Εμπρός, λοιπόν: Γελοιοποιήστε τον!

Εκεί που όλα πάνε καλά και ετοιμάζεσαι να πάρεις μία ανάσα ανακούφισης, έρχεται ο διάολος και απειλεί να σου τινάξει ότι κατάφερες με πολύ κόπο να σταθεροποιήσεις και να κατακτήσεις, να στο τινάξει στον αέρα. Στην περίπτωσή μας, ο διάολος είναι ένα πανέμορφο κοριτσάκι, συμμαθήτρια του Παναγιώτη και είναι το μόνο παιδάκι που τον γνώριζε από το προηγούμενο σχολείο (εννοείται και για την ιδιαιτερότητά του στην ομιλία). Κάποιο μεσημέρι, η δασκάλα του μου είπε οτι μάλωσε με την Μπιοντέτα (ας της δώσουμε το όνομα που προτίμησε και ο Ζ. Καζότ), και ούτε ο ένας ούτε η άλλη, θέλησαν να μιλήσουν για το συμβάν.

Στην προηγούμενη ανάρτηση ανέφερα οτι κάποιοι συμμαθητές του τον κοροϊιδεύουν και γελάνε μαζί του για τον τρόπο που μιλάει. Στο σπίτι, αρχίζω την γύρω-γύρω ανάκριση. Δεν τον ρωτώ απευθείας αν τον κοροϊδεύουν τα παιδιά, αυτό θα τον έκανε να νοιώσει άσχημα, νομίζω. Αλλά: ''Παναγιώτη, η τάδε είναι καλό κορίτσι; ο τάδε είναι καλό αγόρι;'' Οι απαντήσεις του μικρού είναι:''λίλο'' λίγο, ή ''ντε ντέω'', για την περίπτωση που δεν έχει σχέσεις με το προαναφερθέν παιδάκι και ''πάα λυ λαλό'', πάρα πολύ καλό για όσα παιδάκια, είναι φίλοι του.

''Η Μπιοντέτα, είναι καλό κορίτσι;''

''Λίλο λαλό''. Δεν έδωσα, όμως ιδιαίτερη σημασία. Σκέφτηκα, οτι επειδή μάλωσαν, δεν τη βλέπει πολύ θετικά.

Χθες, σύσσωμη η τάξη βρέθηκε σε ένα πάρτι γεννεθλίων. Δίπλα του η Μπιοντέτα με άλλες δύο μικρές. Η μία μιλάει στο αυτί της άλλης και χαχανίζουν. Χωρίς να ξέρει το λόγο γελάει και ο Παναγιώτης και τους λέει κάτι σαν ''΄ναι ντίο, χαχαχα'' (Είναι αστείο) Με το που τον ακούν ξαναρχίζουν τα χάχανα και τα μυστικά και πάλι χάχανα. Είμαι μπροστά τους μαζί με τη μαμά της και μια άλλη κυρία και πλέον ακούγονται καθαρά: ''Πες του να πει, ήλιος" η Μπιοντέτα στην άλλη πιτσιρίκα ''Όχι, εσύ πες του''. "Πες του να πει δέντρο'' η τρίτη. Είμαι σίγουρη οτι και οι άλλες μαμάδες άκουσαν τα χάχανα και τη στιχομυθία τους, αλλά καμιά δεν λέει τίποτα! Βουβαμάρα! Νοιώθω να βυθίζομαι στο κενό που λίγο-λίγο ανοίγει κάτω από τα πόδια μου. Προσπαθώ να αντιδράσω και να πω στις μικρές οτι δεν είναι σωστό αυτό που κάνουν. Βλέπω όμως, τον Παναγιώτη να γελάει, θέλοντας να γίνει αποδεκτός από αυτές που γελούν εις βάρος του. Πως να πω, οτι δεν πρέπει να τον κοροϊδεύουν. Αυτός δεν το έχει καταλάβει και αντίθετα προσπαθεί να χωθεί στο πηγαδάκι τους για να ακούσει το αστείο που λένε μυστικά.

''Κορίτσια; τι θέλετε να σας πει ο Παναγιώτης''; τον έδωσα βορά στις διαθέσεις τους.

''Να πεί, ήλιος'' η Μπιοντέτα

''Παναγιώτη, πες ή-λι-ος'', εγώ συλλαβίζοντας τη λέξη

''Η-λι-ος'', ο Παναγιώτης, πεντακάθαρα.

