσα παρένθεση που αφορά στην οικογένεια του νεαρού υδραυλικού, του Νίκου Τόντι που χάθηκε την προηγούμενη βδομάδα.

Δημοσιεύτηκε από το χαμομηλάκι

''Η συνονόματη Κατερίνα, νέα μανούλα και η ίδια, ανασκουμπώθηκε και προσπαθεί να βοηθήσει τη νεαρή χήρα και το μωρό του Νίκου Τοdi του νεαρού υδραυλικού που σκοτώθηκε στην ανταλλαγή πυρών με την αστυνομία.

Προσθέτω και την προσωπική μου παράκληση.

Αν χρειαστεί επικοινωνήστε στο email της με την ίδια την Κατερίνα Τ. (newlifeblog@yahoo.gr). Μετρά ακόμα και η διάδοση του μηνύματος ή η δημοσίευση στο blog σας.
΄Όπως θα δείτε εδώ:

http://katiasnewlife.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.html :

Η ΛΊΝΤΑ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΓΆΛΑΤΑ
συγκεκριμένα το ΝΑΝ 2 ΣΚΌΝΗ μιας και ο μικρούλης της έχει πρόβλημα με το βάρος του!
Θα το βρείτε στα σούπερ μάρκετ!

ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΡΟΎΧΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΌ ΗΛΙΚΊΑΣ 16 ΜΗΝ ΩΝ

ΚΑΙ ΤΈΛΟΣ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΧΡΉΜΑΤΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΊΚΙ ΚΑΙ ΤΗ ΔΕΗ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΠΕΊΓΟΥΝ

(σας παρακαλώ ας δώσουμε ότι μπορούμε έστω και 5 ευρώ ο καθένας μας)

ΕΘΝΙΚΉ ΤΡΆΠΕΖΑ
114/961622-53

ΙΒΑΝ GR7901101140000011496162253
ΌΝΟΜΑ : NIKOLLA TODI KAI KLEOPATRA (που είναι η μητέρα του)

blog: katerina's Diary

www.katerinaanteportas.blogspot.com

Ο Σίσυφος και το λιθάρι του

2010-02-22T08:00:00.000-08:00

Ενόψει του ραντεβού με τον παιδοψυχίατρο, φλερτάρω με διάφορα σενάρια του τύπου, ''κάναμε λάθος, το παιδί σας δεν είναι αυτιστικό'' ή ''το παιδί σας θεραπεύτηκε'' και προβάρω αντιδράσεις. Έλα όμως, που με την άκρη του ματιού μου βλέπω το λιθάρι μας να ξεγλιστρά και να κατηφορίζει στο λόφο που με τόσο κόπο το ανεβάσαμε. Τρέχω ξοπίσω του, να το προλάβω πρίν φτάσει στη βάση από όπου ξεκινήσαμε. Στα μισά το προλαβαίνω και προσπαθώ να το τραβήξω πάλι προς τη κορυφή. Να το σπρώξω προς τα πάνω. Έχουμε ανήφορο ακόμη. Μας το είχε πει και ο Ι. Τ: 'Έχετε Γολγοθά μπροστά σας'' Ναι, αλλά τον Γολγοθά τον ανεβαίνεις μια φορά ενώ το λιθάρι του Αυτισμού το σπρώχνεις, το ανεβάζεις και ...ξανακυλάει προς τα κάτω και ξανά σπρώχνεις και ξανά κάτω και ξανά και ξανά.... Προσπαθώ να υπολογίσω την απόσταση που μας χωρίζει από την κορυφή και αποκαρδιώνομαι. Πόσο ακόμη; Δεν μπορώ να κάνω τίποτα! Περνώ τις μέρες μου μπροστά στον υπολογιστή. Σαν μαρμαρωμένη κάθομαι μπροστά στην οθόνη του. Ούτε να γράψω, ούτε να διαβάσω, ούτε να σκεφτώ. Μηχανικά και με αυτιστική εμμονή σκρολλάρω με το ποντίκι και παρακολουθώ τα κείμενα να ανεβοκατεβαίνουν χωρίς να τους δίνω σημασία. Παλιότερα η εντατική ταβανοθεραπεία μου έκρουε τον κώδωνα οτι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την άσκοπη προσκόλληση με το κομπιούτερ δεν τη συνειδητοποίησα αμέσως ως πρόβλημα. Η κατάθλιψη δεν με άφηνε να σκεφθώ και πολλά πράγματα. Έπρεπε να φθάσουν τα γενέθλια του Παναγιώτη για να συνέλθω , να αυτοχαστουκιστώ για την απραξία, να κλείσω το κομπιούτερ, και να ανασκουμπωθώ για να επαναφέρω, επιτέλους, τη τάξη στο χάος που δημιουργήθηκε στο σπίτι μας, κατά τη διάρκεια της ''απουσίας '' μου.

Την προηγούμενη Πέμπτη έκλεισε τα έξι του. Έστειλα τούρτα και έναν κλόουν στο σχολείο. Άρεσε πολύ στους συμμαθητές του το 2ωρο παρτάκι στη τάξη, όπως και το δωράκι που πήραν στο τέλος για ενθύμιο (κούκλες για κουκλοθέατρο). Χθες Κυριακή, κάναμε άλλο πάρτι στο σπίτι, με ξαδελφάκια, οικογενειακούς φίλους και δύο παιδάκια από το σχολείο ( φίλοι του από άλλο τμήμα) και χάρηκε πάρα πολύ που τα είδε στο σπίτι. Τα σύστησε σε όλους τους άλλους φίλους του.

Τελικά, ούτε η ταβανοθεραπεία, ούτε η κομπιουτεροθεραπεία. Τίποτα δεν δρα τόσο καταλυτικά όσο η εργασιοθεραπεία.
Τι πειράζει που ο Παναγιώτης αρέσκεται να κάνει πετάλι στον αέρα με τα χέρια του, ακόμη και όταν κλαίει; Τι πειράζει που κλείνει τα αυτιά του σε κάποιους ήχους; Τι πειράζει που μερικές φορές παλινδρομεί; Τι πειράζει που...
Σήμερα κατέβασα για άλλη μια φορά, και ξεκίνησα να ξαναδιαβάζω ότι βιβλίο έχω για τον Αυτισμό και ειδικά ότι έχει να κάνει με στερεοτυπίες.
Τι πειράζει που πρέπει να σπρώξω το λιθάρι μέχρι τη κορυφή του λόφου; Θα το σπρώξω και θα το ξανασπρώξω. Άλλωστε το λιθάρι μου δεν είναι από τα βαριά, τσουλάει... βοηθάει και ο Παναγιώτης να το σπρώξουμε, ... βοηθάει και ο μπαμπάς του και η αδελφή του και οι θεραπευτές του... Που θα πάει; Θα το καταφέρουμε να το ανεβάσουμε στη κορυφή και να μείνει εκεί! Ελπίζω..
Αύριο έχουμε ραντεβού στην Εθμα με τον παιδοψυχίατρο.

Να μη το ξεχνάω.

2010-02-05T05:15:00.000-08:00

Ο Παναγιώτης είναι λιγόφαγος και υπερβολικά επιλεκτικός. Το πρόβλημα είναι αισθητηριακό ( μας είπαν για γευστική αμυντικότητα), αλλά εχτός από τις υφές πρέπει να παίζει και θέμα με τη μυρωδιά και με το χρώμα. Τελευταία σαν να ξύπνησε η ναρκωμένη του όσφρηση. Ολα του βρωμάνε μέχρι αηδίας και αν δεν τραβήξω εγκαίρως από μπροστά του το βδέληγμα, που λέγεται φαγητό, θα κάνει εμετό. Πρόσεξα οτι προτιμά τις τροφές που έχουν λευκό ή υποκίτρινο χρώμα με εξαίρεση τα σοκολατοειδή που κυριολεκτικά τα καταβροχθίζει εν ριπή οφθαλμού. Και επειδή όλη μέρα μπορεί να είναι με ένα γάλα και λίγο ψωμάκι, μόλις βρει τις γαλακτοφέτες στο ψυγείο θα φάει μέχρι σκασμού. Του υπενθυμίζω συνεχώς οτι δεν πρέπει να τρώμε πολλά γλυκά και οτι θα χαλάσουν τα δόντια του αλλά η πείνα και η βουλιμία του υπερισχύουν.

