Περί μουσικής και άλλων δαιμονίων

Από την πρώτη μέρα που φτάσαμε στο νησί, τον έχασα! Τον έβλεπα μόνο το βράδυ που ερχόταν για ύπνο. Όλη μέρα με τον Στέφανο! Τηλεφωνούσα στον ανιψιό μου για να τους ενημερώσω οτι το φαγητό είναι έτοιμο. Κανένας τους δεν απαντούσε στις κλήσεις μου. Αναρωτιόμουν τι κάνουν τόσες ώρες μαζί και που εξαφανίζονται. Ανέβηκα τα σκαλιά και άνοιξα τη πόρτα. Κανείς! Μπαίνω στο δωμάτιο του Στέφανου και βρίσκω τα δυο αγόρια ξαπλωμένα στο κρεβάτι ανάσκελα να κοιτάζουν το ταβάνι. Πάνω στο κρεβάτι ήταν αραδιασμένα κάμποσα cd. ''Δεν ακούτε το τηλέφωνο που χτυπάει;'' . Σχεδόν δεν με άκουσαν. Ήταν αλλού! Και δεν χρειάστηκε να μου απαντήσουν... Πρόσεξα το ακουστικό που φόραγε το κάθε αγόρι στο αυτί του. Τα φαντάστηκα εφήβους να μοιράζονται την αγαπημένη τους μουσική και τα μυστικά τους. Μα δεν είναι πολύ μικρά ακόμη για να κλείνονται στο δωμάτιο για να ακούσουν μουσική; Μια φωνούλα μέσα μου, μου υπενθύμισε οτι στην εποχή του Ιντερνετ και των τόπων κοινωνικής δικτύωσης όπου μοιραζόμαστε διαδικτυακά τα αγαπημένα μας τραγούδια με τους φίλους μας, ο εφτάχρονος γιος μου και ο δεκάχρονος ανιψιός μου είναι στο σωστό timing για να ακούσουν μαζί μουσική. Γιατί, αν όχι τώρα, πότε;

ΥΓ1 Το τραγούδι που άκουγαν ήταν ''το φεγγάρι κάνει βόλτα''
ΥΓ2 Το αγαπημένο μου Walkman που έπαιζε και mp3 -το στερεοφωνικό της μαμάς δεν αξιωθήκαμε να το φτιάξουμε)- αφού συνδέθηκε με τα ηχεία του κομπιούτερ, ώστε τα μικρά μου να μπορούν να παίζουν χωρίς να στερούνται τα αγαπημένα τους τραγούδια, μετά από μερικές μέρες καταστρααααάφηκε. Δυστυχώς, έτσι γίνεται πάντα! Όλα τα πράγματα που καταλήγουν στα μαγικά χεράκια του Στεφανάκου, έχουν ένα πολύ- πολύ- πολύ άδοξο τέλος!
ΥΓ3 Τις επόμενες μέρες, τους απασχόλησαν οι ταινίες με τον Μπρους Λη και πόσο κέτσαπ να ξοδεύτηκε για να παραστήσουν τα αίματα. ''Πολύ κέτσαπ μαμά''. Ο Στέφανος πήρε τη μαύρη ζώνη στο Καράτε!

ΥΓ4 Κάθε άσπρη πέτρα που είχα μαζέψει από τη θάλασσα ζωγραφίστηκε από τους τέσσερεις μικρούς καλλιτέχνες (οι δύο Διονυσίες και τα αγόρια) !

ΥΓ5 Διονυσία και Παναγιώτης τρεις μέρες τώρα, προσπαθούν να ψαρέψουν. Με καλάμι ή με κουλούρα. Δεν έχουν νοιώσει ούτε καν ένα τσιμπιματάκι. Και όμως επιμένουν και επιμένουν και επιμένουν...

ΥΓ 6 Η Διονυσία μας έδωσε μαθήματα μπόουλινγκ στο Τσιλιβί. Μας ξεπέρασε στο σκορ και κάθε φορά που ήταν να στείλει τη μπάλα στις κορίνες μας ζητούσε να την παρακολουθήσουμε για να μαθαίνουμε (η ψωνάρα!!!)

ΥΓ7 Την Τρίτη επιστρέφουμε Αθήνα. Η γειτονιά έχει πάθει πρώιμη κατάθληψη για το φευγιό μας. Θα τους λείψει η φασαρία μας και τα γέλια των παιδιών. Μα πιο πολύ θα λείψουν από τα τρία γατάκια, που όλο το καλοκαίρι φροντίζαμε, οι αγκαλιές και τα χάδια της Διονυσίας και του Παναγιώτη.


Καλό φθινόπωρο!

η συνέχεια...

...Είναι η ώρα της μεσημεριάτικης σιέστας για τη γειτονιά. Απόλυτη ησυχία! Ούτε ο κόκορας δεν λαλεί, ούτε πουλί δεν τολμά να πετάξει. Όλα τα έμψυχα κοιμούνται. Όλα; Όχι, ακριβώς όλα. Τα δικά μου παιδιά και ο Στέφανος, δεν λένε να ησυχάσουν. Λες και το έχουν βάλει στοίχημα να μην αφήσουν άνθρωπο, γάτα, κλπ ζωντανά να κλείσουν μάτι. Πότε τσιρίδες και πότε χάχανα, πότε κάτι που τυχαία(!) ή κατά λάθος (!) πέφτει ή εκσεφενδονίζεται από τα χέρια τους. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή ν' ακούσω τη θεία μου, ή τη γειτόνισσα να φωνάζει ''΄ελεος, ωρή κουτσούνα μου, φίμωσέ τα τα γλυκιάρικα, μπας και γλαρώσει το μάτι μας, κομμάτι...'' και αυτή είναι η καλή πιθανότητα γιατί υπάρχει και η πιθανότητα να ακούσω και μερικά χριστοπάρθενα (βλέπε μπινελίκια) και επειδή δεν είμαι γα'ι΄δούρα και επειδή δεν θέλω να κολάζονται οι γείτονες, πήρα τα διαβόλια μου, και για να ακριβολογήσω, τα τριβόλια μου πέρα από τις αυλές μας, και τα οδήγησα στη σκιά των αιωνόβιων ελαιόδεντρων λίγο πιο πέρα. Η αποστολή τους ήταν να δημιουργήσουν το νησί και την καλύβα του Ροβινσώνα Κρούσου. Τους άρεσε η ιδέα και άρχισαν να μαζεύουν καλαμάκια, ξυλαράκια, χόρτα για τη σκεπή, ψηφίδες από σπασμένα πιάτα για να φτιάξουν πλακόστρωτο δάπεδο(!). Βρήκαν ένα κομμάτι ύφασμα και είπαν να το κάνουν αιώρα. Έφτιαξαν τη καλύβα, γέφυρες για το ποτάμι(!), φράχτες. Το νησί του Ροβινσώνα Κρούσου, τα απασχόλησε αρκετά μεσημέρια και τα κράτησε μακριά από τα σπίτια και τις αυλές προς μεγάλη ευχαρίστηση όλων μας και προς μεγάλη δυστυχία της παραπέρα γειτονιάς