''Α, το είπε σωστά'' η Μπιοντέτα, μισοαπογοητευμένη

''Να πει, φράουλα'' το άλλο κοριτσάκι

''Α, αυτή είναι δύσκολη λέξη, έχει μέσα ρ'' εγώ, προσπαθώντας να κατευθύνω το παιχνίδι τους

''Να πει, δέντρο'' το τρίτο κοριτσάκι

''Και αυτή πολύ δύσκολη λέξη, έχει και αυτή ρ''.

Το παιχνίδι σταμάτησε να τους είναι ενδιαφέρον, δεν είχε γέλιο....

Η μία μαμά γύρισε τότε και μάλωσε την κόρη της και της ζήτησε να μη κοροϊδεύει (να η λέξη που δεν ήθελα να ειπωθεί μπροστά του να απειλεί την ηρεμία του και την ισορροπία του) τον Παναγιώτη, αλλά να προσπαθεί να τον βοηθήσει. Η μαμά της Μπιοντέτας ...βουβαμάρα. Σε κείνη τη φάση ίσως να ήταν το καλύτερο (από το να ακούσει ο Παν, οτι τόση ώρα τον κορόίδευαν). Ωστόσο, θέλω να ελπίζω οτι στο σπίτι θα προσπαθούσε να μάθει στη μικρή καλύτερους τρόπους, διαφορετικά αν η κοροϊδία συνεχιστεί, θα το πάρει χαμπάρι ο Παν. και θα σταματήσει να προσπαθεί και οτι μέχρι τώρα έχει καταφέρει με τόσο αγώνα (από τη μεριά του, κυρίως), θα καταρρεύσει.

Σήμερα, εξακολουθώ να νοιώθω χάλια. Ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια θηλιά στο λαιμό που απειλέι να με πνίξει. Ένα κενό κάτω από τα πόδια μου. Νοιώθω απαίσια που δεν θύμωσα, που δεν εξαγριώθηκα και τις άφησα να τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μου. Το παιδί μου! Τον ήλιο μου! Το κοροϊδεύουν. Εγώ, η μάνα του, δεν έγινα λέαινα ως όφειλα. Δεν τον προστάτεψα. Τον άφησα στη διάθεσή τους, να τα βγάλει πέρα μόνος του. Και αυτός γέλαγε...

Ο ήρωάς μου!

Τι να τραβάει στο σχολείο;

Ο ήρωάς μου!

Το μαύρο κουτί ή η προσσέγγιση του S.T.A.R.

Την προηγούμενη εβδομάδα, η καλή εικόνα του Παναγιώτη κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος!

Τι συνέβη; Επειδή δεν είχα μαζί μου πράσινες τσίχλες συγκεκριμένης μάρκας, άρχισε να επιτίθεται σε μένα και στην αδελφή του.

Settings- Σκηνικά: Προαύλιος χώρος του σχολείου. Πήγα να τα πάρω νωρίτερα από ότι συνήθως, οπότε δεν μπήκα εγώ στην τάξη, αλλά τα συνόδεψε η δασκάλα έξω και ενώ η τάξη τους ήταν ακόμη πλήρως επανδρωμένη.

Είδα τον Παναγιώτη κάπως προβληματισμένο, και ένα μικρό φωτάκι άρχισε να αναβοσβήνει στην άκρη του μυαλού μου.

Triggers - Εναύσματα: Πάνω που ετοιμαζόμουν να ρωτήσω την δασκάλα αν έγινε κάτι με προλαβαίνει ο Παν. ''Μαμά έχεις πράσινη τσίχλα;''

Για κακή του τύχη, δεν είχα πάρει πολεμοφόδια μαζί. Τον βλέπω να στραβώνει. Για κακή μου τύχη, μέσα στην τσάντα μου έχω άλλες πράσινες τσίχλες που δεν είναι η μάρκα της προτίμησής του... και από εδώ ξεκινάει μία σωρεία λαθών και αλυσιδωτές αντιδράσεις. Του προτείνω τις άλλες πράσινες που έχω μαζί μου. Αρνείται τις τσίχλες που του πρότεινα, ζητάει αγκαλιά και αρχίζει να σφίγγεται πάνω μου. Θέλει να κρύψει το κεφάλι του κάτω από το λαιμό μου. Ματαίωση. Θέλω να τον παρηγορήσω και να ικανοποιήσω την επιθυμία του για πράσινη τσίχλα, όσο πιο σύντομα γίνεται και κάνω το δεύτερο λάθος: αλλάζω δρόμο για να πάμε σε πιο κοντινό περίπτερο και με το πρώτο βήμα προς την αντίθετη από την συνηθισμένη μας κατεύθυνση, πυροδοτείται όλη αυτή η συμπεριφορά που εδώ και μήνες είχαμε υπό έλεγχο και αρχίζει η επανάσταση.