Μια ωραία μέρα επισκέφθηκε το νηπιαγωγείο η οδοντογιατρός. Εξέτασε όλα τα παιδάκια και τους μίλησε για την σημασία της υγιεινής του στόματος και για τη ζημιά που κάνουν τα γλυκά στα δοντάκια τους. Για να το εμπεδώσουν καλύτερα έφτιαξαν σε χαρτόνι ένα γερό δόντι και σε άλλο χαρτόνι ένα χαλασμένο με ευδιάκριτες μαύρες περιοχές. Ο Παναγιώτης μου έδειξε τα δόντια, μου εξήγησε τι είναι το καθένα και μου δήλωσε οτι δεν πρέπει να φάει άλλα γλυκά. Την επόμενη στιγμή κρατούσε μια γαλακτοφέτα και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ.
''Τι έχεις; γιατί κλαις;''
''Θέλω να φάω τη γαλακτοφέτα''
''Ε, και γιατί δεν τη τρως;''
''Δεν πρέπει, η γιατρός είπε όχι γλυκά''
''Ένα γλυκό δεν πειράζει, τα πολλά πειράζουν''
''Όχι, είπε όχι''
Προσπαθώ να του εξηγήσω οτι αν πλύνει μετά τα δόντια του δεν πειράζει να φάει ένα. Μάταια. Κλάμα, κλάμα..., τελικά δεν έφαγε την γαλακτοφέτα. Τις επόμενες μέρες ενέδωσε στον πειρασμό και την πείνα αλλά έχει μείνει σταθερά στη μία μόνο και όντως μετά πλένει τα δόντια του.
Το μάθημα που πήρα από το παραπάνω είναι : του αυτιστικού την πόρτα, μη τη χτυπάς, αλλά ζωγράφισε στη πόρτα.
Τόσο καιρό του έλεγα να μη τρώει γλυκά και δεν με άκουγε. Είδε μια ζωγραφιά ενός χαλασμένου δοντιού και αμέσως έλαβε το μήνυμα. Να μη ξεχνάω λοιπόν οτι με εικόνες και με οποιοδήποτε άλλο οπτικό υλικό,και χωρίς περιττούς εκνευρισμούς, ο μικρός μου γίνεται πιο συνεργάσιμος.

Υ.Γ.1 Στις 10 Φεβρουαρίου ημέρα Τετάρτη και ώρα 5.00 μ.μ. στο Allou Fun Park, το περιοδικό Special Life κάνει πάρτυ για τα ει-δικά μας παιδιά και θα είμαι εκεί. (Καλά να είμαστε μόνο, γιατί κάτι ξαφνικοί πυρετοί των παιδιών μας βγάζουν εκτός προγράμματος) Για λεπτομέρειες διαβάστε στο μπλογκ της Μαρίας Τζέμη

Υ. Γ.2 Νομίζω οτι η Μαρία έχει κάνει καλή δουλειά. Βρήκε χορηγούς και χορηγούς επικοινωνίας και γενικά ακολουθεί μαρκετινίστικες στρατηγικές για την επικοινωνία του αυτισμού. Αυτό, δηλαδή, που θα έπρεπε να κάνουν οι σύλλογοι, η Μαρία το κάνει μόνη της και μπράβο της.

Υ.Γ.3 Λοιπόν, πάμε στο Allou;

Τα παιδία παίζει...

2010-01-19T07:05:00.000-08:00

Να βάλω τα παξιμαδάκια στο φούρνο, να συμμαζέψω τη κουζίνα και μετά να ρίξω μια ματιά στα blogs,... α, χτυπάει το τηλέφωνο...
''Ναι;''
''.....''
''να ΄βρω, που, κοντά στη Συγγρού, έχει Α.Τ.Μ. η Εθνική; Και πώς θα το βρω αυτό;''
.....
''α, στο ίντερνετ!''
........

Α.Τ.Μ., Α.Τ.Μ., εδώ είμαστε, Αθήνα, ουφ! Έχει πολλά! Που να πρωτοκοιτάξω; Θα μου πάρει χρόνο, ευτυχώς τα παιδιά παίζουν με τα ζωάκια, άκου πως συζητάνε!...
......

Να κλείσω το κομπιούτερ; Μπα! Αφού σε λίγο θα το ξανανοίξω. Θα το αφήσω ανοιχτό... Βρε, για να ρίξω μία γρήγορη ματιά στο blog...τα παιδιά γελάνε...
....

Πριν συνεχίσω τις δουλειές μου ας δω λίγο και στο facebook τα ενυδρεία του Παναγιώτη, μη του ψοφήσουν τα ψαράκια του από ασιτία, και έχουμε δράματα για τους απωλεσθέντες πόντους... ευτυχώς τα παιδιά διασκεδάζουν και έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια μέσα στη κουζίνα! .... .....; ....μέσα στη κουζίναα....;;;;;; Με τι στο καλό παίζουν μέσα στη κουζίνα και διασκεδάζουν τόοοοσο πολύ;;;;.....

Αααμαααάν!!! Ξέχασα το αλεύρι έξω από το ντουλάπι και...μα είναι πολύ αστεία αυτή η εικόνα... γρήγορα τη φωτογραφική....

Ο Παναγιώτης είναι αναγνωρίσιμος! Φαίνεται οτι η μικρή, σε αντίθεση με τον αδερφό της, δεν έβρισκε το στόχο....
Την εικόνα της κουζίνας, από τις άστοχες βολές της, καλύτερα να μη τη τραβήξω... και τώρα ας ανασκουμπωθώ! Σκούπισμα, σφουγγάρισμα-μ΄αρέσει που είχα και φιλόδοξα σχέδια για ανάρτηση- και απομαριδοποίηση των παιδιών στη μπανιέρα...ή μήπως να τα αφήσω έτσι και να τα βάλω κατευθείαν στο ...τηγάνι;

Πως έπεισε τον Αη Βασίλη να του φέρει το ''his precious''

2010-01-07T11:27:00.000-08:00

Κάποια μέρα του περασμένου Οκτώβρη, είχαμε τη φαεινή ιδέα να πάμε στον παιδότοπο της playmobil. Τα παιδάκια μας έπαιξαν και χόρτασε το μάτι τους παιχνίδια. Στο φεύγα κάναμε μια στάση στο κατάστημα, που φευ! είναι ανοιχτό και τις Κυριακές. Ευτυχώς επέλεξαν μόνο κάποιες φιγούρες και όχι κάτι πιο σύνθετο. Η πωλήτρια εξυπηρετικότατη και ευγενέστατη έβαλε και κάποια δωράκια στη τσάντα με τα ψώνια μας και φυσικά καταλόγους με όλα όσα διαθέτει το παραπάνω brand name.
Στο σπίτι τα πουλάκια μου ξεψάχνισαν όλο τον κατάλογο και ενώ η Διονυσία σε κάθε σελίδα σταματούσε και έλεγε ''αυτό θέλω...και αυτό θέλω...θέλω και αυτό και αυτό...'' και τελειωμό δεν είχαν τα θέλω της, ο έτερος Καππαδόκης παρέμενε σιωπηλός και παρακολουθούσε το φυλλομέτρημα μέχρι που έφτασαν στη σελίδα με τα τρένα και τότε ακούστηκε η φωνή του...''Εγώ, θέλω αυτό'' σε ύφος και τόνο του στυλ δεν σηκώνω κουβέντα.
Τα ''Καλά,'' μου ''θα δούμε'' πυροδοτούσαν την ανυπομονησία του. Σε κάποιο κατάστημα το είδαμε: 200 Ευρώ! ''Ξέρεις Παναγιώτη είναι ποοολύ ακριβό, πρέπει να βάζουμε χρήματα στον κουμπαρά και να μη παίρνουμε άλλα παιχνίδια.'' Δέχτηκε το να μη παίρνουμε άλλα παιχνίδια, αλλά το ήθελε εδώ και τώρα!
Επί ένα μήνα, κάθε μεσημέρι, μετά το σχολείο κατά την επιστροφή στο σπίτι, μου ζάλιζε τα αυτιά με τη μουρμούρα και τη γκρίνια του ''θεεεέ λωωω νέεενο (μπούουχου χου) νένο μέιμπο μπί (μπούουχου χου). Ανένδοτη εγώ ''Να γεμίσει ο κουμπαράς σου πρώτα''
Αφού είδε και αποείδε, αποφάσισε να αλλάξει τακτική. Σταμάτησε να το ζητάει και να κλαψουρίζει για το ''πολύτιμό του'' και άρχισε τα ύπουλα: Κάθε φορά που του ζητούσα να ζωγραφίσει μία φατσούλα μου έφτιαχνε κάτι ανθρωπάκια σκυθρωπά και στενοχωριμένα με τις άκρες του στόματος να κρέμονται προς τα κάτω. ''Γιατί, Παναγιώτη, είναι στενοχωρημένο το ανθρωπάκι;'' ''Γιατί δεν έχει μέημο μπί νένο''.
Στο facebook, πριν ξεκινήσει να παίζει farmville έπρεπε να δημιουργήσει την εικόνα του εαυτού του και να επιλέξει μαλλιά, μάτια, στόμα κλπ. διάλεξε τα σωστά χαρακτηριστικά του αλλά για τα μάτια και το στόμα διάλεξε ό,τι υπήρχε σε θλιμμένο. ''Γιατί Παναγιώτη, έβαλες αυτά τα μάτια και αυτό το στόμα;'' ''Γιατί 'μαι τόσο πουλύ νεμομένο (στενοχωρημένος)'' ''Και γιατί;'' ''Γιατί δεν έχω μέιμπο μπι νένο''.
Παραμονές Χριστουγέννων, μας έδωσε τη χαριστική βολή: μας έφερε ένα γράμμα για τον Άγιο Βασίλη, που είχε γράψει με τη βοήθεια της δασκάλας! Ζητούσε ένα μέιμπο μπι νένο.

