...τώρα τι θέλεις?????

     Σήμερα ο Ήλιος μας κλείνει τα 11!!! Ο μικρός σιωπηλός μας πρίγκιπας, μεγάλωσε! Και εκεί που είδαμε και πάθαμε να τον ακούσουμε να μιλάει -για την ακρίβεια να μιλάει και να καταλαβαίνουμε τι λέει, ο κύριος, όχι μόνο δεν βάζει γλώσσα μέσα του (ειδικά αν είναι να σου περιγράψει μια ταινία ή ένα παιχνίδι που τον έχει ενθουσιάσει), αλλά θέλει να γράψει και βιβλίο!!!!. Έχει βρει τον τίτλο, και τώρα συγκεντρώνει υλικό. Πρωταγωνιστής του βιβλίου θα είναι ο μπαμπάς και οι αποτυχημένες/άκυρες συμβουλές και γκάφες του, όπως τότε, το προηγούμενο καλοκαίρι, που τον πίεζε να βάλει αντηλιακό στη μύτη για να μην πολυστέψουν οι φακίδες του (προσωπικά τις λατρεύω) και το αποτέλεσμα ήταν ο Παναγιώτης να τρίψει τα μάτια του και κείνα να δακρύζουν συνεχώς από το τσούξιμο.  Από τη στιγμή μάλιστα που η αδερφή του αυτοπροσφέρθηκε να το εικονογραφήσει, ο μπαμπάς έχει μπει στο κατασκοπευτικό τους στόχαστρο. Φυσικά, πηγή έμπνευσης είναι τα ημερολόγια του ''Σπασίκλα'' και της ''Ξενέρωτης''.  

   Το μεγάλο στοίχημα όμως, για τον αγαπημένο μου γιο, παραμένει η πραγματοποίηση των ονείρων της μανούλας: Μαζεύει ήδη από τώρα, χρήματα στον κουμπαρά του, για να αγοράσει εκείνο το κρουαζιερόπλοιο με το οποίο θα με πάει κρουαζιέρα σε όλο τον κόσμο!!! Είναι γεγονός οτι με λατρεύει και το δείχνει πλέον, με κάθε ευκαιρία

    Άλλωστε, από τη μέρα που του εξήγησα για ποιο λόγο πήγαμε στην ΕΘΜΑ, από τη στιγμή, δηλαδή, που του μίλησα για τον αυτισμό και τις υπερπροσπάθειές του, τις δυσκολίες του κα τις νίκες του, λες και ανακουφίστηκε! Λες και τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους! Λες και τα ερωτηματικά του πήραν τις απαντήσεις τους (Μαμά, φαίνεται οτι δεν τα καταφέρνω με τις ομάδες. Μαμά, γιατί όλοι οι άλλοι καταλαβαίνουν αμέσως τι ρωτάει η δασκάλα, και μέχρι εγώ να το σκεφτώ και να απαντήσω, τα άλλα παιδιά έχουν ήδη απαντήσει; Μαμάάά -και εν μέσω αναφιλητών, κλαυθμών και οδυρμών- , εκείνο το παιδί με είπε ανόητο και δεν πρόκειται να τον συγχωρήσω ποτέ ποτέ ποτέεεέ) και από εκείνη τη μέρα δεν έχει σταματήσει να μας αγκαλιάζει και να μας μοιράζει φιλιά, σε ανύποπτο χρόνο, χωρίς λόγο, αιτία και αφορμή. Οικειοθελώς και μόνο!!!

Στην ΕΘΜΑ, όπως μας είπαν, δεν χρειάζεται να ξαναπάμε ! Το νερό μπήκε στο αυλάκι και κυλάει!

   Από την άλλη, η αδερφή του είναι το alter ego του και την υπεραγαπάει. Μαζί μοιράζονται τα βάσανά τους και τα προβλήματά τους από τον σχολικό βίο (Εγώ τρώω πόρτα. Με αφήνουν απέξω μέχρι να επεξεργαστούν το συναίσθημα,  και στο τέλος μου μεταφέρουν το ανακοινωθέν). Πότε τον ενοχλεί η πιο θηλικιά από τις συμμαθήτριές του γιατί μιλάει μέσα στην τάξη (υποψιάζομαι υπολανθάνουσα έλξη) και πότε η Διονυσία είναι εξαγριωμένη με τα αγόρια της τάξης της που συνεχώς τις πειράζουν. Ο Παναγιώτης αγχώνεται με τα δεινά της και ψάχνει να βρει λύση. "Να μου τους δείξεις αυτούς που σε πειράζουν''

  Χθες, η Διονυσία του περιέγραφε πώς τα αγόρια κατάφεραν να αρπάξουν το ημερολόγιο της φίλης της και να το καταστρέψουν! Ο Παναγιώτης την κοιτάζει, ...σμίγει τα φρύδια, ...φουσκώνει και είναι έτοιμος να ...εκραγεί ''Και τώρα δηλαδή τι θέλεις να κάνω; Να κατεβάσω τους φίλους μου κάτω, για να προστατέψουν το ημερολόγιο της Μ;'' ''Όοοχι'' μουρμουρίζει η μικρή '' θα ήταν πολύ ντροπιαστικό'' ''Αυτό λέω και εγώ!'' της απαντάει ο φουσκωτός- μεγάλος- προστάτης αδερφός και...ξεφουσκώνει!

Κάπως έτσι περνούν οι μέρες μας μεταξύ αποριών (πολλών),  γέλιων (πάρα πολλών),  κραυγών (δικών μου -' αφήστε τα χάχανα νυχτώσαμε, διαβάστεεεε- δυστυχώς αρκετές φορές), θυμών (ευτυχώς πολύ λίγων) και πολλών ατελείωτων αγκαλιών και φιλιών (ευτυχώς)!!! 

Εύχομαι η ζωή του να είναι ανέφελη με υγεία και γέλιο πάντα και να μη μου στενοχωριέται όπως συμβαίνει αυτή τη βδομάδα, με κάποιες μικρές ''βροχές'' ...διαγωνισμάτων

Χρυσόσκονη!

''Μαμά, ακούς τον άνεμο;''
''Ναι, τον ακούω''
''Με φωνάζει για να πλύνω τα πόδια των αστεριών με χρυσόσκονη''
''Γιατί πράγμα σε ...φωνάζει;'' μη πιστεύοντας στα αυτιά μου, οτι η κόρη μου δημιούργησε μια τόσο ποιητική εικόνα, με την ατίθαση φαντασία της!
''Για να κάνει τη δούλα'' έρχεται η προσγειωτική απάντηση από τον Παναγιώτη, που ναι μεν χάλασε τη μαγεία της ''εικόνας'', αλλά  μας έκανε και  να γελάσουμε.