...στη θάλασσα την αγαπημένη μου, μαζέψαμε ''χορταράκια'' (είδος φυκιού) και αχινούς. Οι σαλάτες που φτιάξαμε ήταν καταπληκτικές, βέβαια ο Παναγιώτης ούτε καν δοκίμασε. Δοκίμασε όμως την κάπαρη και δήλωσε οτι είναι το αγαπημένο του φαγητό! Με τα βότσαλα που μάζεψαν τα παιδιά φτιάξαμε ψηφιδωτό.

...ξεχορτάριασμα του κήπου και τα ξερά φύλλα από τους λευκούς κρίνους πλέχτηκαν σε κοτσίδες και ενώνοντας με κλωστή έγιναν σουβέρ!

...προσπαθώ να ετοιμάσω τον Παναγιώτη για το σχολείο, να μάθει κάποια επιπλέον γραμματάκια. Κανένα ενδιαφέρον. Σκέφτηκα να γράψω μια ιστορία με πρωταγωνιστές τα 24 γράμματα της αλφαβήτα. Τα γράμματα κατοικούν σε ένα απομακρυσμένο ράφι μιας βιβλιοθήκης. Κάθε γράμμα έχει για σπίτι του από ένα τόμο της εγκυκλοπαίδειας. Η σκόνη έχει σκεπάσει το ράφι τους και η ζωή τους εκεί γίνεται αβίωτη ώσπου το μικρό σκανταλιάρικο ''ο'' κύλισε στην άκρη του ραφιού και εκεί με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε οτι υπάρχουν και άλλα ράφια πιο κάτω. Τα γράμματα αναστατώνονται με αυτή την ανακάλυψη. Ο αρχηγός των φωνακλάδικων φωνηέντων το ''Α'' θέλει να ζητήσει σε βοήθεια το βασιλιά των συμφώνων το ''Β'' για να επιβάλλουν μαζί τη τάξη όταν ανακαλύπτει οτι το ''Β'' έχει απαχθεί. ''και μετά, μαμά, τι έγινε; Γράψε κι άλλο'' μου ζητά, κάθε βράδυ, ο Παναγιωτίνος μου που έχει γίνει ο μοναδικός ακροατής της ιστορίας μου

...η Νταίζη έχει νυχτερινή βάρδια στο θαλάσσιο πάρκο. Η παραλία έχει αδειάσει και το σκοτάδι έχει αρχίσει να πυκνώνει. Την περιμένουμε να τελειώσει, όταν αντιλαμβανόμαστε μια φωλιά να ανοίγει. Τα μικρά χελωνάκια περιμένουν ακίνητα να δροσίσει. Ακίνητοι και μεις τα παρακολουθούμε. Μια εκατοστή από χελωνάκια τρέχουν στη θάλασσα. Το πρώτο κυματάκι της ζωής τους τα υποδέχεται και εξαφανίζονται για χρόνια μέσα του. Τα παιδιά μου χοροπηδάνε από ενθουσιασμό. ''Είδατε που σας το έλεγα, οτι θα βγουν πολλά από τη φωλιά;'' λεει γελώντας για τη μαντεψιά του ο Στέφανος.............................................................................................................




Το αστρόπλοιό μας είναι έτοιμο! Σε μερικές ώρες φεύγουμε! Για φέτος το καλοκαίρι έχουμε πάρει μαζί μας τις ''Καλοκαιρινές περιπέτειες'' της Disney όπου το καμάρι μου, έχει ήδη, ολοκληρώσει δύο αποστολές. Τώρα που έκλεισαν τα σχολειά είναι όλο προκομάρα. Ότι δεν είχε γράψει όλο το χρόνο στο πολύχρωμο το γράφει τώρα, λίγο πριν πέσει για ύπνο.


Εύχομαι Καλό Καλοκαίρι και καλά μπάνια!


Κάντε κλικ πάνω δεξιά για να δώσετε τη ψήφο σας .

Περσινά...γλυκά σταφύλια ( παλιές σελίδες ημερολογίου καταστρώματος)

Ετοιμαζόμαστε για τις δίμηνες διακοπές μας. Στο νησί μου! Το Σάββατο το αστροπλοιό μας θα αποσεληνωθεί για να προσγειωθεί μετά από μερικές ώρες στην ονειρεμένη γη των προγόνων μου! Περνάμε το αστρόπλοιο από ένα γενικό σέρβις και έλεγχο. Βρίσκω μερικές σελίδες από το ημερολόγιο καταστρώματος της περσινής πτήσης...