...και ...ενδώσαμε! Κάτι οι μποναμάδες από παππούδες και λοιπούς συγγενείς, και κάτι bonus που ο μπαμπάς είχε ξεγράψει, κάτι η τρίμηνη επιμονή του και ο τρόπος που το ζητούσε, έπεισαν τον Αγιο Βασίλη να του το φέρει.

Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ, μα ποτέ να μη φέρετε στο σπίτι καταλόγους με παιχνίδια. Είναι στατιστικώς αποδεδειγμένο οτι τα βλαστάρια σας θα επιλέξουν το ακριβότερο (σιγά μη δεν κόβει το μάτι τους). Ακόμη και η Διονυσία, που συνήθως αρκείται σε κάτι παιχνιδάκια τσέπης, φέτος ζήτησε το Νοσοκομείο της Playmobil!!! ...και ...ξαναενδώσαμε.

Του χρόνου πάντως, αν τα παιχνίδια που ζητήσουν κοστίζουν παραπάνω από το ένα πέμπτο του ενοικίου που πληρώνουμε, ορκίζομαι οτι ο Άγιος Βασίλης θα αρρωστήσει βαριά, πολύ βαριά. Τόσο βαριά, ώστε να μη μπορεί να μοιράσει δώρα.
Από την άλλη όμως, προκειμένου να ζωγραφίζουν χαρούμενες φατσούλες, καλά να είμαστε και χαλάλι τους...

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

2009-12-31T07:38:00.000-08:00

Περιμένουμε τον Αγιο Βασίλη και είμαστε αγγελούδια!
Ό,τι πω γίνεται σε χρόνο dt!
Να δεις που έχω αρχίσει να τον συμπαθώ τον γερούλη!

Καλή χρονιά

με Υγεία

και Πρόοδο των οικογενειών μας και για όλο τον κόσμο!

Ξορκίζοντας τους φόβους του!

2009-12-23T03:22:00.000-08:00

Πόση δύναμη χρειάζεται ένας ενήλικας για να αντιμετωπίσει τους φόβους του και τα άγχη του; Πόση δύναμη ένα μικρό παιδί που καλά καλά δεν μπορεί να εκλογικεύσει την κατάσταση;

Σε όλο το σχολικό μου βίο, την ώρα της πρωϊνής προσευχής πάντα κρυβόμουν. Δεν ήθελα να βγω μπροστά για να την πω. Ντρεπόμουν και φοβόμουν οτι από το άγχος θα ξεχάσω τα λόγια.

Ο Παναγιώτης στο σχολείο δεν μιλάει από μόνος του στη δασκάλα, ούτε στα άλλα παιδιά. Εχτός και αν του απευθύνουν το λόγο. Ξέρει οτι τα μικρά διαβολάκια τον κοροϊδεύουν για τον τρόπο που μιλάει, γι αυτό και αποφεύγει.

Φαντάζεστε την εκπληξή μου, όταν χθες το μεσημέρι που πήγα να τον πάρω μου είπε η δασκάλα του, οτι όταν ρώτησε την τάξη ποιός θα πει σήμερα προσευχή, ο Παναγιώτης σήκωσε το χέρι του και πήγε στην έδρα, γύρισε προς όλη την τάξη και είπε την πρωϊνή προσευχή. ...Με τον δικό του τρόπο...στα παναγιωτιδικά..

Από Πτολεμαϊδα, πλέον, σας εύχομαι:

Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές!!!

ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

2009-12-21T03:01:00.000-08:00

Σήμερα, 21/12/09, σε συνεργασία με το Παράρτημα Πειραιά της Ε.Ε.Π.Α.Α., στο Μουσείο του Ολυμπιακού,στο στάδιο Καραϊσκάκη θα γίνει εορταστική εκδήλωση για τον ερχομό των Χριστουγέννων μαζί με τους παίχτες Μπουρούση Γιάννη και Γιοτάμ Χαλπερίν, της Κ.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ. Χορηγός η Novo nordisk (επίσημος χορηγός του Ολυμπιακού).

Ευτυχώς που υπάρχει και το παράρτημα Πειραιά που κάπως δραστηριοποιείται. Μάλιστα μία βδομάδα πριν (13/12/09) είχε διοργανώσει Χριστουγεννιάτικο Bazaar σε δημοτικό κινηματογράφο και σε συνεργασία με το Δήμο Δραπετσώνας έγινε προβολή της ταινίας ''Ψηλά στον ουρανό'' με ελεύθερη είσοδο για μικρούς και μεγάλους.

Η Ε.Ε.Π.Α.Α. Θεσσ/νίκης ετοιμάζει σεμινάριο με τίτλο''Πρόγραμμα εντατικής Αλληλεπίδρασης'' για τέλη Μαϊου ενώ στις αρχές αυτού του μήνα είχε οργανώσει διαλέξεις με θέματα για τον αυτισμό όπως ''Διαιτητικές θεραπευτικές παρεμβάσεις''

Η Ε.Ε.Π.Α.Α, από την πρωτεύουσα, εγκαινίασε Κέντρο ημέρας για ενηλίκους στον Γέρακα Αττικής (στις 3/12/09), αλλά από κει και πέρα δραστηριότητες που να αφορούν ενημέρωση του κοινού για τον αυτισμό ή κάποιο συνέδριο που να αφορά τις αυτιστικοοικογένειες δεν έχω δει.
Χορηγοί (εταιρίες με προφίλ ''κοινωνικής ευθύνης'' υπάρχουν) και Δήμοι διαθέσιμοι για συνεργασία υπάρχουν.

Ας ελπίσουμε οτι δεν θα σταματήσουν μετά τα Χριστούγεννα οι δραστηριοποιήσεις.

Το τέρας αν και κοιμάται, που και που ξυπνάει...*

2009-12-18T06:25:00.000-08:00

Δεν προλαβαίνουμε να πούμε οτι πάμε καλά, ότι το έχουμε βαριά λαβώσει ή να σκεφθούμε οτι η ήττα του και ο αφανισμός του πλησιάζει και νά σου το πάλι, να μας θυμίζει την παρουσία του με βρυχηθμούς. Το τέρας ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο κοιμάται και πότε πότε ξυπνάει.

Συνάντηση με τη δασκάλα του. Είναι πολύ ευχαριστημένη με τη πρόοδο που έχει κάνει, συνεργάζεται, πρόθυμος για το θεατρικό ή το χορευτικό, έχει κάνει φίλους από άλλη τάξη κλπ,κλπ. αλλά δεν παίρνει τη πρωτοβουλία να της μιλήσει. Πρέπει να του απευθύνει αυτή το λόγο..και δεν διεκδικεί. Ο Παναγιώτης τ ακούει όλα αυτά και μάλλον καταλαβαίνει τα μισά. Δυστυχώς δεν ήταν κατάλληλος ο καιρός για να τον βγάλουμε έξω. Κάθε φορά που ακούει τόνομά του κλείνει τ αυτιά του. Με τραβάει να φύγουμε....

Έχω κάποια τελευταία δωράκια να αγοράσω και τον παίρνω μαζί μου. Ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα και ίσα που προλαβαίνω να πάρω τη Διονυσία από τον παιδικό σταθμό. Φορτωμένη με διάφορες τσάντες και σακούλες συν τη σχολική τσάντα του Παναγιώτη, προσπαθώ να φτάσω εγκαίρως στο σχολείο της. Ο Παν. με τραβάει πίσω θέλει να πάμε σπίτι για τουαλέτα.

''Να πάρουμε την αδελφή σου πρώτα''

'' Θέλω κακααά μου''

''Θα πας στην τουαλέτα του σχολείου της Διονυσίας''

''΄Οχι, σπίτι μου θέλω''

''Θα την πάρουμε γρήγορα-γρήγορα και φεύγουμε κατευθείαν για το σπίτι''

''Όχι πρώτα σπίτιι, μετά σχολείο'' και κλάμα και θυμός και ''Θέλω αγκαλιά, θέλω αγκαλια'' και όπως είμαι ήδη φορτωμένη παίρνω και τη χάρη του αγκαλιά. Ησυχάζει. Στο επόμενο τετράγωνο δεν αντέχω και τον αφήνω κάτω.