Actions - Ενέργειες: ''Μάμε πίπωωω, θέλω πάπιπη τίτα'' κλάμα, δαγκώματα, στριφογυριστές τσιμπιές, τα δάχτυλά του μέσα στα μάτια μου, στα μαλλιά μου κλπ. Μάταια προσπαθούσα να τον ηρεμήσω και να του εξηγήσω ότι θα πάρουμε τις αγαπημένες του τσίχλες από κείνο το περίπτερο, δεν καταλάβαινε τίποτα από ότι του έλεγα. Η δε, Διονυσία με το που είδε το περίπτερο άρχισε να με τραβάει από την μπλούζα να πάμε προς τα εκεί και ο Παναγιώτης που τον κρατούσα ακόμη αγκαλιά, μπουνιδόν για να πάμε προς την αντίθετη και συνηθισμένη μας.

Results- Αποτελέσματα: Μία περαστική κυρία μάλωσε την Διονυσία ( η μικρή έχει φωνή στεντόρεια, για να μη πω μαουνιέρη και φάνηκε οτι αυτή έκανε όλη τη φασαρία) και ευτυχώς για πρώτη φορά η μικρή δεν την έλουσε με σχόλια του τύπου: ''είσαι κακιά μάγισσα'', αλλά με ακολούθησε σχεδόν αδιαμαρτύρητα. Σχεδόν, γιατί τώρα μπορεί να μην επέμενε για το περίπτερο αλλά διεκδικούσε την αγκαλιά μου από τον Παναγιώτη. Αυτός άρχισε να την δαγκώνει και να την κλωτσάει. Η όλη σκηνή ήταν απολύτως εκρηκτική. Δύο παιδιά που μάλωναν, χτυπιόντουσαν, τσίριζαν και με τραβομαλλούσαν για το ποιό θα ανέβει στην αγκαλιά μου. Πέταξα καταγής τις τσάντες τους και τα απομάκρυνα από κοντά μου ενώ στρογγυλοκαθόμουν σε ένα παγκάκι: ''Δεν θα πάρω κανένα παιδί αγκαλιά και δεν θα φύγουμε από δω αν δεν ηρεμήσετε.'' όταν ηρέμησαν κάπως σηκώθηκα να φύγουμε. Η Διονυσία ως συνήθως, είχε βρει αμέσως το κέφι της, σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Ο Παναγιώτης ακολουθούσε με ρυθμό χελώνας και σκυφτό κεφάλι. Εγώ είχα λουστεί σε πέντε ποτάμια υδρώτα.Αποφάσισα να τον πάρω αγκαλιά για να πάμε πιο γρήγορα και για να τού φτιάξω το κέφι, του υπενθύμισα οτι την επομένη θα πάρουμε το περιοδικό των Γκορμίτι, Δεν έραβα το στόμα μου καλύτερα; ''Όχι αύριο, τώρα βιβλίο'' πυροδότησα άλλη μία έκρηξη θυμού!

Από το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα η μέρα κύλησε έτσι, ...σαν πορεία σε ναρκοπέδιο. Τις νάρκες δεν μπορέσαμε να τις αποφύγουμε!

Μα πόσα λάθη μπορεί να κάνει κανείς μέσα σε μια μέρα και τι να την κάνω την προσέγγιση του STAR ...κατόπιν εορτής;

Αυτό που έπρεπε να κάνω εξαρχής ήταν να πω: ''Λυπάμαι δεν έχω μαζί μου τσίχλα, έχω στο σπίτι'' και να φύγουμε από την συνηθισμένη μας διαδρομή.

Έπρεπε δηλαδή, να ακολουθήσω την πεπατημένη...

Επείγον τηλεφώνημα

Έτυχε ποτέ να σας περάσει από το μυαλό, τι θα γίνει αν σας συμβεί (ο μη γένοιτο) κάτι, ενώ είσαστε μόνες στο σπίτι με τα μωρά σας;