...Ο εξοπλισμός του πικ νικ μοιράστηκε σε τέσσερα σακίδια και όλοι μαζί ξεκινήσαμε με τα ποδήλατα για το κτήμα του παππού. Αφού ο Στέφανος κατάφερε άλλη μια φορά να με φτάσει στα πρόθυρα του εγκεφαλικού με τα οχτάρια που έκανε καταμεσής του δρόμου, φτάσαμε σώοι και αβλαβείς. Μαζέψαμε βατόμουρα για το γλυκό κουταλιού, και μπόλικο μαραθόσπορο. Παρατηρήσαμε τους καλαμιώνες και κάτι κόκκινους καρπούς που είχαν μπλεχτεί πάνω τους. Ο Παναγιώτης ήθελε να του πω μια ιστορία από τους παλιούς ανθρώπους και δείχνοντάς τους μια αράχνη που έφτιαχνε τον ιστό της τους είπα τον σχετικό μύθο. Ώρα για φαγητό. Ανοίξαμε τα σακίδια και στρώσαμε καταγής στις πετσέτες, τοστάκια, κέικ, φρούτα και ξηρούς καρπούς. Φάγανε σαν λιμασμένα. Το νερό μάλλον δεν θα επαρκούσε. Υιοθετήσαμε το σύνθημα ''σκέψου την ομάδα, όχι μόνο τον εαυτό σου''.Ήπιαμε όλοι από λίγο νερό και αρχίσαμε να μαζεύουμε ξύλα και φύλλα για να φτιάξουμε παγίδα πάνω από το λάκκο που είχαμε σκάψει. Έδειξα στον Παναγιώτη και στα άλλα παιδιά, το φυτό της κάπαρης, την αγριομέντα, το φλισκούνι, το ψίλιθρο, το μάραθο, τις μυρτιές και λίγο αγριοδυόσμο. Του έτριψα φύλλα και του έδωσα να τα μυρίσει. Μήπως και αποευαισθητοποιηθεί η όσφρησή του και βελτιωθούν τα αισθητηριακά που αφορούν στο φαγητό. Αναγνώρισε τον δυόσμο γιατί είναι το άρωμα της αγαπημένης του τσίχλας και το μάραθο που του θύμισε ούζο. Ο Στέφανος δοκίμασε πρώτος την αποτελεσματικότητα της παγίδας μας και φυσικά έπεσε μέσα! Γελάγαμε με τις αστείες γκριμάτσες του, όταν οι χαμηλές πτήσεις από μαύρα πουλιά; μας τράβηξαν τη προσοχή. Νυχτερίδες! Τα παιδιά μου δεν είχαν ξαναδεί, εκτός από την τηλεόραση και τρόμαξαν. Βάλαμε τα πράγματά μας στα ποδήλατα και φύγαμε για το σπίτι.

Η συνέχεια λίγο αργότερα...

''...όλα, όλο λίγο χάλια...''

Αύγουστος. Μακρύς Γυαλός. Ο Παναγιώτης και η Διονυσία γλυκοκοιτάζουν και φλερτάρουν το ολοκαίνουριο τηλεκατευθυνόμενο σκαφος που έφερε η Βάσω στον Στέφανο. ''Μπορείτε να το τηράτε όσο θέλετε, αλλά μη το γκιάτε'' τους είπε ο λατρεμένος του αδερφού μου. Πειθήνια τα δικά μου, βλέπαν και δεν αγγίζαν. Ούτε σχόλιο, ούτε γκρίνια για το καινούριο παιχνίδι του ξάδελφου. Δύο μέρες σιωπηλά για το αντικείμενο του πόθου του. Είχε σκάσει ο Στέφανος! Είχε σκάσει που δεν ασχολούνταν με το σκάφος του που δεν του έδιναν την ευκαιρία να τους βάλει τις φωνές , πως θα του το χαλάσουν. Το πήρε και το έβαλε στο νερό. Τα δικά μου τον παρακολουθούσαν να το μανουβράρει από μακριά, ώσπου ο Παναγιώτης εκεί που δεν είχε βγάλει άχνα για ώρες γυρίζει προς τη Βάσω και της λέει: ''Βάσω, γιατί εμένα μου φέρνεις παιχνίδια όλα, λίγο χάλια και το Τέτανο μόνο καλά;'' ''Θέλεις και εσύ τηλεκατευθυνόμενο σκάφος;'' τον ρωτάει γλυκά γλυκά η αδελφή μου και ετοιμαζόταν να του πει οτι έχει ένα ίδιο δώρο και για αυτόν, αλλά η απάντησή του τη φρέναρε: ''Όχι, εγώ έχω σκάφος το παλιό μου, που έφερε η Χριστίνα (η πρώην παιδαγωγός του). Δεν θέλω άλλο''

Επιστροφής δρώμενα...

Μετά από τις πολλές στροφές του Σαρανταπόρου που έχουν ζαλίσει τον Παναγιώτη, προσπερνάμε την Ελασσόνα:
''Μπαμπά, ποιά είναι ατή η πόλη;''
''Η Ελασσόνα'' ...ο μπαμπάς
''Δεν είναι όμοφη'' ...ο γιος
''Ούτε εμένα μ αρέσει'' ...ξανά ο μπαμπάς, που μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα νοιώθει άνετα.
Και εκεί που νόμιζα οτι η συζήτηση είχε τελειώσει...το παλικάρι μου απευθύνεται σε μένα:
''Εθένα μαμά, θου αλέθει ατή η πόλη ;΄΄ *

Πρώτη φορά, το καμάρι μου, προσπαθεί να διατηρήσει και να συνεχίσει τη συζήτηση. Συνήθως, κάνει μια ερώτηση, ακούει την απάντηση και μετά ρωτά ...''γιατί''; και αφού του πούμε τα γιατί και τα πως κλείνει τη συζήτηση με ένα ''εγώ δεν είδα (μάλλον δεν οίδα), που σημαίνει δεν καταλαβαίνω, για να ξαναρχίσουμε από την αρχή τις εξηγήσεις.
Πρώτη φορά ενδιαφέρεται για τη γνώμη/ άποψη του άλλου.
Θέλω να ελπίζω, οτι έκανε μια καλή αρχή, οτι δεν ήταν κάτι τυχαίο και οτι θα συνεχίσει!