Από την αρχή ο παραπάνω διάλογος με επιπλέον κλάμα, θυμό, φωνές και αιτήματα και κινήσεις για αγκαλιά. Δεν ενδίδω. Δεν προχωράει. Δεν θέλει να μπει στο σχολείο. Μου έρχεται να τον πιάσω από το γιακά και να τον σύρω μέχρι την καγκελόπορτα, αντί αυτού ...τον παίρνω αγκαλιά. Παίρνω την Διονυσία και προσπαθώ να της κουμπώσω το μπουφάν. Ο Παναγιώτης κλαίει και χτυπιέται κάνει μια προσπάθεια να με δαγκώσει. Αν δεν ήμουν στο σχολείο (κοιμούνται παιδάκια μέσα) θα του είχα βάλει τις φωνές.

''Φεύγουμε Παναγιώτη, πάμε στο σπίτι'' του λέω

''Όχι ιιι, πρέπει να πάμε πρώτα στο σπίτι για κακά και μετά να έρθουμε να πάρουμε τη Διονυσία''

Να πάρει η ευχή, αυτή είναι η ρουτίνα του. Πρώτα στο σπίτι,μετά στη Διονυσία. Όμως, και άλλες φορές έχει αλλάξει η ρουτίνα του αλλά δεν έδωσε σημασία, γιατί σήμερα; Μήπως η συνάντηση με τη δασκάλα και η αλλαγή στη ρουτίνα του ήταν too much? Η επιστροφή στο σπίτι με μιά επιπλέον σχολική τσάντα, ένα παιδί να κλαίει στην αγκαλιά μου και το άλλο να τρέχει μπροστά μου ή να μένει πίσω, ήταν αδύνατη. ''Είμαι πολύ κουρασμένος'' μου λέει ο Παναγιώτης, δεν μπορώ να περπατήσω, πάρε με αγκαλιά, νυστάζω''

Είναι πάγια τακτική του να ζητάει αγκαλιά όταν έχει θυμώσει ή έχει ματαιωθεί και να κοιμάται επιτόπου (shut down)

Αφήνω τα πράγματα κάτω (ήρεμα αυτή τη φορά και είμαι αποφασισμένη να μη κάνω λάθος) και ''Εντάξει Παναγιώτη, θα σε πάρω αγκαλιά και θα καθίσουμε στο παγκάκι, γιατί είμαι και 'γώ κουρασμένη. Όταν ξεκουραστείς και είσαι έτοιμος να περπατήσουμε να μου το πεις να ξεκινήσουμε'' Συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι και έγειρε στην αγκαλιά μου. Φόρεσα και στα δύο τις κουκούλες και μίλαγα στο χαλαρό με τη Διονυσία για το καινούριο της playmobil. Και ευτυχώς ο Παν. δεν αποκοιμήθηκε, αλλά άκουγε με προσοχή αυτά που λέγαμε μέχρι που πήρε μέρος και αυτός στη συζήτηση.

''Ξεκουράστηκες; Μπορούμε να φύγουμε;

''Ναι''

Στο υπόλοιπο της διαδρομής μας χοροπηδούσε μαζί με τη Διονυσία και γελούσε σα να μη πέρασε ποτέ σύννεφο πάνω από τα μάτια του. Αυτή η αλλαγή στη διάθεση έγινε μέσα σε πέντε λεπτά, τόσο καθίσαμε στο παγκάκι. Οι διαπραγματεύσεις για το αν θα τον πάρω ή όχι αγκαλιά είχαν κρατήσει πολύ περισσότερο συν τα νεύρα, η αγανάκτηση και ο θυμός μας.

Και πόσο παράξενα απλή ήταν λύση!

*μετάφραση από παναγιωτιδική

Μίλα μου...βρώμικα*

2009-12-16T08:34:00.000-08:00

Όταν στα τριάμισί του ο Παναγιώτης, δεν μίλαγε ακόμη, ακούγαμε με δυσφορία τους φίλους μας να παραπονιούνται για το ''βρώμικο'' λεξιλόγιο των παιδιών τους, που πολλές φορές τους έφερνε σε δύσκολη θέση. Τι ακούνε τα παιδιά απο τη τηλεόραση (τσ, τσ, τσ) και πως τα άτιμα την αρπάζουν την απαγορευμένη λέξη και στην πετάνε στα μούτρα και σε κάνουν ρόμπα κλπ. κλπ. ανοησίες. Γινόμασταν λίγο κακοί μαζί τους (έξω από το χορό γαρ, ή στο σπίτι του κρεμασμένου...διαλέγετε και παίρνετε, μας σκιαγραφούν και τα δύο) και τους ενοχοποιούσαμε:

Εσείς φταίτε, που αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση και δη προγράμματα της ζώνης ενηλίκων (τα δικά μας βλέπουν μόνο dvd με ελεγμένο περιεχόμενο), ή πρέπει να προσέχετε πως μιλάτε μπροστά τους (μερικοί φίλοι μας το μ.λακα το έχουν ψωμοτύρι για κάθε περίπτωση) ή τι χαχανίζεις κυρά μου όταν το παιδί σου εκστομίσει για πρώτη φορά την απαγορευμένη; Ούτε να χαχανίζεις, ούτε να αγριέψεις. Τοίχος πρέπει να είσαι και άλλα τέτοια.

Στο αυτοκίνητο, στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι....βουβαμάρα και πότε πότε κρυφοαναστεναγμός (από μένα). Στο φανάρι, ο μπαμπάς χτύπαγε τη γροθιά του στο τιμόνι και αγανακτώντας:

''Ας μίλαγε και ας με έλεγε μ.λακα, όλη μέρα. Μόνο να μίλαγε''

''Ας έλεγε και χειρότερα από το μαλάκα'' εγώ

...και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο Παναγιώτης άρχισε να κουτσομιλάει τα παναγιωτιδικά του...

Τους τελευταίους δύο μήνες που έχει αρχίσει τις ερωτήσεις με τα ''πως'' και τα ''γιατί'' πρόσθεσε και ερωτήσεις του τύπου ''τι σημαίνει'';

Ο μπαμπάς έχει εκνευρισθεί με άλλον οδηγό που κάνει παράνομη προσπέραση και... ''τι μ.λακίες κάνει ο μ.λάκας;''

''Μπαμπά, τι (ση)ναίνει ακίες;'' το αστέρι μου με τις απορίες του!

''Με συγχωρείς Παν. , έκανα λάθος δεν έπρεπε να πω αυτή τη λέξη. Σημαίνει βλακείες''

''Γιατί μπαμπά;''

''Γιατί δεν είναι ωραία λέξη, δεν είναι καλή και δεν πρέπει να τη λέμε. Θα με συγχωρήσεις;''

...και ξανά μανά το πλήρωμα... των ημερών και ακούει τον μπαμπά (ναι, αυτόν πάλι, γιατί εγώ δεν μιλάω, σκέφτομαι) να λέει γ.μωτο.

''Μπαμπά, τι είναι μαμώτο;''

''Α, Παναγιώτη, με συγχωρείς, είναι κακή λέξη, δεν πρέπει να τη λέμε, θα με συγχωρήσεις;''

Χθές, προκειμένου να μη κάνει μπάνιο, μου έκανε ναζάκια και τζιριτζάντζουλες. Άντε, βρε κλανιάρη, του λέω, μπες στο μπάνιο.

''Μαμά, νιανιάης, (εί)ναι κακή τέτη, ε πέπει μέμε'' και μου έκλεισε το στόμα

''Ποιός σου το είπε αυτό; ο μπαμπάς;'' ανάμεσα από τα δάχτυλά του, η φωνή μου.

''Οχι, εγώ το πείπα(λέω)''

''Με συγχωρείς Παναγιώτη, δεν έπρεπε να πω αυτή τη λέξη, έχεις δίκιο''

Αφού, το παιδί σέβεται το γεγονός οτι υπάρχουν κάποιες απαγορευμένες λέξεις που δεν πρέπει να λέμε και δεν τις έχει πει ούτε για πλάκα, θα σεβαστώ και γω (προς το παρόν και όσο δεν είναι πρόβλημα) την άποψή του για οποια λέξη θεωρήσει ως κακή και απαγορευμένη και δεν θα τη ξαναπώ μπροστά του. Οπότε, η λέξη ...κλανιάρης ..διαγράφεται από το λεξιλόγιό μας.

Η μόνη βρώμικη λέξη που λέει, είναι η λέξη ''βρωμιά'' που στα παναγιωτιδικά προφέρεται σαν ''.ουνιά'' με ένα μ στην αρχή!

Αν, πω στον περίγυρο οτι φταίει η τηλεόραση, λέτε να με πιστέψουν; (χα, ας καγχάσω)

Ειλικρινά, δεν δίνω μία για το τι μπορεί να σκέφτονται...

Το παιδί μου μιλάει, μιλάει...και δεν πα να μιλάει ''βρώμικα'', δεν πα να μιλάει παναγιωτιδικά.

Μου αρκεί, που τις περισσότερες φορές επικοινωνούμε...!

*Στην ψιλοάσχετη-ψιλοσχετική φωτογραφία της ελληνίδας Barbie, η Κλέλια Ρένεση, πρωταγωνίστρια στη τηλεοπτική σειρά με τον ομώνυμο τίτλο (Μίλα μου, βρώμικα).