''Μα καλά, γιατί δυσκολεύεται τόσο πολύ να πει το ''ρ'';'' Απορία του Παναγιώτη, όταν η Διονυσία μπερδεύεται με τη λέξη ''οδόντόβουρτσα'' και λέει ''οδόντόδουτσα''.  Κοίτα ποιος μιλάει! Κοίτα ποιος κάνει κριτική!  Αυτός, που δεν μίλαγε καθόλου και που αν  μίλαγε, χρειαζόσουν λεξικό, αν και εφόσον κατάφερνες  να προσδιορίσεις πριν, από ποιο πλανήτη είναι η διάλεκτος που χρησιμοποιεί. Αυτός!!!!

Η μικρή προσπαθεί να ντυθεί και καθώς έρχεται ο Παναγιώτης στο δωμάτιο που αλλάζει, κάνει μια κίνηση να τραβήξει την μπλούζα της για να κρύψει το κιλοτάκι της (Συνήθως δεν την πιάνουν τέτοιου είδους ντροπές) ''Μα, είσαι τόσο πολύ ντροπαλή;'' ο Παναγιώτης.

Σε κάποια στάση Του λεωφορείου στη Συγγρού, ανεβαίνει ένας αλλοδαπός λαχανιάζοντας από το τρέξιμο. Έρχεται δίπλα μου και με ρωτάει πού πάει το λεωφορείο. Με το που του είπα Νέα Σμύρνη, κάνει μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας. Στη επόμενη στάση κατεβαίνει. ''Τόξερα!!!!!'' αναφωνεί θριαμβευτικά ο κούκλος μου! ''Τι ήξερες αγόρι μου;'' ''Τόξερα, οτι έκανε λάθος και ότι θα κατέβαινε σ αυτή τη στάση''

Το αγαπημένο παιχνίδι του Παν. και της Διον. είναι ''το κοίταγμα''. Κάθονται με τις ώρες, αιώνες θα έλεγα, ακίνητα και κοιτάζονται στα μάτια. Δεν κινούν ούτε καν τις βλεφαρίδες. Μέχρι να δακρύσουν. Όποιος τραβήξει πρώτος τα μάτια του από τον άλλο χάνει. Θα περίμενα οτι αυτός που θα έχανε, θα ήταν ο Παναγιώτης. Κάτι μου πέταξαν τελευταία από το κέντρο οτι η βλεματική του επαφή δεν είναι και πολύ καλή. Όμως όχι, δεν είναι αυτός που χάνει πάντα!


Προσπαθεί να βρει ποιο είναι το πιο ισχυρό οξύ, ώστε να κατατροπώσει και τα πιο ισχυρά μικρόβια. Το μπάνιο έχει μετατραπεί σε εργαστήριο χημείας! Μπουκάλια, μπουκαλάκια με θολό περιεχόμενο άγνωστης προέλευσης και σύστασης , αναδευτήρια, κατσαρολάκια και ένα χωνί που μέρες αναρωτιόμουν που το έχω τρυπώσει έχουν μονιμοποιηθεί πάνω στο πλυντήριο και περιμετρικά του νιπτήρα. Βοηθός του η Διονυσία. Μόνο άσπρες ρόμπες που δεν φοράνε.  Το ''πιο'' είναι αυτό που τον απασχολεί τον τελευταίο καιρό. Τι είναι πιο μεγάλο, πιο μικρό. Και από τον συγκριτικό φτάνει στον υπερθετικό.

Καλοκαίριασε και ανοίξαμε τις μπαλκονόπορτες. Αφήσαμε το εργαστήριο στο μπάνιο και μετατρέψαμε το πίσω μπαλκόνι σε εργαστήριο του Κύρου Γραναζή. προσπαθούν μαζί με τη Διονυσία να φτιάξουν από ένα ρομπότ. Το πιο έξυπνο φυσικά και το πιο λειτουργικό.  Θα το προγραμματίσουν να μαζεύει τα παιχνίδια τους και να κάνει δουλειές. Ό,τι βίδα, ελατήριο, παξιμάδι, καρφί, κονσερβοκούτι, χαρτόκουτο και πλαστικό καπάκι βρουν, καθώς και ξυλαράκια, καταλήγουν στο εργαστήριο. Στο πίσω μπαλκόνι! Κάθε πρωί ανασκουμπώνομαι και βγαίνω για να πετάξω όλα αυτά τα σκουπίδια. Πάντα όμως, η σκέψη της απογοήτευσης ζωγραφισμένης στα προσωπάκια τους με φρενάρει. Την άλλη φορά θα τα πετάξω. Την άλλη φορά. Και τέλος πάντων όταν το βαρεθούνε. Δεν θα το βαρεθούνε;