Λόγω που τα σχολεία δεν έχουν ανοίξει ακόμη, έχω όλη μέρα τα παιδιά στο σπίτι συν την ανιψιά μου, τη μικρή Διονυσία. Το προηγούμενο βράδυ η μεγάλη Διονυσία, η κόρη μου, είχε λίγο δύσπνοια και όταν με ρώτησε τι είναι αυτό που ακούγεται από το στήθος της, της είπα οτι είναι ''γατάκια''

Σήμερα το πρωί, ο Παναγιώτης λέει στη ξαδερφούλα του:
''Ντοντυγία μικλή; Η αδεφή μου, η Ντοντυγία μεγάλη είναι άωτη. Θέλει να παίτσει με μένα;''*
''Εχω γατάκια, εδώ μέτσα'' επιβεβαιώνει η μεγάλη Διονυσία και πριγκιπέσα μου, δείχνοντας το στήθος της
...και η μικρή Διονυσία (η ανιψούλα μου)... την παρακαλάει:
''Μπορείς να τα βγάλεις και να τα φέρεις να παίξουμεεεε;''

* Οι διάλογοι είναι αυθεντικοί. Προσέξατε οτι τα παναγιωτιδικά έχουν αρχίσει να θυμίζουν ελληνικά;

Το νόστιμον ήμαρ και οι τελευταίες σελίδες από τα ημερολόγια καταστρώματος

Ενθαρρύνω τον παππού να φύγει για τετραήμερη εκδρομή στα Ιωάννινα. Προηγουμένως του υποσχέθηκα οτι θα φροντίζω εγώ για τις δουλειές του.

Πρωί-πρωί, ως άλλη Χάιντι, ταϊζω κότες, χήνες, κλώσσες (3) και κλωσσόπουλα, κουνέλια,

την κατσίκα και την προβατίνα. Να μη ξεχάσω και τον σκύλο! Ακολουθεί άλλη μια γείρα με τον κουβά (σίγλο, λέμε στη Ζάκυνθο) για να γεμίσω τις ποτίστρες με νερό. Το μεσημέρι μαζί με τα παιδιά μαζεύουμε τα αυγά από τις φωλιές. Ο Παναγιώτης έχει αρχίσει να τρώει τηγανητό αυγό και μάλιστα ολόκληρο με το ασπράδι. Παρατήρησα οτι του αρέσει να χρησιμοποιεί μαχαίρι και πηρούνι. Του έδωσα λοιπόν ένα μαχαιράκι για να κόβει το ασπράδι και αυτό ήταν.

Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, οι πρωινές δραστηριότητες επαναλαμβάνονται. Τάισμα, πότισμα, των ζωντανών. Μένει κάτι ακόμα... Πρέπει να αρμέξω την κατσίκα. Ωχ! Δεν θυμάμαι καθόλου την τεχνική. Γιατί, στο καλό μου, δεν είπα στον πατέρα μου να μου δείξει; Προσπαθώ, αλλά φοβάμαι μη τη πονέσω και μου δόσει καμιά με τα κέρατα. Παραιτούμαι. Αναλαμβάνει ο Πέτερ, εεε, ο Κώστας. Τα παιδιά τσιρίζουν από ενθουσιασμό όταν βλέπουν το γάλα να γεμίζει το δοχείο.

Μια κότα που καθόταν στη φωλιά, από τις πρώτες μέρες που ήρθαμε, έβγαλε τα τρία πρώτα κλωσσόπουλα.Η Διονυσία θέλει να τα σφίξει στην αγκαλιά της. Δεν την αφήνω. ''Είναι ντύντινο'' (επικύνδινο) εξηγεί ο Παναής.

Ο Παναγ. μου ζητά να του δείξω στο χάρτη που είναι τα ''Νάνινα''

Τα παιδιά έχουν επινοήσει ένα παιχνίδι και το παίζουν παντού. Ο Στέφανος είναι Ρομπότ και ο Παναγιώτης ο χειριστής ενός φανταστικού κοντρόλ. Χειρίζεται και κουνάει τα κουμπιά όπως στις παιδικές κονσόλες και δίνει προφορικές εντολές. Μπροστά- μπροστά, πίσω-πίσω, δεξιά κλπ. Σκοπός του είναι να οδηγήσει το ρομπότ πάνω σε εμπόδια και αδιέξοδα, και να του λέει μπροστά-μπροστά. Οι κωμικά απέλπιδες προσπάθειές του να προχωρήσει και να διαπεράσει κάποιον τοίχο, τα κάνει να ξεκαρδίζονται. Ο Στέφανος είναι ταλεντάρα στην υποκριτική! Οι ρόλοι εναλλάσσονται.

Ο παππούς επέστρεψε από τα Ιωάννινα αρκετά κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Τώρα έχει άλλες έγνοιες. Σε λίγες μέρες αρχίζει ο Τρύγος της Σταφίδας.

Μαζί με τη Διονυσία, βάφουμε τα νύχια μας και ντυνόμαστε πριγκίπισσες για να υποδεχτούμε τον μπαμπά της και καλό μου.

Η Φλώρα, η μικρή άσπρη γάτα με τα γαλάζια μάτια, δεν ενεφανίσθη για φαγητό.

Ο Παναγιώτης έχει οικειοθελώς αναλλάβει κάποιες δουλίτσες. Με έναυσμα τον βασιλικό που φυτέψαμε μαζί, ποτίζει και όλα τα υπόλοιπα φυτά. Καθαρίζει τις αυλές από τα άδεια μπουκάλια νερού και καθημερινά, μετά τη θάλασσα, ξεπλένει με νερό τα μαγιό όλων μας.

Έχει μια εμμονή με το νερό, σαπουνίζει με τις ώρες τα χέρια του και όχι από έγνοια για την καθαριότητα, όσο για να το βλέπει να πέφτει μέσα στο σιφόν. Εμμονή που προσανατολίστηκε σε πρακτικούς και αποδεκτούς στόχους/τρόπους.

Δύο βούλγαροι εργάτες. Για μία βδομάδα ετοιμάζω φαγητό για οχτώ άτομα. Καθημερινά.

Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα απο΄Λογοθεραπείες, Εργοθεραπείες, βούρτσες και Αυτισμό.

Όμως δεν μπορώ να μη θυμηθώ την Grandin Temple, όταν ο Παναγιώτης μπαίνοντας στη θάλασσα και βλέποντας μπροστά του να επιπλέουν φύκια, μου ζήτησε να τον πάρω αγκαλιά ''γιατί η πόρτα είναι κλειστή''

Η Φλώρα αγνοείται.

Τα παιδιά την ψάχνουν. Ο Μπαλού κλαίει. Την ψάχνει.