Δεν παρακολουθούμε τηλεόραση (είπαμε μόνο dvd), αλλά το κοριτσάκι είναι φυσικά ...πατριωτάκι!!!

Πότε από ' δω, πότε από κει.

2009-12-09T10:52:00.000-08:00

Μία εβδομάδα έμεινε κλειστό το σχολείο του Παναγιώτη και σχεδόν καθημερινά τον έπαιρνα μαζί μου σε δραστηριότητες πολύ διασκεδαστικές και διδακτικές οπως το να μάθουμε να περιμένουμε τη σειρά μας, σε ατελείωτες ουρές, όπως σε τράπεζες, (για να πληρώσουμε, όχι να πάρουμε) και σε ταχυδρομείο (εδώ για να λάβουμε το δέμα από τη γιαγιά).
Ο καυμενούλης καθόταν υπομονετικά και σιωπηλά και με περίμενε.
''Άντε άλλη μία τράπεζα και τελειώσαμε Παναγιώτη και μετά θα σου πάρω ένα ΜΙΛΚΟΟΟΟ, από το περίπτερο'' Χαμογελάει και κάνει υπομονή! Επιτέλους πάει και η τελευταία εκκρεμότητα ας πάμε στο περίπτερο...αχ ας πάμε καλύτερα στο φούρνο να πάρουμε και ψωμί (ο φούρνος είναι ακριβώς δίπλα στο περίπτερο). Νοιώθω το χέρι του να με τραβάει πίσω
''Θέλω γάλα από το περίπτεροοο'' μια ενοχλητική σειρήνα στην άκρη του μυαλού μου με κάνει να κοντοσταθώ και να τον συνοδέψω στο περίπτερο. Χμ, το ψυγείο του είναι σχεδόν άδειο. Δεν έχει γάλα!
'' 'Εχει ο φούρνος, έλα...'' δεν έρχεται και τον αφήνω εκεί έξω. Επιστρέφοντας του δίνω το γάλα του. Το παίρνει άκεφα.
''Δεν θα το πιείς;''
''Όχι τώρα'' το ύφος του σκοτεινό και απόμακρο.
''Πάμε λίγο στο Μίνι Μάρκετ''
''Δεν θέλω'' Μένει έξω να με παρακολουθεί ανέκφραστος από τη τζαμαρία να ψωνίζω δύο πραγματάκια που ήταν υπερεπείγοντα.
Η σειρήνα είναι στον πέμπτο επαναλαμβανόμενο ήχο και περιμένω τους τελευταίους πριν μας καταπιεί η θάλασσα.
''Τι έχεις;''
''Τίποτα''
''Καλά, πάμε σπίτι;'' Συγκατανεύει άκεφα. Φτάνουμε στο σπίτι με τον Παναγιώτη αγκαλιά. Πάντα ζητάει αγκαλιά όταν είναι συναισθηματικά φορτισμένος!
Χαζεύω λίγο την αλληλογραφία που έχει έρθει και...
''Θα καλέσεις το ασανσέρ;'' (να θυμηθώ να μη πατήσω εγώ το κουμπί για τον όροφό μας)
''Ναι, ναι...'' προθυμότατος και με σπρώχνει γρήγορα γρήγορα να μπούμε μέσα!
Αναρωτιέμαι τι έγινε και γλιτώσαμε τον καταποντισμό...μα αυτός κράταγε ένα μίλκο, που είναι;...;...;
''Που είναι το μίλκο Παναγιώτη;'' και βγαίνω από το ασανσέρ έξω στην είσοδο της πολυκατοικίας γιατί σαν να το είδα στην εσοχή που κάνει το παράθυρο.
''Όχι, όχι , όχιιι...''
''............... .............. ........ .....'' (κατήχηση για τα παιδάκια που πεινάνε, για τον μπαμπά που δουλεύει όλη μέρα κλπ κλπ κλπ- σαν να άκουγα τη μάνα μου να μου υπαγορεύει ...)
Σκύβει το κεφάλι και παίρνει ήσυχα το γάλα
''Αν δεν το θέλεις βάλτο στο ψυγείο να το πιεί η Διονυσία''
'' Εντάξει''

Τα κέφια του άρχισαν να επιστρέφουν.
Κάποια στιγμή πετάω κάτι στα σκουπίδια και ...τι βλέπω; Το μίλκο όπως το πήραμε από το φούρνο με τη σακούλα του. Δεν λέω τίποτα, αλλά αργότερα που και η μικρή ήταν στο σπίτι του λέω:
''Παν. δώσε το γάλα στη Διονυσία, αν δεν το θέλεις εσύ''
Τρέχει ανοίγει το ψυγείο.
''Δεν είναι εδώ!!!''
''Και που είναι;''
''Δεν ξέρω''
''Δεν ξέεερεις...;
Πάει στα σκουπίδια, χαμογελώντας
''Εδώ είναι....α, δεν είναι'' έκπληκτος
''Γιατί πέταξες το γάλα στα σκουπίδια;''
και με το πιο φυσικό ύφος ...
''Γιατί εγώ ήθελα γάλα από το περίπτερο''
Σημείωση, οτι άλλη φορά είχε χαλάσει τον κόσμο που δεν πήρα γάλα από το φούρνο αλλά από το περίπτερο

Τους τελευταίους μήνες πάμε πολύ καλά, σε σημείο που να ξεχνάμε τον αυτισμό. Ο Παναγιώτης είναι συνεχώς από εδώ. Την τελευταία εβδομάδα όμως, είναι πότε από δω και πότε από κει...
Αυτή τη βδομάδα, μία μόνιμη γκρίνια, μία μόνιμη κλαούρα με ένα συνεχόμενο μμμμμ μμμμ μμμ, εκνευρισμοί με το παραμικρό και μικρά αποθέματα υπομονής . Μέχρι και απόπειρα για δάγκωμα είχαμε. Παίζει με ένα ενυδρείο στο f/b και αργεί να αλλάξει επίπεδο για να αγοράσει το ψαράκι που θέλει και κοπανάει το mouse. Δεν είναι να απορεί κανείς που έχουμε αλλάξει τρία ή τέσσερα σε πολύ μικρό διάστημα.

Τι στο καλό του συμβαίνει; Α, να βοήθαγε και λίγο η γλώσσα!

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία

2009-12-03T02:32:00.000-08:00

Πριν τρία χρόνια, καθώς έψαχνα στο διαδίκτυο για τον αυτισμό, βρήκα το παρακάτω αριστούργημα που γράφτηκε πριν κάμποσα χρόνια (1994) από την κα Βούλα Τ., μητέρα αυτιστικού παιδιού. Το είχε επιλέξει ο κος Στ. Νότας (κλινικός ψυχολόγος στην Ε.Θ.Μ.Α.) αντί εισαγωγής για το εγχειρίδιο ''Το φάσμα του Αυτισμού-Διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές- Ένας οδηγός για την οικογένεια'' (Φορέας υλοποίησης: Σύλλογος Γονέων και Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Ν. Λάρισας)*
Με συγκίνησε και με συγκλόνισε!
Ποιά μητέρα με παιδί στο φάσμα ή με άλλη αναπηρία δεν έχει νοιώσει το ίδιο; Ποιός δεν έχει συγκινηθεί διαβάζοντάς το;Σήμερα, περνώντας τυχαία από τη σελίδα της Ε.Θ.Μ.Α. , και συγκεκριμένα από την ενότητα ''εμπειρίες αυτιστικών ατόμων και των οικογενειών τους'' ξαναδιάβασα το αριστούργημα, όπως λέει και ο κος Νότας, το πεζοτράγουδο που είναι αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες που απέκτησαν ένα γιο ''αλλιώτικο''
Με συγκίνησε το ίδιο όπως και τη πρώτη φορά και ίσως λίγο περισσότερο, γιατί υποψιάζομαι οτι ίσως έχω συναντήσει την κα Βούλα (έχω δίκιο κα Gasbird;)

Θεωρώ οτι αυτό το πεζοτράγουδο, είναι ένας ύμνος αγάπης και τίποτα άλλο δεν ταιριάζει για την σημερινή ημέρα.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον κο Νότα που το συμπεριέλαβε στη σελίδα της Ε.Θ.Μ.Α. και στο προαναφερθέν εγχειρίδιο και ένα μεγάλο, μεγάλο ευχαριστώ στην κα Βούλα

................................................................

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

«Σε περίμενα πολύ καιρό, αγαπημένε,
από τότε που το κορμί μου αλλάζοντας το πρώτο του σχήμα
ετοιμαζόταν να σε δεχτεί.
Σε περίμενα πολύ καιρό.
Την άνοιξη με τα χελιδόνια,
το καλοκαίρι με γεμάτα τα χέρια μου ώριμα φρούτα,
το φθινόπωρο ανοίγοντας πάνω στο νοτισμένο χώμα
τ’ αυλάκια της σποράς,
το χειμώνα πίνοντας παλιό κόκκινο κρασί.