Το μυστικό του Μοντεζούμα

''Παναγιώτη, είναι ώρα να αρχίσεις το διάβασμα''
Ακούω νιαούρισμα...''Δεν μπορωωωώ, είναι δύσκολαααα''
''Μα αφού δεν είδες ακόμη τι έχεις, πως λές οτι είναι δύσκολα''
Νιαούρισμα ξανά...'' Είναι πολύ κουραστικοοοό, δεν μπορωωωώ''
''Ελα Παναγιωτάκη μου, κάνε μια προσπάθεια''
'''Οχι, όχι όχι'' αποφασιστικά πλέον.
Καθημερινά οι ίδιες ατάκες δις και τρις και βάλε. Ξεκινάω με το μαλακό, αρχίζει αυτός τα κλαψουρίσματα και τα νιαουρίσματα, περνάω στα παρακάλια, μετά στις απειλές οτι τάχα μου θα τηλεφωνήσω στον διευθυντή για να του πω οτι θα διακόψει το σχολείο. Εδώ τσιμπάει λίγο και γράφει μια σειρούλα γραμματάκι γραμματάκι, απειλή την απειλή και αφού περάσουν και οι τελευταίες απογευματινές ώρες σε μόνιμη στάση στη σειρούλα που γράψαμε υπό απειλή όπλου ( το ασύρματο τηλέφωνο μονίμως στην παλάμη μου, σε ετοιμότητα για τον διευθυντή) είμαι έτοιμη πλέον, να εκραγώ. Και εκρήγνυμαι! ''Γράφεεεεε, μη χαζεύεις γράφεεε'' ''Πόσο κάνει 10 -1, πόσοοοοο΄;;;;;;; Σε αυτή την αλλόφρονα κατάσταση με βρίσκει το βράδυ ο σύζυγος. ''Και μη φωνάζεις στο παιδί, μη του αγριεύεις, γιατί χάνεις την ψυχραιμία σου; Μίλα του πιο ήρεμα'' Και το κορυφαίο..., το τελειωτικό χτύπημα ''Και τι κάνατε όλη μέρα, γιατί δεν έχετε τελειώσει ακόμη; Και το σπίτι γιατί είναι μπάχαλο; Δεν είσαι εσύ εδώ μέσα;'' Ναι, βέβαια, ξέχασα τη μικρή που καθώς έχει βαρεθεί να ζωγραφίζει, αυτοεξορίζεται στο καθιστικό για να δει το επάρατο κανάλι που επί 24ώρου έχει παιδικά (άβαταρ, φαν μπόι και τσαμ τσαμ κλπ. κλπ.) και μαρμαρώνει σε απόσταση αναπνοής μπροστά από την οθόνη (ή μέσα έχει μπει;) αφού πρώτα έχει δοκιμάσει διάφορες θέσεις στον καναπέ έχει συρθεί πάνω του, κάτω του, στα μπράτσα, έχει ρίξει κάτω μαξιλάρια, ριχτάρια και όλα μαζί έχουν ανακατευτεί με τα παιχνίδια, τα αγαπημένα της ημέρας που την συνοδεύουν παντού- την επόμενη μέρα θα επιλέξει κάποια άλλα να την συντροφέψουν. Εννέα μήνες τώρα, ελάχιστα παρεκλίναμε από το σκηνικό. Δοκίμασα αυθυποβολή: ''Να αυτή η μαγική κολόνια του μπαμπά δίνει δύναμη, τα αυτοκινητάκια κάτω από το μαξιλαράκι της καρέκλας σου θα σου δώσουν ταχύτητα. Το μασάζ θα σε χαλαρώσει.'' Εκφοβισμό: '' Το κομπιούτερ και η τηλεόραση καίνε τα εγκεφαλικά σου κύτταρα'' Κίνητρα: Θα πάμε στο πάρκο, στο Γιώργο, στη Νόρα, θα σου αγοράσω σούπερ πράκτορες...'' κλπ κλπ ¨όλα τα κόλπα είχαν πρόσκαιρη επίδραση. Το μόνο που πιάνει είναι η αγριάδα. δυστυχώς. Δεν αρέσει σε κανέναν μας, μας στεναχωρεί όλους και φθείρει τις σχέσεις όλων μας.
Αυτή η γκαστρία κοντεύει να τελειώσει και έχουμε κλατάρει, ήδη, οικογενειακώς. Λίγο πριν το τέλος θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει πριν από χρόνια για το μαστίγιο και το καρότο '' τα άλογα με τα γλυκά μήλα τα πας όπου θέλεις'' και
''.... είμαι κουρασμένος δεν μπορώ να διαβάσωωωω'' το γνωστό νιαούρισμα. ''Για πες μου Παναγιώτη, το μυστικό του Μοντεζούμα για να έχει δύναμη και να μη κουράζεται, το ξέρεις; Ξέρεις ποιο ήταν;''
''Μοντεζούμα;;;;; Μυστικό;;;; '' Λοιπόν ο Μοντεζούμα ήταν.........κλπ κλπ...'' εν τω μεταξύ τον έχω καθίσει στην καρέκλα του γραφείου του, ''.....και το μυστικό του για να έχει δύναμη ήταν αυτό'' και του εμφανίζω μια σοκολάτα και του την δίνω. Μασουλώντας την με ευχαρίστηση ξεκίνησε να γράφει. Και τρεις μέρες τώρα όταν του λέω ήρθε η ώρα για το μυστικό του Μοντεζούμα με ακολουθεί στο γραφείο του, παίρνει τη μίνι σοκολατίτσα υγείας (να μη μου παχύνει κιόλας) που του δίνω και... συνεργάζεται. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει ή αν θα πρέπει σε κάθε αντίρρησή του να συνεχίσει, να τον μπουκώνω με σοκολατίτσες, αλλά ένας μήνας έμεινε, που να πάρει, θα καβατζάρουμε, και θα επιβιώσουμε....

Χαμηλές Πτήσεις

Η φωτοτυπία που τους έδωσε ο δάσκαλος για το μάθημα της γλώσσας αναφέρεται σε μια μελό ιστορία για τον χήρο αγρότη που προσπαθεί να θρέψει τα ανήλικα ρακένδυτα και ανυπόδητα παιδιά του. Τα δυο αδέλφια βοηθούν τον πατέρα στο χωράφι και νοσταλγούν τις παλιές καλές μέρες, τότε που η μανούλα δεν είχε αποδημήσει προς τους ουρανούς.

''Παναγιώτη, αν και εγώ πεθάνω θα στενοχωρηθείς;''
''Ποι ο ς θα με δια βά ζειιιι'' με ρωτά προσεχτικά και ζυγιάζει την έκφρασή μου
''Κανένας, αφού εγώ θα έχω πεθάνει!''
''Α, ωραία! Θα βρω την ησυχία μου''



Α, ρε Υπουργείο Παιδείας, πόσο μέγαιρα με έχεις κάνει. Μου πήρες το γλυκό και στοργικό, μητρικό μου ρόλο και μου έδωσες αυτόν του οικοδιδάσκαλου, χωρίς καν, να έχω εκπαιδευτεί για αυτόν.

καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη το φαγητό μας και η Διονυσία καθρεφτίζεται στη τζαμαρία. Με κίνηση μοιραίας γυναίκας τινάζει μια τούφα από τα μαλλιά της και τη στρώνει με τα δάχτυλα στο πλάι. Με ένα δεύτερο τίναγμα προς την αντίθετη κατεύθυνση, στρώνει μερικές ακόμη τούφες από την άλλη πλευρά του κεφαλιού της που το έχει γείρει με χάρη. Ικανοποιημένη από την εικόνα που της στέλνει το καθρέφτισμα στο τζάμι, γυρνάει με νάζι προς τον Παναγιώτη και τον ρωτάει όλο γλύκα και με χαμόγελο από διαφήμιση οδοντόκρεμας: ''Πως σου φαίνομαι;'' και ο Παναγιώτης σοβαρός σοβαρός ''Σαν μαϊμού''. ''Έλα Παναγιώτηηη'' και σουφρώνει τα χειλάκια της. ''Σαν μαϊμού άσχημη'' συνεχίζει σοβαρός ο αδερφός της, αλλά ήδη έχουμε διακρίνει ένα γελάκι που προσπαθεί να κρύψει. ''Ελα Παναγιώτη, να λες αλήθεια'' απαιτεί η μικρή μου. Στο βάθος ξέρει οτι την δουλεύει. ''Καλά, καλά'' γελάει τώρα ο Παναγιώτης και σηκώνει τα χέρια για να καλύψει το κεφάλι του ''είσαι σα μαϊμού όμορφη''. Η Διονυσία έχει σηκώσει το χέρι και προσπαθεί να τον κοπανίσει. Και τα δύο τους έχουν ξεραθεί στα γέλια!