Ο παππούς στα νειάτα του είχε εννέα άλογα. Κάποιο από αυτά ήταν πολύ άγριο! Τα παιδιά έχουν μαγευτεί από την ιστορία του άγριου αλόγου. ''Και μετά παππού; Τι έγινε το άλογο;''

Το άγριο άλογο πουλήθηκε σε κάποιον από τα βουνά. Ο Παναγιώτης ψάχνει με αγωνία και δέος μέσα στον πίνακα του σαλονιού, που εικονίζει ένα δάσος με μικρούς

καταρράκτες, μήπως και δει το άγριο άλογο του παππού του. ''Εδώ, πήγε το άλογο; Εδώ, πήγε;''*

Στη θάλασσα, κουνάμε χεράκια, ποδαράκια. Με την σιγουριά του σωσίβιου, κολυμπάμε στα βαθιά.

Με τη Μαρίνα, την κολλητή, έχουμε εξόδου. Πάμε στη συναυλία Ηρώ-Λουδάρος (κρίμα που δεν πήγαμε και στου Μπρέκοβιτσ). Ο μπαμπάς ψηχαγωγεί τα τέκνα σε θερινό παιδότοπο. Κατά την επιστροφή, μπερδεύεται και χάνει το δρόμο για το σπίτι (τουλάχιστον προσπάθησε) αλλά ο Παναγιώτης ως άλλο GPS, του δείχνει την σωστή κατεύθυνση

.

Στο κοιμητήριο, ανάψαμε ένα καντηλάκι για τη γιαγιά. ''Τόσοι πολλοί άνθρωποι στις τρύπες;'' αναρωτιέται ο Παν. Μετά το χρυσόψαρο και τον μικρό ατσάραντο, κάτι έχει αρχίσει να ψυχανεμίζεται για τη ζωή και το θάνατο.

Δέκα μέρες μετά, και ο Μπαλού ακόμη ψάχνει την Φλώρα... και τα

παιδιά το ίδιο....

Αύριο έρχεται ο θείος τους ο Νίκος για διακοπές. Ενημερώνω τους ενδιαφερόμενους. ''Ποιός Νίκος; Ο φίλος μου;''* Ναι, έχει ένα φίλο Νίκο!

Ο Στέφανος όσο εύκολα μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να σου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι. Άν τα παιδιά κλαίνε, τα πειράζει και τα φοβίζει ο ....Στέφανος. Αν τα παιδιά γελάνε, κάνει ζημιές και βλακείες ο ...Στέφανος.

Ο Παναγιώτης προσπαθεί να πει κάτι. ''Μπ...αααα....γιιιαααα'' Σύμφωνο, παρατεταμένο φωνήεν, σύμφωνο, παρατεταμένο φωνήεν. ''Σταμάτα, δεν μπορώ να σε ακούω'', φωνασκεί ο Στεφ. ''Είμαι dvd που χάλασε!'' έκπληκτος για την ενόχλησή του ο Παν.

Ο ντροπαλός και άγριος Μπαλού, σιγά-σιγά έρχεται και τρίβεται στα πόδια μου και η ουρά του σαν κισσός τυλίγεται! Δέχεται να τον χαϊδέψω. Η Φλώρα...δεν νομίζω οτι θα επιστρέψει ποτέ...

Ο Παναγ. έχει μάθει να χρησιμοποιεί την έκφραση ''τελείωνε'' και καθώς τον σκουπίζω ακούω το αγανακτισμένο ''Τελείωνε Μαμά, δεν έχω χρόνο"*

Αγοράσαμε καινούριο ψαράκι, έναν μονομάχο. Τον φυγαδεύσαμε με τον μπαμπά στην Αθήνα. Η τακτική/moto, του εδώ στρατοπέδου είναι ''δεν κρατάμε αιχμαλώτους''

Τέλος εποχής...είμαστε οι τελευταίοι που έμειναν

στο αστρόπλοιο! Ετοιμαζόμαστε για το νόστιμον ήμαρ. Προορισμός μας, ...το φεγγάρι (εκτός και αν βρεθούμε σε λάθος πλανήτη). Το επόμενο καλοκαίρι θα επιστρέψουμε στη Γη, τη γη των προγόνων μας. Zante!

Πέφτουμε για ύπνο, χειμέριο, κρυογονικό. ''Καληνύχτα μαμά, θα μου λείψεις...'' η Διονυσία.

''Όνειρα γλυκά''* ο Παναγιώτης. Φιλί!

*μετάφραση από παναγιωτιδικά

Η προσελήνωση ήταν σχετικά ομαλή..., για τα παιδιά. Εγώ γιατί έχω την αίσθηση οτι μου λείπουν διακοπές;

Τον αγιασμό δεν τον προλάβαμε (λόγω κρυογονικού ύπνου, αργήσαμε να ξυπνήσουμε). Το περιβάλλον της τάξης, ειδικά ο μεγάλος επίτοιχος χάρτης, μας κέντρισε το ενδιαφέρον.

Με συγκρατημένη αισιοδοξία...

Καλή σχολική χρονιά!

Ημερολόγια καταστρώματος, ...η συνέχεια

Η εργοθεραπεύτρια μας σύστησε πολύ κολύμπι για να δυναμώσει ο κορμός του Παναγιώτη και πρότεινε να του πάρουμε πατίνι, ώστε να βελτιωθεί η ισορροπία του. Η Διονυσία έχει πατίνι με τρείς ρόδες και ο Παν. δεν τολμά να ανέβει, φοβάται. Ωστόσο ζητά από τον μπαμπά του να του φέρει πατίνι με γκορμίτι, το οποίο όμως, έχει μόνο δύο ρόδες. Εδώ φοβάται να ανέβει στις τρεις πως θα τα καταφέρει με τις δύο; (προβληματισμός του μπαμπά). Επιμένω στο πατίνι γκορμίτι με τις δύο ρόδες. Γκορμίτι θέλει , γκορμίτι θα πάρει. Απίστευτη η χαρά του! Το πήρε και έφυγε! Σιγά- σιγά στην αρχή, για να καταλήξει, τώρα πια, σε αγώνες δρόμου με τον Στέφανο.