Μέσα στο μυαλό μου η ανάσα σου η πρώτη,
και το πρώτο καλωσόρισμα στον ερχομό σου.
«έρχεται», έλεγα, «έρχεται ο νικητής της μοναξιάς,
της οδύνης και του θανάτου μου».

Κι όταν ήρθες όλες μου οι αγάπες γλίστρησαν από πάνω μου,
όπως γλιστράει το νερό πάνω στο γυαλί και δεν αφήνει χνάρι,
κι απόμεινε μόνο η δική σου η πιο μεγάλη.
Κείνη που ‘ναι ανείπωτη ακόμα,
γιατί δεν βρέθηκαν λέξεις ποτέ να την ιστορήσουν,
κι ούτε στόμα ανθρώπου ευλογήθηκε ποτέ να ομολογήσει.

Ήρθες κι έθρεψες την μοναξιά μου με τη σιωπή,
κι ούτε που μου άπλωσες το χέρι.
Το δρόμο το δικό μου δεν τον καταδέχτηκες,
μήτε τη γλώσσα την προγονική,
παρά απλώνονταςτα χέρια σου,
άλλοτε με κινήσεις ανάλαφρες σαν των φτερών
της πεταλούδας,
κι άλλοτε κωπηλατώντας στον αέρα, ιχνογραφείς
τα δικά σου μονοπάτια.

Έχω ένα παράπονο, ακριβέ μου, και θα σου το πω.
Δε μου γύρεψες ποτέ καθαρή αλλαξιά
για να γυαλιστείς μες στον καθρέφτη.
Κι όμως είσ ’ ωραίος,
κι η ομορφιά σου δεν έχει μέτρο, γιατί περιφρονεί
την αποδοχή μας.

Μας χώρισε ένα ποτάμι απελπισία.
Εσύ στη μίαν όχθη κι εγώ στην άλλη.
Μα χτίζω ένα γεφύρι να σε φτάσω.
Θα ΄ναι γερό γεφύρι,
γιατί θα το στοιχειώσω με το κορμί μου.

Κι εσύ στέκεις εκεί και με κοιτάς ανέκφραστος,
απίστευτα γνώριμος και παράλογα ξένος.
Σώμα από μάρμαρο κι από βελούδο,
μάτια από νερό και νιόκοπη φλούδα πεύκου,
κι απάνω από το μέτωπο ν΄ αφρίζει βουβά,
μια θάλασσα τρικυμισμένη.

Ο γιος μου εννιάμισι μόλις χρονών».

Κα Βούλα,
τα σέβη μου,
να είστε πάντα καλά

* ΥΠ. ΕΘΝ. ΠΑΙΔ. & ΘΡ. /Δ/ΝΣΗ ΕΙΔ. ΑΓΩΓΗΣ, Γ΄Κ.Π.Σ. ΕΠΙΧ. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: Ε.Π.Α.Ε.Κ. ΜΕΤΡΟ1.1, ΕΝΕΡΓΕΙΑ 1.1.4 ''ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΜΕΑ''

Μισοάδειο- Μισογεμάτο

2009-12-02T06:11:00.000-08:00

Η δική μου οπτική:

Ο γιόκας μου έρχεται και με βρίσκει έξω στο μπαλκόνι, κρατώντας τα χέρια του κρυμμένα πίσω από τη πλάτη του. Χαμογελάει πονηρά.

''Μαμά, τι έχω πίσω μου;''*

''Τσίχλες"

''Οχι. Άλλο;''

''Γαλακτοφέτα''

''Πολύ @@@@@''

''Δεν κατάλαβα τι είπες''

Μου δείχνει το νόημα του μπράβο

''Α, είπες, πολύ σωστά'' ερμηνεύω το 'ρηθέν με βάση το νόημα

''Μαμά να φάω;'' με παραπονιάρικα ικετευτικό τόνο.

''Να φας, αλλά γιατί το λές έτσι;

''Γιατί, εσύ θα μου πεις: Πάλι γλυκό Παναγιώτη;''

Πάμε καλά, πολύ καλά θα έλεγα, στη θεωρία του νου.

Η οπτική του μπαμπά:

Μαζί με τον νυσταγμένο Παναγιώτη στην παιδοψυχίατρο του ΙΚΑ

''Να..., ξέρετε..., είναι λίγο άτονος. Το πρόσεξε και η εργοθεραπεύτρια...''

''...ο λόγος του δεν έχει καθαρίσει ακόμη...'' και αραδιάζει και άλλα αρνητικά και ένα σωρό προβληματισμούς μας

και η παιδοψυχίατρος...

''Έχει μείνει πίσω. Ο λόγος του, θέλει δουλειά ακόμη...''

Άσχημα τα πράγματα. Δεν πάμε καλά.

Ο μπαμπάς επιστρέφει στο σπίτι ράκος ...και κάνει και μένα...

Καθώς του ζητώ να μου πει λεπτομέρειες, καταλαβαίνω πως αν ήμουν εγώ στη θέση του η γιατρός θα έβλεπε διαφορετικά πράγματα. Όχι οτι θα μπορούσα να της υποβάλλω την άποψή μου, αλλά θα της τόνιζα και τα σημεία που τα έχει καταφέρει, και που πιθανόν να μην είδε στο περιορισμένο χρόνο της συνέντευξης.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι κατά πόσο η δική μας διάθεση να βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο μπορεί να επηρρεάσει τους ειδικούς που πρόκειται να αξιολογήσουν και να κάνουν διάγνωση για το παιδί μας.

*μετάφραση από τη παναγιωτιδική

Υ.Γ. 1 Παγκόσμια ημέρα ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Ας γίνει και μια παγκόσμια ημέρα ειδικών γονέων να ησυχάσουμε (οτι τάχα μου έγινε κάτι).

Υ.Γ. 2 Το σχολείο του Παν. έχει κλείσει για μια βδομάδα

Υ.Γ. 3 Τη Δευτέρα που μόλις πέρασε η Διονυσία έκλεισε τα 4. Το πάρτυ γεννεθλίων έγινε το Σάββατο. Αυτός ήταν και ο λόγος που άργησα τόσο πολύ να κάνω ανάρτηση: Έπεσα με τα μούτρα για φασίνα, λάντζα κλπ. κλπ.

Η Διονυσία ανακαλύπτει τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα του μάγου του Οζ

2009-11-19T03:05:00.000-08:00

Η Διονυσία, 22 μήνες μικρότερη από τον αδερφό της, και σχεδόν 4 ετών, σήμερα, μεγάλωσε ακούγοντάς μας να λέμε συνεχώς ''κοίτα Παναγιώτη, ένας γερανός'' ''κοίτα Παναγιώτη, μία βάρκα'' ή ο Παναγ. ζωγράφισε, ο Παναγ. είπε αυτό, ο Παναγ. έδωσε φιλί. Ο Παναγιώτης , ο Παναγιώτης, ο Παναγιώτης. Ο Παναγιώτης, σιγά σιγά, έγινε ''ο σημαντικός άλλος'' στα μάτια της. Άθελά μας! Άρχισε να τον μιμείται σε όλα! Έβηχε ο Παναγ. θα έβηχε και η Διονυσία! Σκόνταφτε ο Παναγ. θα σκόνταφτε και αυτή. Δεν προχωρούσε στην ομιλία ο Παναγ. δεν μίλαγε ούτε και αυτή. Παθητικά δεχόταν τις δαγκωνιές του, κλαίγοντας μόνο και χωρίς να προσπαθεί να ανταποδώσει. Την έβλεπα να προσπαθεί να πνίξει το θυμό και την απόγνωσή της. Ο Παναγιώτης ήταν το ιερό τέρας, το τοτέμ της.

Κάποια φορά κατάφερε και άπλωσε το χεράκι της πάνω του και δειλά, τον χτύπησε. Ο Παναγιώτης έχοντας ξεπεράσει πλέον, το άγχος που του δημιουργούσε η αδυναμία του να επικοινωνήσει τις ανάγκες του, είχε σταματήσει το δάγκωμα και αντιμετώπισε το χτύπημα της μικρής, γελώντας συγκαταβατικά. Από τότε, κάθε φορά που θα τύχει να μαλώσουν η Διονυσία θα τον χτυπήσει με λύσα. Ο Παναγιώτης αρκείται με το να γελάσει, πράγμα που την εξαγριώνει.

Στα τριάμισυ, άρχισε να ξαναβρέχεται και τη νύχτα και κατά τη διάρκεια της μέρας. Παιδίατρος, αναπτυξιολόγος και ψυχολόγος, μας λένε το ίδιο πράγμα: Θέλει να μας τραβήξει τη προσοχή, νοιώθει παραμελημένη. Πρόταση: Να της αφιερώνουμε αποκλειστικά δικό της χρόνο, να είναι μόνη της πότε με τον ένα γονιό πότε με τον άλλο και τότε να κάνουμε πράγματα που της αρέσουν. Επιπλέον τα δύο παιδιά να πηγαίνουν σε διαφορετικά σχολεία.