Αναδρομικό 1: Ρωτάνε την Διονυσία τι της έφερε ο Αη Βασίλης και η κοπελούλα μου απαντά όλο καμάρι:''Μπάρμπι τάμπιντου τάμπιντου τάμπιντου τελεία τζι α''

Αναδρομικό 2: ''Μαμά, ξέλεις πως θα ονομάθω την κόλη μου, όταν μεγαλώσω;''
''Πως θα την ονομάσεις κοριτσάκι μου;''
'' Θα την ονομάσω Μηδείας Μυκάλης*, μα λέσει αυτό το όνομα''




* Μυδείας-Μυκάλης: είναι στάση του τραμ στη Νέα Σμύρνη.

Μα.... για όνομα...!!!

Μου μιλάνε και τα δύο ταυτόχρονα. Και τα δύο θέλουν να μονοπωλήσουν τη προσοχή μου(!). Η Διονυσία έχει πάρει φόρα και ο Παναγιώτης τη διακόπτει συνεχώς. Δεν μπορώ να τα παρακολουθήσω. ''Παναγιώτη, περίμενε να τελειώσει η Διονυσία και μετά μου λες αυτό που θέλεις''. Σιωπά και ακούει αυτό που λέει η αδελφή του. ''Έλα Παναγιώτη, πες μου αυτό που ήθελες'', εγώ. Και ο Παναγιώτης αγανακτισμένος... ''Για όνομα του Θεού, εσύ φταίς Διονυσία, έκλεψες τις σκέψεις μέσα από το μυαλό μου, τώρα δεν θυμάμαι τι ήθελα να πω''


Μερικές μέρες (μήνα να πω καλύτερα) αυτός ο ίδιος και ανυπόμονος Παναγιώτης μπαίνει στη κουζίνα όπου συζητώ με τον μπαμπά του και... ''Με συγχωρείτε που σας διακόπτω, αλλά....'' (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
Τον γεμίσαμε φιλιά!
Οι γονείς που έχουν παιδιά με αυτισμό ή αυτιστικές διαταραχές, γνωρίζουν πολύ καλά πόσο σημαντική είναι αυτή η απλή ένδειξη ευγένειας και πόσα πολλά σημαίνει.



Πριν δύο μέρες με πλησίασε στο πάρκο, μια μαμά που τα παιδιά μας παίζουν μαζί (παρόλο που ο δικός της είναι κατά ένα χρόνο μικρότερος του Παναγιώτη) "Καλά, μα τι καλό παιδί που είναι ο γιος σου!'' (και βέβαια, είναι! εγώ από μέσα μου,) και μου εξηγεί οτι το καμάρι μου υπερασπίστηκε με πολύ ωραίο τρόπο τον γιο της, όταν ένα μεγαλύτερο παιδί τον έσπρωξε. Παραξενεύτηκα, γιατί σε κάποια άλλη περίπτωση που ένας επιστήθιος φίλος του έκλαιγε, δεν είχε δώσει τη παραμικρή σημασία, ωστόσο φούσκωσα από περηφάνια (είμαι λίγο χαζούλα, το ξέρω) όταν μείναμε μόνοι μας τον ρωτάω: ''Αλήθεια Παναγιώτη, μάλωσες το άλλο παιδάκι;'' ''Δεν το μάλωσα, μάθημα του έκανα''

Έτυχε να βρεθούμε σε McDonald's και το δωράκι στο παιδικό μενού ήταν μια σαχλαμάρα που αφορούσε στην παιδική ταινία ''Ο μεγαλοφυής''. Κάτι του εξήγησε ο μπαμπάς του για την επιθυμία του ''κακού'' να φτιάξει ένα ρομπότ που θα καταστρέψει την πόλη ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, και ο Παναγιώτης κολλά τη βελόνα στις πολύ πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις του. ''Και αν φτιάξει δύο ρομπότ τι θα γίνει μπαμπά;'' ...''και αν φτιάξει δέκα, τι θα γίνει;'' .... και αν φτιάξει τριανταπέντε δέκα χιλιάδες, τι θα γίνει;'' και η σειρά των ερωτήσεων καθημερινά αυξανόταν με κάθε λογής φανταστικό συνδυασμό αριθμών που του ερχόταν στο κεφάλι. Ώσπου ο μπαμπάς δεν αντέχει άλλο και ''Παναγιώτη, μη με ξαναρωτήσεις, δεν θα σου απαντήσω'' ''Μία τελευταία μπαμπά, σε παρακαλώ, κάνε μου αυτή τη χάρηηηη!'' Τελικά με το που είδε την ταινία στο σινεμά, το κόλλημα μαγικά ... ξορκίστηκε
Και όχι, δεν έχω παράπονο, πάμε πολύ καλά. Και είναι πλέον πολύ περισσότερα τα θετικά πρόσημα από τα αρνητικά!
Από την άλλη έχω την χαριτωμένη μου Διονυσία, που όταν θυμώνει αμφισβητεί τη μητρική μου ιδιότητα και με χρίζει ως κακιά μητριά και μάγισσα που αφού πάτησα με το τακούνι μου τη μαμά της στο χώμα και την έλιωσα, πήρα τη μορφή της. Φωνές και αντάρες καταμεσής στη Καλλιρρόης, με τη κορούλα μου να ωρύεται οτι δεν είμαι η μαμά της και δεν θέλει να έρθει μαζί μου. Για κάθε ενδεχόμενο, σκέφτομαι να έχω πάντα μαζί μου πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης.

Ευχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με πολλά χαμόγελα και Υγεία σε όλους!!!

Να φύγει, να πάει σπίτι του να πεθάνει...