Ο παππούς έχει πρόβλημα με τη μέση, κάνει φυσιοθεραπείες, ακολουθεί κάποια φαρμακευτική αγωγή, αλλά αποτέλεσμα δεν βλέπει γιατί δεν κάνει το σημαντικότερο. Δεν ξεκουράζεται. Κάποιο απογευματάκι ετοιμάζεται να πάει στο χτήμα να κόψει τις ντομάτες. Δεν τον αφήνω και αποφασίζω να πάω εγώ με τα παιδιά. Τα μικρά ενθουσιάζονται με την διαδικασία. Επιστρέφουμε στο σπίτι και το καθένα τους κρατάει από ένα τοματάκι. Λίγο αργότερα μιλάνε με το μπαμπά τους στο τηλέφωνο. Τον ενημερώνουν για τη συγκομιδή τους. Και τα δύο φέρνουν το τοματάκι κοντά στο ακουστικό για να το δει ο μπαμπάς. Δεν έχουν ακόμη κατανοήσει οτι ο ομιλών από την άλλη άκρη της γραμμής δεν βλέπει παρά μόνο ακούει.

Όλο το χειμώνα ήθελα να πάω να δω ''Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν'' και δεν τα κατάφερα. Μου δόθηκε η ευκαιρία στη Ζάκυνθο και έσπευσα μαζί με τα παιδιά μου. Εντυπωσιάστηκαν! Σε κάθε πράξη, σε κάθε σκηνή που έπεφταν χειροκροτήματα, χειροκροτούσαν και αυτά. Μερικές μέρες αργότερα παρακολουθήσαμε την ''Χιονάτη με τους εφτά ψηλούς νάνους''. Της Διονυσίας της άρεσε, του Παν. όχι. Προτιμούσε να δει ξανά την Έλεν Κέλερ.

Την επομένη αποφασίσαμε να ανεβάσουμε το δικό μας θεατρικό, ''Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός ο Λύκος''. Στην διανομή των ρόλων περίμενα γκρίνια. Η γκρίνια υπήρξε πράγματι, αλλά για αντίθετους λόγους από αυτούς που φανταζόμουν. Ο Παν. δεν ήθελε πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν ήθελε να κάνει τον Λύκο, γιατί είναι κακός, δεν ήθελε τον Κυνηγό, γιατί κρατάει όπλο, την Κοκκινοσκουφίτσα ή τη γιαγιά όχι, γιατί της τρώει ο λύκος και φοβάται. Αποφασίσαμε να κάνει τη μαμά της Κοκκινοσκουφίτσας, ο Στέφανος την Κοκκινοσκουφίτσα, η Διονυσία τον Λύκο και η μικρή Διονυσία, η ξαδερφούλα τους, τη γιαγιά και εγώ τον κυνηγό. Ζωγραφίσαμε μία αφισσέτα για να ενημερώσουμε τη γειτονιά για την παράσταση και ορίσαμε τιμή εισιτηρίου 1Ε. Κάναμε πρόβες. Ξεπεράσαμε σχετικά επιτυχώς τη βεντέτα μεταξύ Διονυσίας και Διονυσίας (η μία που έκανε τη γιαγιά, δεν ήθελε να δώσει το κοστούμι στην άλλη που έκανε το λύκο).

Βραδάκι, μπροστά σε κοινό 8-10 ατόμων, δόθηκε η παράσταση. Ο Στέφανος στο ρόλο της Κοκκινοσκουφίτσης, έδωσε ρέστα. Αυτό το παιδί έχει ταλέντο! Ο καυγάς μεταξύ των κοριτσιών δεν αποφεύχθη (αυτά έχει η συνεργασία με ντίβες, τι να κάνουμε). Ευτυχώς το κοινό έδειξε κατανόηση και δεν μας πέταξε λεμονόκουπες. Η παράσταση βιντεοσκοπήθηκε (μπορεί να μας τη ζητήσει κανένα κανάλι, που ξέρεις;) Τα έσοδα από τα εισιτήρια καταναλώθηκαν σε παγωτά.

Στην παραλία που συχνάζουμε με τον παππού, παρατηρώ ένα αγόρι γύρω στα 8 με 10 χρονών που έχει απομονωθεί και παίζει μόνο του μέσα στη θάλασσα, μακριά από τα συνομήληκα μέλη της οικογένειάς του. Δεν θα έδινα σημασία, αλλά το άκουσα να μονολογεί και να διανθίζει τον μονόλογό του με ακατάληπτο και μονότονο μουρμουρητό. Η μητέρα του το φωνάζει, να βγει έξω. Το αγόρι βγαίνει και ζητά να ουρήσει. Η μητέρα του το οδηγεί ξανά πίσω στη θάλασσα. Το αγόρι, σηκώνεται όρθιο, κατεβάζει το μαγιό και ουρεί σε κοινή θέα όλων. Μια ''κεραία'' έχει αρχίσει να ανορθώνεται. Το αγόρι πιθανόν δεν έχει τυπική ανάπτυξη. Θυμάμαι ότι το προηγούμενο καλοκαίρι, σε ανάλογη περίπτωση το ίδιο έκανε και ο Παναγιώτης. Φέτος όμως όχι! Μόλις εχθές, καθώς ήμασταν στο Μαραθονήσι, ο Παναγιώτης βγήκε από τη θάλασσα ζητώντας να κάνει τσίσα. Του έδειξα ένα σημείο που δεν ήταν ορατό από τους υπόλοιπους λουόμενους παρά μόνο από τη δική μας παρέα. Προτίμησε να πάει πίσω από ένα βράχο που δεν τον έβλεπε κανείς. ''Πάω τσει, μη πέπει ένα πάπωπο'' (πάω εκεί να μη με βλέπει ένας άνθρωπος). Χάρηκα που άρχισε να καταλαβαίνει κάποιες από τις κοινωνικές συμβάσεις και να τις λαμβάνει υπόψη.

Ο Ρόκος, ο μικρός ατσάραντος, σήμερα μας εντυπωσίασε με το πλούσιο ρεπερτοριό του, όλη μέρα έδινε ρεσιτάλ. Η Φλώρα παίζει με τα παιδιά. Της πετάνε καπάκια μπουκαλιών και μπαλάκια. Τρελαίνεται να τα κυνηγάει. Ο Μπαλού, φοβητσιάρης και άγριος, είναι κρυμμένος όλη μέρα κάτω από τον καναπέ ή πάνω στην κληματαριά.