Πέρυσι, δεν ήταν εύκολο να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τις ιατρικές εντολές. Φέτος, όμως, εκ των πραγμάτων, πάνε σε διαφορετικά σχολεία, έχουν διαφορετικές μέρες λογοθεραπεία, και πάρα πολύ συχνά τα μοιραζόμαστε ο μπαμπάς και εγώ εναλλάξ το κάθε παιδί.

Η Διονυσία, έχει μια παρεούλα 3-4 παιδιών για φίλους της ( η ίδια από την προηγούμενη χρονιά) και έχουν αρχίσει με τη σειρά να την καλούν στα πάρτι γεννεθλίων τους.

Δυστυχώς, ο μπαμπάς είναι πολυάσχολος και αναγκαστικά παίρνω μαζί και τα δύο παιδιά.

1ο πάρτυ
Η Διονυσία φωνάζει και ωρύεται προς τους φίλους της "Δεν είναι μωροοό, είναι μεγάλος, ο αδερφός μου δεν είναι μωροοοό, είπααα''

2ο πάρτυ
Ο Παναγιώτης βάζει τα κλάμματα και έρχεται μαζί με την Διονυσία να με βρει. Κάποιο παιδάκι έκλεινε το φως στο δωμάτιο που έπαιζαν και αυτός τρόμαζε.

Την επόμενη μέρα καθώς πηγαίνω την πριγκίπισσα για λογοθεραπεία:
''Μαμά, ο Παναγιώτης δεν είναι φίλος μου, δεν θέλω να παίζω μαζί του''
΄'Μπα; Και γιατί; Μαλώσατε;''
''Ο Παναγιώτης είναι μωρό, εγώ είμαι πιο μεγάλη''

Ναι, η Διονυσία έριξε μια γρήγορη ματιά, πίσω από το προσωπείο του μάγου του Οζ και είδε ένα μωρό, της το είχαν ψυθυρίσει άλλωστε και οι φίλοι της.

Προσπαθεί να διαχωρίσει τον εαυτό της από εκείνον τον ''σημαντικό άλλο'', που είναι ''μωρό'' και να απομακρυνθεί....

Δεν τα καταφέρνει όμως.

Τρελένεται να παίζει μαζί του!

Τον αγαπάει!

Εμπρός, λοιπόν: Γελοιοποιήστε τον!

2009-11-02T04:34:00.000-08:00

Εκεί που όλα πάνε καλά και ετοιμάζεσαι να πάρεις μία ανάσα ανακούφισης, έρχεται ο διάολος και απειλεί να σου τινάξει ότι κατάφερες με πολύ κόπο να σταθεροποιήσεις και να κατακτήσεις, να στο τινάξει στον αέρα. Στην περίπτωσή μας, ο διάολος είναι ένα πανέμορφο κοριτσάκι, συμμαθήτρια του Παναγιώτη και είναι το μόνο παιδάκι που τον γνώριζε από το προηγούμενο σχολείο (εννοείται και για την ιδιαιτερότητά του στην ομιλία). Κάποιο μεσημέρι, η δασκάλα του μου είπε οτι μάλωσε με την Μπιοντέτα (ας της δώσουμε το όνομα που προτίμησε και ο Ζ. Καζότ), και ούτε ο ένας ούτε η άλλη, θέλησαν να μιλήσουν για το συμβάν.

Στην προηγούμενη ανάρτηση ανέφερα οτι κάποιοι συμμαθητές του τον κοροϊιδεύουν και γελάνε μαζί του για τον τρόπο που μιλάει. Στο σπίτι, αρχίζω την γύρω-γύρω ανάκριση. Δεν τον ρωτώ απευθείας αν τον κοροϊδεύουν τα παιδιά, αυτό θα τον έκανε να νοιώσει άσχημα, νομίζω. Αλλά: ''Παναγιώτη, η τάδε είναι καλό κορίτσι; ο τάδε είναι καλό αγόρι;'' Οι απαντήσεις του μικρού είναι:''λίλο'' λίγο, ή ''ντε ντέω'', για την περίπτωση που δεν έχει σχέσεις με το προαναφερθέν παιδάκι και ''πάα λυ λαλό'', πάρα πολύ καλό για όσα παιδάκια, είναι φίλοι του.

''Η Μπιοντέτα, είναι καλό κορίτσι;''

''Λίλο λαλό''. Δεν έδωσα, όμως ιδιαίτερη σημασία. Σκέφτηκα, οτι επειδή μάλωσαν, δεν τη βλέπει πολύ θετικά.

Χθες, σύσσωμη η τάξη βρέθηκε σε ένα πάρτι γεννεθλίων. Δίπλα του η Μπιοντέτα με άλλες δύο μικρές. Η μία μιλάει στο αυτί της άλλης και χαχανίζουν. Χωρίς να ξέρει το λόγο γελάει και ο Παναγιώτης και τους λέει κάτι σαν ''΄ναι ντίο, χαχαχα'' (Είναι αστείο) Με το που τον ακούν ξαναρχίζουν τα χάχανα και τα μυστικά και πάλι χάχανα. Είμαι μπροστά τους μαζί με τη μαμά της και μια άλλη κυρία και πλέον ακούγονται καθαρά: ''Πες του να πει, ήλιος" η Μπιοντέτα στην άλλη πιτσιρίκα ''Όχι, εσύ πες του''. "Πες του να πει δέντρο'' η τρίτη. Είμαι σίγουρη οτι και οι άλλες μαμάδες άκουσαν τα χάχανα και τη στιχομυθία τους, αλλά καμιά δεν λέει τίποτα! Βουβαμάρα! Νοιώθω να βυθίζομαι στο κενό που λίγο-λίγο ανοίγει κάτω από τα πόδια μου. Προσπαθώ να αντιδράσω και να πω στις μικρές οτι δεν είναι σωστό αυτό που κάνουν. Βλέπω όμως, τον Παναγιώτη να γελάει, θέλοντας να γίνει αποδεκτός από αυτές που γελούν εις βάρος του. Πως να πω, οτι δεν πρέπει να τον κοροϊδεύουν. Αυτός δεν το έχει καταλάβει και αντίθετα προσπαθεί να χωθεί στο πηγαδάκι τους για να ακούσει το αστείο που λένε μυστικά.

''Κορίτσια; τι θέλετε να σας πει ο Παναγιώτης''; τον έδωσα βορά στις διαθέσεις τους.

''Να πεί, ήλιος'' η Μπιοντέτα

''Παναγιώτη, πες ή-λι-ος'', εγώ συλλαβίζοντας τη λέξη

''Η-λι-ος'', ο Παναγιώτης, πεντακάθαρα.

''Α, το είπε σωστά'' η Μπιοντέτα, μισοαπογοητευμένη

''Να πει, φράουλα'' το άλλο κοριτσάκι

''Α, αυτή είναι δύσκολη λέξη, έχει μέσα ρ'' εγώ, προσπαθώντας να κατευθύνω το παιχνίδι τους

''Να πει, δέντρο'' το τρίτο κοριτσάκι

''Και αυτή πολύ δύσκολη λέξη, έχει και αυτή ρ''.

Το παιχνίδι σταμάτησε να τους είναι ενδιαφέρον, δεν είχε γέλιο....

Η μία μαμά γύρισε τότε και μάλωσε την κόρη της και της ζήτησε να μη κοροϊδεύει (να η λέξη που δεν ήθελα να ειπωθεί μπροστά του να απειλεί την ηρεμία του και την ισορροπία του) τον Παναγιώτη, αλλά να προσπαθεί να τον βοηθήσει. Η μαμά της Μπιοντέτας ...βουβαμάρα. Σε κείνη τη φάση ίσως να ήταν το καλύτερο (από το να ακούσει ο Παν, οτι τόση ώρα τον κορόίδευαν). Ωστόσο, θέλω να ελπίζω οτι στο σπίτι θα προσπαθούσε να μάθει στη μικρή καλύτερους τρόπους, διαφορετικά αν η κοροϊδία συνεχιστεί, θα το πάρει χαμπάρι ο Παν. και θα σταματήσει να προσπαθεί και οτι μέχρι τώρα έχει καταφέρει με τόσο αγώνα (από τη μεριά του, κυρίως), θα καταρρεύσει.

Σήμερα, εξακολουθώ να νοιώθω χάλια. Ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια θηλιά στο λαιμό που απειλέι να με πνίξει. Ένα κενό κάτω από τα πόδια μου. Νοιώθω απαίσια που δεν θύμωσα, που δεν εξαγριώθηκα και τις άφησα να τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μου. Το παιδί μου! Τον ήλιο μου! Το κοροϊδεύουν. Εγώ, η μάνα του, δεν έγινα λέαινα ως όφειλα. Δεν τον προστάτεψα. Τον άφησα στη διάθεσή τους, να τα βγάλει πέρα μόνος του. Και αυτός γέλαγε...