Μόλις επέστρεψαν από το πλανητάριο. Φωνές, γέλια! Ο ''μικρός πρίγκιπας'' τους άρεσε. Ενθουσιάστηκαν και με το θόλο. Έχουμε προσκαλέσει και τον κουμπάρο με τα παιδιά του για φαγητό, μιας και παρακολούθησαν όλοι μαζί το έργο και βρέθηκαν ύστερα από πολύ καιρό στα μέρη μας. Ένας πανικός μέσα στο δωμάτιό τους, αφού και τα τέσσερα πιτσιρίκια ανακατεύουν τα παιχνίδια, τα παίζουν λίγο και τα αφήνουν γρήγορα για να παίξουν με άλλο. Τότε είναι που πέφτει στα χέρια τους το κουτί με τα Γκορμίτι! Επιφωνήματα ευχαρίστησης και ρόλοι που αναδιανέμονται ''εγώ θα είμαι ο αρχαίος φρουρός'', ''εγώ θα είμαι ο κολοσσός'','' εγώ θα είμαι ο τρόμος'' ''και εγώ η Τζέσσικα''. Κάπου εκεί στο φόρτε του παιχνιδιού ο Παναγιώτης τους λέει οτι ''αγόρασε'' το καινούριο dvd και τα προσκαλεί να το δούνε. Τον ακολουθούν στη τηλεόραση αλλά το μάτι των καλεσμένων πάει σε άλλα παιχνίδια που ήταν παραπεταμένα σε διάφορα σημεία του καθιστικού. Τον εγκαταλείπουν και ασχολούνται με τα αεροπλανάκια του ''έι παιδιά! Εγώ μόνος μου θα μείνω;'' Δεν του δίνουν σημασία. Στενοχωριέται! ''Ελάτε παιδιά να το δούμε!'' Άλλη μία προσπάθεια. ''Δεν είσαστε καλοί φίλοι..'' εδώ η υπομονή του έχει εξαντληθεί και έχει αρχίσει να οργίζεται. ''Να φύγετε! Να πάτε σπίτι σας'' Θυμός ,κλάματα! Του μιλήσαμε, του εξηγήσαμε γιατί προτιμούν τα παιχνίδια από τη τηλεόραση και φάνηκε να ηρεμεί. Κάθησε να παίξει μαζί τους. Ώρα φαγητού! Πατάτες τηγανητές, κοτομπουκιές και σαλάτα για όσα τη τρώνε. Ο Παναγιώτης θέλει τυροπιτάκια. Του τα σερβίρω μαζί με πατατούλες.Γίνεται τούρκος! Σπρώχνει το πιάτο και πετάει τις πατάτες κάτω. Μόλις που προλαβαίνω να πιάσω το πιάτο που ακόμη είχε τα τυροπιτάκια. Τον φωνάζω να φάει. Βλέπει το πιάτο και τον πιάνει υστερία. ''Δεν θέλω αυτά τα τυροπιτάκιαααα, αγγίξαν τις πατάτεεεες. Έχουν λάδι πατάτααας'' Φωνές ξανά, νεύρα... Του ψήνω καινούρια.Έχει λυσσάξει από τη πείνα. Νεύρα, νεύρα, νεύρα. Επιτέλους, έτοιμα τα τυροπιτάκια! Περιμένουμε να κρυώσουν. Ο συνομήλικός του, γιός του κουμπάρου μας είναι στο μπαλκόνι και διαβάζει μεγαλόφωνα ένα περιοδικό. ''Σε ποιά τάξη πάει;'' με ρωτά ο δύσκολος. ''Στη πρώτη Δημοτικού, όπως και σύ!'' Το τί έγινε, μόλις τον άκουσε δεν περιγράφεται. Γούρλωσε τα μάτια του και άρχισε να χτυπιέται και να φωνάζει ''Να πεθάνει, να πεθάνει'' ...''Αυτός ξέρει να διαβάααζει''...
''εγώ δεν ξέρωωωω''...'' Θέλω να μάθω να διαβάζω τώραααα''...''θα του πετάξω το παπούτσι μου να του ανοίξω το κεφάλιιι'' ... ''γιατί ξέρει αυτός να διαβάζειειειειει;'' Σοκαριστήκαμε όλοι από τη συμπεριφορά του και την υστερία του. Ότι και να του λέγαμε, μάλλον τον πυροδοτούσε παρά τον καλμάριζε. Τονίσαμε τις δικές του κατακτήσεις, ότι ο φίλος του π.χ. δεν ξέρει κομπιούτερ, ενώ αυτός ξέρει, του είπαμε οτι τα διάβασε όλα λάθος και οτι στα ψέμματα του είπαμε μπράβο, αλλά τίποτα... ''Να φύγει να πάει σπίτι του να πεθάνει, εγώ πρέπει να ξέρω να διαβάζω όχι αυτός, αυτός είναι πιο μικρός από μένα'' Του είπαμε οτι ο μικρός μας φιλοξενούμενος πάει σε άλλο σχολείο ενώ στο δικό μας κανένα παιδάκι δεν έμαθε ακόμη να διαβάζει...και πάλι τίποτα. Κάποια στιγμή προσποιήθηκε οτι θέλει να κοιμηθεί και πήγε τρέχοντας στο δωμάτιό του για να δώσει μια γερή δαγκωνιά στο ανύποπτο παιδάκι, (από αντανακλαστικά εδώ κάπου πρέπει να τον έσπρωξε και ο δικός μου χτύπησε το δόντι του).
Είχαμε ξεσυνηθίσει τέτοιου είδους εκκρήξεις και πανικοβληθήκαμε και αντιδράσαμε σαν πρωτάρηδες με φωνές, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ μας. Από διαχείρηση κρίσεων: πάτος το ζεύγος! Τον απείλησα οτι θα τον χαστουκίσω αν συνεχίσει και έφυγα μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Σιγά σιγά , άρχισε να ηρεμεί και αποκοιμήθηκε. Ή έτσι μας φάνηκε τουλάχιστον. Μετά από δέκα λεπτά νάσου τον στην κουζίνα δίπλα στη ''πέτρα του σκανδάλου''. Σηκωθήκαμε αλαφιασμένοι όλοι και πήραμε θέσεις για να προστατέψουμε το παιδάκι. ''Εσύ, με χτύπησες στο δόντι και με πονάει, αλλά δεν πειράζει'' και πριν προλάβουμε να τον απομακρύνουμε τον αγκαλιάζει γελώντας και του δίνει ένα φιλί! ''Φίλοι;'' ...σαν να μην έτρεχε τίποτα και ας είχαμε πάθει οικογενειακώς από τρία εγκεφαλικά... και ας γίναμε κουρέλια.