Τα μεσημέρια, λίγο πριν φύγουμε για τη θάλασσα, τα παιδιά είναι κουρασμένα, βαριούνται τα παιχνίδια, το dvd και μη θέλοντας να κοιμηθούν αρχίζουν να τσακώνονται και να γκρινιάζουν. Προσπαθώ να τους κεντρίσω το ενδιαφέρον δείχνοντάς τους κάποια από τα παιχνίδια που παίζαμε εμείς παιδιά. Πεντόβολα, τριόδα, κουτσό (γκιούστρο το λέγαμε), και άλλα. Ο Στέφανος ενθουσιάζεται. Ειδικά με τα κινητικά παιχνίδια. Τα δικά μου, στα κινητικά δεν τα καταφέρνουν. Πρέπει να σκεφτώ ένα παιχνίδι κοινού ενδιαφέροντος. Τους δείχνω το ''στρατιωτάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα''

Bingo! Tα ''στρατιωτάκια'' έγινε το αγαπημένο τους. Όπου βρεθούν, μα στη θάλασσα, μα στο αυτοκίνητο, μα οπουδήποτε, παίζουν στρατιωτάκια. Τα πιο αστεία συμπλέγματα, οι πιο αστείες γκριμάτσες. Γελάμε όλοι. Ο Παναγιώτης αντί του ''στρατιωτάκια, ακούνητα, ...κλπ'' λέει ''πίτσα, πίτσα, πίτσα''

Απόγευμα στη θάλασσα, ο Παν. θέλει τσίσα. Ο Στέφανος του λέει οτι μπορεί να κάνει μέσα στη θάλασσα. Ο Παν. μένει μέσα στο νερό και κάνει τσίσα, αφού προηγουμένως έβγαλε από το πλάι τη ''τσουτσού'' του για να μη λερώσει το μαγιό με κατρουλιό; για να μη βρέξει το ήδη βρεγμένο; Άγνωστο. Τις προάλλες βιάστηκα να χαρώ, αλλά τουλάχιστον προσέχει να μην είναι σε κοινή θέα.

Τα παιδιά παίζουν κρυφτό. Τα φυλάει ο Στέφανος. Ο Παν. στη κρυψώνα του έχει ξεραθεί στο γέλιο. Ο Στ. τον βρίσκει. Αναρωτιέται δυνατά που να είναι η Διονυσία... και η Διονυσία από την κρυψώνα της... ''Εγιώ είμαι''

Σήμερα το πρωί δεν άκουσα τον Ρόκο. Κοιτάζω στο κλουβί. Ο Ρόκο έχει κοκαλώσει. Μα γιατί; Χθες το βράδυ ήταν μια χαρά. Νερό, φαγητό, είχε.

''Δεν είχε φαγητό'' λέει η Βάσω, αυτό που έβλεπα εγώ στην ταϊστρα, ήταν μόνο οι φλοιοί των σπόρων και όχι ο καρπός.

Νοιώθω απαίσια. Χάλια. Δεν πρόκειται να ξαναασχοληθώ με ζωάκια.

Τον θάψαμε με τιμές, δίπλα στο χρυσόψαρο. Τα παιδιά αναρωτιούνται αν ο Ρόκο και το Χρυσόψαρο γίνουν λουλούδια.

Ναί, τους απάντησα και δεν τους είπα ψέμματα!

Στο επόμενο post η συνέχεια...

Ημερολόγια καταστρώματος

Άπό τη πρώτη στιγμή που φτάσαμε στο νησί, η απορία του Στέφανου ήταν πότε θα αρχίσει ο Παναγιώτης να μιλάει κανονικά, πότε θα μεγαλώσει. Χρειάστηκε να κάνω τον διερμηνέα μερικές φορές. Τώρα πλέον ζητώ εγώ από τον Στέφανο να μου μεταφράσει τα λόγια του αγοριού μου. Περνούν πολλές ώρες μαζί, χωρίζουν μόνο για τον ύπνο και αυτό όχι πάντα.

Το πρόβλημα του ''εγώ πρώτος εσύ τελευταίος'' παραμένει. Κάποιο βραδάκι παίζαμε uno (κάρτα μία), αφού προηγουμένως είχα διευκρινίσει οτι πότε θα κερδίζει ο Παναγιώτης, πότε η Διονυσία, πότε ο Στέφανος. Όλα πήγαν καλά. Καμιά διένεξη. Το παιχνίδι τελείωσε με τον Στέφανο πρώτο, τον Παναγιώτη δεύτερο και τη Διονυσία τρίτη και καταϊδρωμένη. Ο Παν. δεν αντέδρασε φάνηκε να το αποδέχτηκε. Αργοτέρα καθώς τα ετοίμαζα για ύπνο μου λέει: ''Μαμάαα, Τέτανο ντύο'' ''Τί δύο ο Στέφανος'' ρωτάω ''Ντύο'' και μου δείχνει δύο δαχτυλάκια του για να συμπληρώσει αριθμώντας με τα δάχτυλα πάντα...'' Εγώ Ντόντη νένα, Τέτανο ντύο ε Γία τία, μαμά ντύο Τέτανο νέναι;'' Ε, τώρα αφού κανένα από τα άλλα παιδιά δεν ήταν μπροστά, του επιβεβαίωσα το αποτέλεσμα που τον ικανοποιούσε. ''Ναι, ο Στέφανος ήρθε δεύτερος'' Κάτι μου έλεγε οτι δεν έκανα σωστά, αλλά πού κουράγιο μες στα μεσάνυχτα για φωνές και κλάματα; Ρώτησε με τόση αγωνία που αν του το χάλαγα σίγουρα θα είχε εφιάλτες στον ύπνο του. Και ποίος θέλει το παιδί του να έχει εφιάλτες;

Το χρυσόψαρό μας, που εδώ και 18 μήνες στις πολυήμερες διακοπές μας ακολουθεί, απεβίωσε. Δεν ξέρω αν ήταν από ζέστη ή από μάτι (δεν πιστεύω στο μάτι, αλλά...πάλι δεν ξέρω ίσως για τα ψαράκια να ισχύει). Του κάναμε βασιλική κηδεία. Το θάψαμε κάτω από τη σκιά της ελιάς. Κάθε φορά που περνούσαμε από εκεί τα παιδιά θυμόντουσαν το ψάρι.