Ο ήρωάς μου!

Τι να τραβάει στο σχολείο;

Ο ήρωάς μου!

P.R. στις ...κούνιες

2009-10-27T08:40:00.000-07:00

Ο Παναγιώτης βάζει τα κλάμματα λίγο πριν το διάλειμμα. Τα άλλα παιδιά έχουν τελειώσει το κολατσιό τους πριν από αυτόν και έχει μείνει τελευταίος να μασουλάει το τοστ που του έχω ετοιμάσει.'' Όχι τεταίος'' φωνάζει και κλαίει. Είπαμε έχουμε ένα θέμα με το πρώτος- τελευταίος. Η λύση δόθηκε από τη μαμά (ποιός άλλος;). Του έκοψα το τοστ με τις φορμίτσες των μπισκότων σε μικρές μπουκίτσες με σχήμα αστέρι. Όμως, μετά από εκείνες τις πρώτες μέρες που είχε βάλει τα κλάμματα, τα παιδιά, οι συμμαθητές του, άρχισαν να τον κοροϊδεύουν.

''Εί-σαι κο-ρί-τσι'' (το εκμαίευσα από τον Παν. ένα βράδυ,λίγο πριν τον ύπνο, που κατά λάθος πήγα να του φορέσω τη ροζ πυτζάμα της αδελφής του) .

Η δασκάλα του μου είπε οτι προσπαθεί να τον εντάξει σε παρεούλα, αλλά τα ίδια τα παιδιά τον αφήνουν απέξω, γιατί κάνα δυό φορές που προσπάθησαν να του απευθύνουν το λόγο, αυτός δεν τους έδωσε σημασία.

Και η μανούλα πολύ απλά αποφασίζει να κάνει δημόσιες σχέσεις στην πλησιέστερη του σχολείου παιδική χαρά. Καθημερινά, μετά το πέρας της σχολικής ημέρας πηγαίνουμε στην παιδική χαρά, όπου συναντάμε τις δίδυμες συμμαθήτριές του και 4-5 άλλους συμμαθητές του. Έχω γνωρίσει τις μητέρες τους και τις νταντάδες τους και τα παιδιά μας τρέχουν και παίζουν μαζί. Έχουν γίνει φίλοι και τον έχουν αποδεχθεί για τον ιδιαίτερο τρόπο που μιλάει.

Νομίζω οτι από δω και πέρα, τουλάχιστον οι συμμαθητές του, δεν θα τον κοροϊδεύουν πια!

Μηδέ προ του τέλους μακάριζε...

2009-10-17T00:20:00.000-07:00

Επιτέλους! Ένα από τα εφτά με οχτώ τρένα που έχει , έσπασε! Πρώτα η συναρμογή ενός βαγονιού. Το παιχνίδι όμως δεν πετάχτηκε γιατί υπήρχε ακόμη το άλλο βαγόνι, η μηχανή και οι ράγες. Μετά , χάλασε η μηχανή, αλλά και πάλι δεν ενοχλήθηκε, γιατί τσουλούσε το βαγόνι πάνω στις ράγες (άλλωστε προτιμά να τα κινεί με το χέρι, παρά να είναι αυτοκινούμενα). Χθες, έσπασαν και δύο- τρεις ράγες (;;;). Ο καιρός που έκανα τον Μπομπ το Μάστορα άμεσης δράσης, για να αποφύγουμε τα ξεσπάσματα θυμού, έχει περάσει ανεπιστρεπτί (θέλω να πιστεύω). Ότι χαλάει, και δεν αξίζει να ασχοληθούμε με την επισκευή του, καταλήγει στα σκουπίδια. Επιτέλους λοιπόν, ένα τρένο λιγότερο!!!

Επιστρέφω στο παιδικό δωμάτιο με μια σακούλα για να μαζέψω τα συντρίμια.

Ο Παναγιώτης στα γόνατα, παίζει με ένα φορτηγό.

Μαζεύω τις ράγες που είναι σκόρπιες τριγύρω.

''Όχιιιιιιιιιι'' η τσιρίδα του μέσα στο αυτί μου.

"Γιατί όχι; Αφού έσπασαν! (χι χι χι)"

¨Γιατί θα τα πάρει ο παλιατζής"* και μου δείχνει το φορτηγό, όπου ήδη μερικές ράγες έχουν τοποθετηθεί στην καρότσα του.

Τώρα, εχτός από τη πραμάτεια του παλιατζή, που περιφέρεται σε όλο το σπίτι, μας ζητάει και ένα καινούριο τρένο. Αυτό της playmobil! Που μεταφράζεται σε 200 €!

Μια χαρά, δεν ήταν το παλιοτρενάκι από το Jumbo;

....Τι τις ήθελα τις δολιοφθορές;

*Μετάφραση από τα Παναγιωτιδικά

Περί θεωρίας του Νου και Παιγνίων

2009-10-13T10:26:00.000-07:00

"Κάποτε στην Ινδία, ένας πλανόδιος πωλητής καπέλων, ξυπνώντας από έναν υπνάκο που είχε πάρει κάτω από ένα δέντρο, ανακάλυψε οτι μια ομάδα πιθήκων είχε βουτήξει όλα τα καπέλα του και τα είχε μεταφέρει στην κορυφή του δέντρου. Όντας σε απόγνωση, έβγαλε το καπέλο που φορούσε και οργισμένος το πέταξε στο έδαφος. Οι πίθηκοι, γνωστοί για την ακατανίκητη τάση τους για μίμηση, πέταξαν και αυτοί με δύναμη κάτω τα καπέλα, τα οποία περισυνέλεξε ασμένως ο πιλοπώλης.

Μισό αιώνα αργότερα, ο εγγονός του, επίσης πωλητής καπέλων, άφησε την πραμάτειά του κάτω από το ίδιο δέντρο για να πάρει έναν υπνάκο. Ξυπνώντας, ανακάλυψε έντρομος οτι οι πίθηκοι είχαν μεταφέρει όλα τα καπέλα του στην κορυφή του δέντρου. Και τότε θυμήθηκε την ιστορία του παππού του, έτσι άρπαξε και πέταξε το καπέλο του με δύναμη στο έδαφος. Μυστυριωδώς, όμως, κανένας από τους πιθήκους δεν πέταξε κάποιο καπέλο, και μόνο ένας πίθηκος κατέβηκε από το δέντρο. Άρπαξε το καπέλο που βρισκόταν στο έδαφος, προχώρησε προς τον άναυδο πιλοπώλη, του σβούριξε ένα χαστούκι και του είπε: <<Νομίζεις οτι μόνο εσύ έχεις παππού;>>"

Το παραπάνω το διάβασα σε άρθρο που αφορούσε στη θεωρία των Παιγνίων σε αυτό το τεύχος του Scientific American , με τίτλο 'Το δίλημμα του ταξιδιώτη''

Η γνώση της γνώσης του άλλου. Άραγε, ο Παναγιώτης γνωρίζει οτι είναι πιθανόν, εγώ να μη γνωρίζω κάτι που αυτός γνωρίζει; Άρχισα να αναρωτιέμαι πως να τεστάρω αν έχει την ικανότητα της θεωρίας του Νου (τα αυτιστικά δεν έχουν αυτή την ικανότητα)

Στο γνωστό τεστ με τη Σάλυ και την Άν, μάλλον δεν θα μπορέσει να καταλάβει τι του ζητείται. Πως να τον ρωτήσω "που νομίζεις, οτι νομίζει οτι βρίσκεται το παιχνίδι της;"

Σκεφτόμουν να επεξεργαστώ λίγο το τεστ με τα smarties και να τον τεστάρω με αυτό.

Με πρόλαβε όμως το αλεπουδάκι μου ( και ας μην είμαι εκατό χρονών).

"Μαμάαα"

"Ναιιιί"

"Μαμά, τι έχει εδώ μέσα;''* και μου δείχνει ένα κουτάκι από playmobil.

"Playmobil!!!''

"Έκπληξη! Έχει μία μπαταρία μέσα! Χι χι χι''*

Το παιδί, σαφώς γνώριζε, οτι εγώ δεν γνώριζα, αυτό που αυτός γνώριζε.

Αυτό, νομίζω οτι είναι μία πάρα πολύ καλή ένδειξη.

Αλλά μπορεί και να είναι μία σύμπτωση, αλλά πάλι μπορεί και όχι.

Θα τον ξανατσεκάρω!

Ο Αυτισμός θεραπεύεται;

''Ναι, ο αυτισμός αποθεραπεύεται" κατά τον Cem Kinaci - άρθρο στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Special Life

Αυτισμός και επαγγελματική σταδιοδρομία. Διαβάστε αυτό από το disable

*Μετάφραση από την Παναγιωτιδική