Και να σκεφτεί κανείς οτι τη Πέμπτη ήμασταν στο ΚΕΔΔΥ και φουσκώναμε από περηφάνεια όταν μας έλεγαν οτι είναι δύσκολη η απόφασή τους για παράλληλη στήριξη γιατί τον είδαν στο σχολείο να συμμετέχει στη τάξη, να παίζει και να αλληλεπιδρά με τους φίλους του στο διάλλειμα και να έχει ισότιμη σχέση μαζί τους.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του και να μη ματαιώνεται εύκολα. Νομίζω οτι η κακή του διάθεση ξεκίνησε από την άρνηση των παιδιών να δούν τους γκορμίτες σε dvd. Πρέπει να μάθει οτι δεν είναι απαραίτητο όλοι να ενδιαφέρονται για τα ίδια πράγματα. Μετά οι πατάτες με το τυροπιτάκι μαζί τον στράβωσαν (συνήθως αν κάτι τον ενοχλεί στο πιάτο ζητά ήρεμα να το βγάλουμε. Κάτι πρέπει να κάνουμε και εδώ). Τα τυροπιτάκια, τελικά δεν τα έφαγε. 'Εφτιαξε γάλα με choco pops, μόνος του και χόρτασε τη πείνα του. Τέλος η πρωτιά του άλλου παιδιού και η αδυναμία η δική του. Πρέπει να μάθει να χάνει ( Τον έγραψα στο σχολείο για σκάκι (η φαρσοκωμωδία!), το ζήτησε ο ίδιος και πήγε με χαρά τη πρώτη μέρα. Κέρδισε μάλιστα και ένα πιόνι από τον αντίπαλό του. Την επομένη δεν πήγε γιατί φοβόταν οτι θα χάσει)

''...όλα, όλο λίγο χάλια...''

Αύγουστος. Μακρύς Γυαλός. Ο Παναγιώτης και η Διονυσία γλυκοκοιτάζουν και φλερτάρουν το ολοκαίνουριο τηλεκατευθυνόμενο σκαφος που έφερε η Βάσω στον Στέφανο. ''Μπορείτε να το τηράτε όσο θέλετε, αλλά μη το γκιάτε'' τους είπε ο λατρεμένος του αδερφού μου. Πειθήνια τα δικά μου, βλέπαν και δεν αγγίζαν. Ούτε σχόλιο, ούτε γκρίνια για το καινούριο παιχνίδι του ξάδελφου. Δύο μέρες σιωπηλά για το αντικείμενο του πόθου του. Είχε σκάσει ο Στέφανος! Είχε σκάσει που δεν ασχολούνταν με το σκάφος του που δεν του έδιναν την ευκαιρία να τους βάλει τις φωνές , πως θα του το χαλάσουν. Το πήρε και το έβαλε στο νερό. Τα δικά μου τον παρακολουθούσαν να το μανουβράρει από μακριά, ώσπου ο Παναγιώτης εκεί που δεν είχε βγάλει άχνα για ώρες γυρίζει προς τη Βάσω και της λέει: ''Βάσω, γιατί εμένα μου φέρνεις παιχνίδια όλα, λίγο χάλια και το Τέτανο μόνο καλά;'' ''Θέλεις και εσύ τηλεκατευθυνόμενο σκάφος;'' τον ρωτάει γλυκά γλυκά η αδελφή μου και ετοιμαζόταν να του πει οτι έχει ένα ίδιο δώρο και για αυτόν, αλλά η απάντησή του τη φρέναρε: ''Όχι, εγώ έχω σκάφος το παλιό μου, που έφερε η Χριστίνα (η πρώην παιδαγωγός του). Δεν θέλω άλλο''

Το σπίτι των πνευμάτων

''Ποιός το έκανε αυτό;''
Δύο χεράκια δείχνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις . Ο Παναγιώτης την Διονυσία και η Διονυσία τον Παναγιώτη. Άντε να βγάλω άκρη...

Στη συνέχεια, αφού τους έχω εξηγήσει οτι όχι μόνο δεν πρέπει να ψευδοκατηγορούμε αλλά ούτε καν να κατηγορούμε, άλλαξαν τακτική...
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Όχι εγώ'' το ένα
''Ούτε και εγώ'' το άλλο. Άντε να βγάλω άκρη...

Εδώ και μήνες έχουν συμμαχήσει...
''Ποιός το έκανε αυτό''
''Ο κανένας'' και τα δυό, με μια φωνή. Άντε να βγάλω άκρη...

Εξηγώ οτι δεν μπορούν να συμβαίνουν ζημιές από μόνες τους, πάντα υπάρχει κάποιος δράστης που ευθύνεται γι αυτές...
''Ποιός το έκανε αυτό;'' και ο Παναγιώτης ξέρει οτι τον είδα.
''Όχι εγώ, ο άλλος Παναγιώτης''

Περνάει ο καιρός και οι ζημιές γίνονται είτε από τον ''άλλο'' Παναγιώτη, είτε από την ''άλλη'' Διονυσία. Καταλαβαίνουν όμως οτι με τον ''αλλο'' ζημιάρη εαυτό, αυτοπροδίδονται.
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Δεν ξέρω''
''Ούτε εγώ''
''Αυτό δεν στέκει, κάποιος πρέπει να το έκανε!''
''Ο αόατος'' λύνει το αίνιγμα ο Παναγιώτης.

Προσπαθούν να μας υποβάλλουν την ιδέα οτι υπάρχει κάποιος αόρατος που κάνει ζημιές. Ακόμη και στις σχεδόν εμφανείς περιπτώσεις...
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Κά ποιος αό ααα τος ;!'' διστακτικά.

Κυριακή πρωί, βρίσκουμε την επιφάνεια του γραφείου γεμάτη νερά. Έχουν προχωρήσει και κάτω από το τζάμι που έχουμε βάλει για προστασία από τις χαρακιές των παιδιών. Σηκώνουμε εκτυπωτή, οθόνη, ηχεία, τον εξωτερικό σκληρό, τη βάση του ασύρματου, το μικρό φωτιστικό και φυσικά όλο το χαρτομάνι. Σε κάποια σημεία το ξύλο άρχισε να φουσκώνει.
''Ποιός το έκανε αυτό;''
''Ο αόατος'' με μια φωνή και τα δυό τους. Άντε να βγάλουμε άκρη...
Μά πότε κιόλας πήγαν στο γραφείο; Πριν δέκα λεπτά ξύπνησαν...
Μπορεί να δυσφορήσαμε προς στιγμή που αφήσαμε τον καφέ μας στη μέση αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία να το καθαρίσουμε και να ξεσκαρτάρουμε από διάφορα άχρηστα χαρτιά.