Στο πατρικό δεν είμαστε οι μοναδικοί ένοικοι, υποψιάζομαι οτι κάποια ποντικοοικογένεια συγκατοικεί μαζί μας. Έβαλα κόλλες και πιάστηκαν δύο μέλη της. Δεν θέλω να ξέρω ποιά ήταν η τύχη τους, ανέλαβε ο παππούς, που μη βλέποντας καλά νόμιζε οτι πιάστηκαν σαμιαμίθια (έτσι εξηγείται γιατί έκαναν κατάληψη στο σπίτι). Υπάρχουν κι άλλα, τα ακούω το βράδυ να ροκανίζουν το ξύλο της ντουλάπας. Οι έρευνες άκαρπες.΄Έχω τρία βράδυα να κοιμηθώ. Νοσταλγώ το διαμέρισμά μου στην Αθήνα. Λέω τον πόνο μου στην Αθηνά. Το ίδιο απόγευμα μου φέρνει δύο γατάκια. Ο ασπρόμαυρος Μπαλού και η χαδιάρα Φλώρα. Κατάλευκη και γαλανομάτα. Τα παιδιά έγιναν νονοί και διάλεξαν τα ονόματά τους.

Το προηγούμενο καλοκαίρι κάτω από τη σκιά των δέντρων είχαμε στήσει ένα σχολείο για ζωγραφική, προγραφικές ασκήσεις, ανάγνωση παραμυθιών κλπ. Φέτος η διάθεσή μου δεν είναι και η καλύτερη. Tο safari topi με έχει ρίξει.

Τα αγόρια νοστάλγησαν το σχολείο (απροσδιόριστο για ποιό ακριβώς). Ένα ολόκληρο πρωινό καθάριζαν το χώρο από χόρτα πέτρες και σκουπίδια. Έστησαν τα τραπεζάκια. Αγόρια και Διονυσία κάνουν τις ασκήσεις τους με διάθεση και φυσικά μετά ντύνονται πειρατές και με οδηγό τον χάρτη, ψάχνουν για το θησαυρό που τους έχω κρύψει.

''Ντύνονται πειρατές'' και θυμήθηκα την δυσκολία του Παν. στα ρούχα. Εδώ στο νησί κανένα πρόβλημα. Και τα αθλητικά ρούχα του Ροναλντίνιο φόρεσε για να παίξει μπάλα. Και το μπλουζάκι με τον Wall.e και τα φετινά πέδιλα. (αυτά που αναφέρω όχι να τα φορέσει, ούτε να τα βλέπει δεν ήθελε).

Φαίνεται οτι οι γάτες κάνουν δουλειά. Ούτε ήχος, ούτε ίχνος από την ποντικοοικογένεια.

Ο Παναγιώτης για να μιλήσει στο τηλέφωνο, έπρεπε να βάζω ανοιχτή ακρόαση. Τώρα πλέον, τουλάχιστον με το μπαμπά, μιλάει πρόθυμα και χωρίς. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ζητάει να τον πάρουμε τηλέφωνο γιατί θέλει να του μιλήσει (Συνήθως για να ζητήσει να του φέρει κάτι, π.χ. πατίνι γκορμίτι) και για πρώτη φορά στα χρονικά, σηκώνει το ακουστικό κάθε φορά που μας καλεί κάποιος. Και να τι άκουσα μία πρωϊα που δεν πρόλαβα να σηκώσω το ακουστικό.

''Μαμά, επάπαι''

''....''

''Ναι, τάτο Κόκα''

''...''

''Όχι ''

''...''

''τιιι, νίνε τιά, μαμά μπίμπεμπε ποού τιά''

Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο μπαμπάς του και ο γιός μας τον ενημέρωσε οτι κοιμάμαι, οτι ναι πηγαίνουμε για μπάνιο και μάλιστα με το σκάφος του Κώστα και αυτός (ο Παν.) δεν κολύμπησε γιατί ήταν βαθιά , αλλά η μαμά κολύμπησε πολύ βαθιά.

Πήγαμε μια βόλτα στο χτήμα. Έψαχνα για ένα δεντράκι που είχα φυτέψει, όταν ανάμεσα στα χαμόκλαδα άκουσα ένα φτερούγισμα. Ναι, κάτι φτερωτό είχε μπερδευτεί εκεί μέσα. Ένα μικρό πουλάκι, ένας ατσάραντος, προσπαθούσε να πετάξει. Κοίταξα τριγύρω. Δεν υπήρχε κανένα δέντρο που να έχει φωλιά στα κλαδιά του. Ήταν πληγωμένο στο στήθος. Το πήραμε στο σπίτι και το φροντίσαμε. Τα παιδιά το βάφτισαν Ρόκο. Θα τον κρατήσουμε μέχρι να φύγουμε, αν είναι καλά θα τον ελευθερώσουμε, αν όχι, θα αναλάβει τη φροντίδα του ο Κώστας (ο μπαμπάς του Στέφανου).

Κάθε πρωί ο Ρόκο μας ξυπνάει με τις χαρούμενες τρίλιες του. Μέρα με τη μέρα το ρεπερτόριό του αυξάνει. Το αγαπώ αυτό το πουλάκι είναι η πιο χαρούμενη νότα του πρωϊνού ξυπνήματος. Τα παιδιά του συστήνουν τη Φλώρα. Ο Μπαλού είναι πιο ντροπαλός και κρύβεται πάνω στη κληματαριά.

Η Διονυσία έχει πιάσει φιλίες με ένα μυρμήγκι και κάθε μέρα το βάζει στο μπράτσο της και πάνε βόλτα μαζί. ''Αυτό το μυρμηγκάκι είναι φίλος μου'' λέει. Προς θεού δεν παίρνει κάθε μέρα το ίδιο μυρμήγκι, αλλά αυτή έτσι νομίζει. Λέω να μη της το χαλάσω! Έχει τόση μαγεία και ανιμισμό η σκέψη των παιδιών!

Η συνέχεια των ημερολογίων καταστρώματος στο επόμενο post.