Εγώ πολλές φορές το είχα σκεφτεί και με έπιανε κρίση πανικού. Αν πάθαινα κάτι; ένα εγκεφαλικό π.χ; (δεν το λέω τυχαία, τους τελευταίους μήνες η μικρή πίεση έχει ανοδικές τάσεις). Αν γλίστραγα και πέφτοντας χτυπούσα το κεφάλι μου; Τι θα έκαναν τα παιδιά; Θα έπαιζαν με τους βολβούς των ματιών μου; Θα έπαιρναν το ψαλίδι και θα μου έκοβαν τα μαλλιά; Θα χοροπηδούσαν πάνω από το πτώμα μου; Η΄θα ήμουν μισοαναίσθητη και ενώ θα τα άκουγα να κλαίνε ή να χτυπιούνται μεταξύ τους δεν θα μπορούσα να αντιδράσω και επιστρέφοντας αργά το βράδυ ο άντρας μου θα με έβρισκε κόρδα; 

Τον περασμένο Νοέμβρη έπρεπε να ανέβω στο πατάρι για να κατεβάσω τα χαλιά (είναι που  πρέπει να τα ανεβάσω και θυμήθηκα το περιστατικό).

Και αν πέσω από ψηλά προσπαθώντας να βρω τη σκάλα; και αν ; και αν;

Σκέφτηκα λοιπόν να μάθω τον Παναγιώτη να καλεί τον μπαμπά του σε περίπτωση ανάγκης. Του είπα οτι καμιά φορά μπορεί να δει τη μαμά κάτω, τότε η μαμά είναι σε κίνδυνο και πρέπει να πάρει τηλέφωνο τον μπαμπά πατώντας εκείνο το κουμπί   (μνήμη)  και να του πει ''Μπαμπά βοήθεια, έλα σπίτι, η μαμά έπεσε κάτω'' Αφού τα είπαμε 2-3 φορές προφορικά:

'' Τι θα κάνεις αν η μαμά πέσει κάτω;''

 ''Νένονο μπαμπά'' 

'' Ποιό κουμπί θα πατήσεις για να μιλήσεις στο μπαμπά;''

 ''το''. 

''Μπράβο! και τι θα πεις στο μπαμπά;''

 ''Μπαμπά γίγια, 'ελα πίπι, μαμά τάτω''.

'' Ωραία, τώρα η μαμά θα πέσει κάτω και συ θα πάρεις τηλέφωνο τον μπαμπά, εντάξει;''

 ''τάτι'' και χαμογελάει . Εν τω μεταξύ, ενημερώνω τον μπαμπά για το τι θα του πει ο μικρός. Είχε αντιρρήσεις αλλά εγώ η ανόητη,  απτόητη συνεχίζω την εκπαίδευση για το επείγον τηλεφώνημα!

Πέφτω κάτω και κρατώ κλειστά τα μάτια. Ο Παναγιώτης στην αρχή γελώντας έρχεται και προσπαθεί να μου ανοίξει τα μάτια, εγώ τα κρατώ ερμητικά κλειστά.

''Μαμάα; Μαμάαα'', αρχίζει να πανικοβάλλεται και να κλαίει. Σηκώνομαι κάθομαι δίπλα του και του δίνω το τηλέφωνο. 

''Πάρε τον μπαμπά, πάρε τον μπαμπά'' Πατάει το πλήκτρο που του είχα υποδείξει και αρχίζει να του μιλάει:

''Μπαμπάαα, μπαμπάαα, γίγιαα μπαμπάαα, μαμά μπαμ κάτω, μπαμπαάαααααααά έλα πίιι πιιι''. ( Μπαμπά , βοήθεια η μαμά έπεσε κάτω, έλα σπίτι) Το παιδί μου πλάνταξε στο κλάμα. Αυτό δεν το περίμενα! Αφού, ...σηκώθηκα από το πάτωμα! Του μίλησα, ...του είπα να πάρει τον μπαμπά του! Δεν με άκουσε; δεν με είδε; Δίπλα του ήμουν! Φαίνεται πως όχι! Πάνω στον πανικό του δεν με άκουσε, δεν με είδε!

Τον αγκάλιασα και προσπάθησα να τον ηρεμήσω. Τι ανόητη! Πως μπόρεσα να φανταστώ ότι  μπορούσε να κάνει διάκριση σε έννοιες όπως ψέμα και αλήθεια;

Περιττό να πω, ότι ο πατήρ του, έκανε μνεία σε μία ντουζίνα και βάλε γενιές , του γενεαλογικού μου δέντρου!

Συμβουλή της Χριστίνας (η παιδοψυχολόγος-παιδαγωγός του):

Εκπαίδευση μέσω καρτών,  κοινωνικών ιστοριών και με κουκλοθέατρο.

Κουκλοθέατρο: πως δεν το σκέφτηκα; και να ήταν λίγες οι φορές που το είχα, στο παρελθόν, χρησιμοποιήσει;

Τέρας είμαι, ...ή ακατοίκητο είναι το κεφάλι μου;