Δευτέρα μεσημέρι, επιστρέφουμε από το σχολείο μαζί με τον Παναγιώτη και ανοίγω το pc και τι βλέπω; Μια οθόνη γεμάτη βρώμικες πιτσιλιές και ένα γραφείο γεμάτο σημάδια από άλατα νερού. Σηκώνω το φωτιστικό και βλέπω στη βάση του μικρές σταγόνες.
''Βρε Παναγιώτη, πάλι τα ίδια;''
''Ο αόατος μαμά''
Μα τι λέω; Αφού έλειπε όλο το πρωινό. Ανεξήγητο!
Βρε, λες;
Λες να είναι υποβολή ή να κάνω κάνα ευχέλαιο;

Υ.Γ. Η σχολική γιορτή ήταν θαυμάσια. Περιμένω να γίνει και της Διονυσίας και θα κάνω σχετική ανάρτηση με φωτογραφικό υλικό.

Τα πάντα αιω-ρεί

Μαξιλάρια πεταμένα κάτω, σκαμπουδάκια και καρεκλάκια γυρισμένα ανάποδα, αυτοκινητάκια ανεστραμμένα και πεταμένα, παιχνίδια σε όλο το καθιστικό αλλά και στα δωμάτια .
Σχεδόν καθημερινή εικόνα και ο διάλογος έχει γίνει πλέον κλισέ:
''Διονυσία γιατί πέταξες κάτω τα μαξιλάρια''; ή ''Διονυσία γιατί έχεις σκορπίσει σε όλο το σπίτι παιχνίδια;'' και η απάντηση: ''Όχι, εγώ, μαμά, ο Παναγιώτης''. Συνήθως ο Παναγιώτης όταν έχει κάνει ζημιά κρύβεται σε μια γωνιά ή κάτω από κάποιο τραπέζι και σαν φοβισμένο ζωάκι κρύβει το κεφάλι του. Βλέπω τον γιό μου να παίζει ατάραχος ''Εσύ Παναγιώτη, τα έκανες όλα χάλια;'' ''Όχι, εγώ. Άλλο παιδάκι'' Σκέφτομαι πως να επαναδιατυπώσω την ερώτηση, ώστε να βρω ποιός αντιπροσωπεύει τη φυλή που λέει πάντα την αλήθεια και ποιός την άλλη φυλή των ανθρωποφάγων που λένε πάντα ψέμματα. Δεν χρειάστηκε. Το καμάρι μου εκσφενδόνισε πίσω από τη πλάτη του το περιοδικό που ξεφύλλιζε. ''Ούιιι'' και μετά ακολούθησε την ίδια τροχιά και ένας μαρκαδόρος και μετά και άλλος και άλλος με τα ''ούιιι'' του να τους συνοδεύουν. Οτιδήποτε βρισκόταν, εντός, εκτός και επί ταυτά της έκτασης των χεριών του, άρχισε να ίπταται ή να αιωρείται και αφού διέγραφε τροχιές εμπρός του ή πάνω από το κεφάλι του προσγειωνόταν όπως όπως και όπου γης, πίσω του. Συνήθως η Διονυσία είναι αυτή που μεταφέρει και ξεχνά τα παιχνίδια της δώθε κείθε.Τον Παναγιώτη τον έχω δει και άλλες φορές να εκσφενδονίζει τα παιχνίδια του, αλλά με το που άνοιγα το στόμα μου να τον ρωτήσω τι κάνει εκεί, έτρεχε να κρυφτεί. Πρώτη φορά ήταν έτσι προκλητικός. Δεν είπα τίποτα περισσότερο παρά μόνο: ''ελάτε να με βοηθήσετε να τα μαζέψουμε'' και πράγματι ήρθαν. Η δε Διονυσία΄, καθώς εγώ ήμουν στα τέσσερα και είχα αρχίσει να μαζεύω κρεμάστηκε από το λαιμό μου. Ο δε Παναγιώτης ισορροπώντας στη πλάτη του καναπέ, έκανε βουτιά ή jumb όπως λέει και προσγειώθηκε στη δική μου πλάτη. Εγώ πάλι, γιατί έχω την αίσθηση οτι έχουν θέσει σε εφαρμογή ευφυές σχέδιο για την εξόντωσή μου;

Υ.Γ1 Έτσι έπαθε η μέση μου (Μιράντα) και ένα μήνα τώρα είμαι με φαρμακάκια.
Υ.Γ2 Τελευταία, έχει γίνει πολύ τολμηρός και ριψοκίνδυνος. Σκαρφαλώνει στα κάγκελα της σκάλας και προσπαθεί να κάνει τον Μαρσουπιλαμί, πηδώντας από τη μια ράχη του καναπέ στην άλλη ή στη ...δική μου.
Στις κούνιες όμως, δεν τα έχει καταφέρει ακόμη ...να κάνει μόνος του .

Στόματα ερμητικά κλειστά

''Έλα Παναγιώτη, άνοιξε το στόμα σου...''
''Μμμμμμ'' και το στόμα ...ερμητικά κλειστό
''Θα κλείσω την τηλεόραση...'' η απειλή μου. Το στόμα του ανοίγει διάπλατα!
Χμ, έπιασε! Τώρα θα σε φτιάξω μάγκα μου...

Τις επόμενες μέρες η απειλή για κλείσιμο της τηλεόρασης έχει αποτελέσματα ακόμα και αν δεν τη παρακολουθεί κανείς.

Ώσπου κάποιο απόγευμα που προσπαθώ να τον κάνω να φάει το γιαούρτι του...
''Μμμμμ"
''Θα κλείσω την τηλεόραση'' για πολλοστή φορά καταφεύγω στην γνωστή απειλή, και ενώ ετοιμάζομαι να του δώσω το κουτάλι ...μένω άγαλμα.
Ο Παναγιώτης με παραμερίζει και κλείνει μόνος του την τηλεόραση
''Ναι, να τη κλείσουμε''
Μέχρι εδώ ήτανε...την έχασα τη μάχη. Οι πονηριές μου και οι απειλές μου δεν περνάνε πια στον γιόκα μου.

Στον γιόκα μου μπορεί να μη περνάνε αλλά η Διονυσία είναι απονήρευτη τουλάχιστον σε αυτήν έχουν αποτέλεσμα. Για να είμαι πιο ακριβής, είχαν αποτέλεσμα μέχρι εκείνο το απόγευμα που προσπαθούσα να την ταϊσω και η μικρούλα μου ήταν τόσο απορροφημένη από αυτό που παρακολουθούσε που δεν έλεγε ούτε να λοξοκοιτάξει
''Αααα, θα κλείσω τη ρημαδοτηλεόραση'' Τίποτα! Καμιά αντίδραση. Σαν να μίλαγα σε κουφό παιδί.
"Θα τη κλείσωωω'' Πάλι το τίποτα του τίποτα!
''Α, μα που είναι αυτό το τηλεχειριστήριο, να τη κλείσω;'' το τηλεκοντρόλ είναι πολύ μακριά μου και πρέπει να σηκωθώ. Δίπλα μου όμως είναι το ασύρματο τηλέφωνο και καθώς σε σχήμα και χρώμα μοιάζει, το αρπάζω και τείνοντας το επιδεικτικά προς τη συσκευή...
''Α, το βρήκα, τώρα θα τη κλείσω'' και... ω! του θαύματος ! ...στρέφει το κεφαλάκι της και της δίνω μια κουταλιά. Κάθε φορά που δεν το έστρεφε, τέντωνα το χέρι κρατώντας το ασύρματο για να τη κλείσω. Έφαγε πέντε με έξι κουταλίτσες, ώσπου ακούστηκε η φωνή του έτερου Καππαδόκη...και με πάγωσε
''Βλε μαμμά, είσαι χατζούλα; Ατό ειναι το τηνένωνο''
Αυτό ήτανε, έχασα και σε αυτό το μέτωπο.

Από καιρό έχω σταματήσει να προσπαθώ να πείσω τον Παναγιώτη να φάει... με τη Διονυσία το παλεύω ακόμη...ή έτσι νομίζω γιατί χθες το μεσημέρι προσπαθώντας να τη πείσω να φάει λίγο κοτόπουλο...
''Έλα, φάε και θα γίνεις μεγάλη και ψιλή σαν τη Δήμητρα''
''Δεν θέλω,δεν γουγουλίζει η κοιλιά μου''
''Τότε θα το φάει η ξαδερφούλα σου και θα γίνει αυτή πιο μεγάλη και πιο ψιλή''
''Ναι''
Τι ναι;''
''Θέλω να το φάει η ξαδερφούλα μου και να γίνει αυτή πιο μεγάλη''

Τελικά στο σπίτι μας κανένας δεν τρώει αυτά που ετοιμάζω, παρά μόνο...εγώ!
Τώρα, ή όλοι (πατήρ και τέκνα) έχουν anorexia nervosa ή η μαγειρική μου είναι χάλια.


Υ.Γ. Αρκετά εγκαίρως, οφείλω να πω, έφθασε η επιστολή από την ΕΕΠΑΑ όπου μας καλεί στην εκδήλωση που πραγματοποιεί αύριο Σάββατο 17 Απριλίου 2010 και ώρα 9.30 το πρωί με στόχο την ανάδειξη των ζητημάτων γύρω από τον αυτισμό στη χώρα μας.
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτιρίου της Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ., υπό την αιγίδα της οποίας πραγματοποιείται), Ελευθερίου Βενιζέλου 236 Ηλιούπολη

το πρόγραμμα περιλαμβάνει Μήνυμα Γεν. Γραμματέα ΟΗΕ, ομιλία προέδρου ΕΕΠΑΑ κλπ και στις 12.00 μέχρι 14.00 Προβολή ταινίας.

Η ίδια εκδήλωση θα γίνει και την Κυριακή 18/4/2010 στον Γέρακα Αττικής.
Λεπτομέρειες στη σελίδα της ΕΕΠΑΑ


Αναρωτιέμαι γιατί στάλθηκε επιστολή και όχι e-mail και ποια ταινία θα προβληθεί;
Υποψιάζομαι οτι θα δούμε πάλι κάνα ''Μαύρο μπαλόνι'', ωστόσο ο σύζυγος και εγώ θα πάμε Ηλιούπολη.

Όποιος άλλος έρθει θα τα πούμε εκεί πίνοντας καφέ στο διάλειμμα.


Το σκιτσάκι το πήρα από αυτή τη σελίδα

Τα παιδία παίζει...

Να βάλω τα παξιμαδάκια στο φούρνο, να συμμαζέψω τη κουζίνα και μετά να ρίξω μια ματιά στα blogs,... α, χτυπάει το τηλέφωνο...
''Ναι;''
''.....''
''να ΄βρω, που, κοντά στη Συγγρού, έχει Α.Τ.Μ. η Εθνική; Και πώς θα το βρω αυτό;''
.....
''α, στο ίντερνετ!''
........

Α.Τ.Μ., Α.Τ.Μ., εδώ είμαστε, Αθήνα, ουφ! Έχει πολλά! Που να πρωτοκοιτάξω; Θα μου πάρει χρόνο, ευτυχώς τα παιδιά παίζουν με τα ζωάκια, άκου πως συζητάνε!...
......

Να κλείσω το κομπιούτερ; Μπα! Αφού σε λίγο θα το ξανανοίξω. Θα το αφήσω ανοιχτό... Βρε, για να ρίξω μία γρήγορη ματιά στο blog...τα παιδιά γελάνε...
....

Πριν συνεχίσω τις δουλειές μου ας δω λίγο και στο facebook τα ενυδρεία του Παναγιώτη, μη του ψοφήσουν τα ψαράκια του από ασιτία, και έχουμε δράματα για τους απωλεσθέντες πόντους... ευτυχώς τα παιδιά διασκεδάζουν και έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια μέσα στη κουζίνα! .... .....; ....μέσα στη κουζίναα....;;;;;; Με τι στο καλό παίζουν μέσα στη κουζίνα και διασκεδάζουν τόοοοσο πολύ;;;;.....

Αααμαααάν!!! Ξέχασα το αλεύρι έξω από το ντουλάπι και...μα είναι πολύ αστεία αυτή η εικόνα... γρήγορα τη φωτογραφική....

Ο Παναγιώτης είναι αναγνωρίσιμος! Φαίνεται οτι η μικρή, σε αντίθεση με τον αδερφό της, δεν έβρισκε το στόχο....
Την εικόνα της κουζίνας, από τις άστοχες βολές της, καλύτερα να μη τη τραβήξω... και τώρα ας ανασκουμπωθώ! Σκούπισμα, σφουγγάρισμα-μ΄αρέσει που είχα και φιλόδοξα σχέδια για ανάρτηση- και απομαριδοποίηση των παιδιών στη μπανιέρα...ή μήπως να τα αφήσω έτσι και να τα βάλω κατευθείαν στο ...τηγάνι;