«ΑΝΤΙΛΗΨΗ» Έκθεση ελαιογραφίας και αγγειοπλαστικής παιδιών Ειδικού Σχολείου Πειραιά

5 – 11 Ιουνίου 2010

Πολυχώρος Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων «ΑΠΟΛΛΩΝ»

Ερμουπόλεως & Πηλίου 1, 18541 Καμίνια, τηλ: 210 4539395

Ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο γύρω του. Όλοι μας σκεφτόμαστε και λειτουργούμε με διαφορετικούς νοητικούς μηχανισμούς και κατέχουμε τις δικές μας υποκειμενικές αλήθειες. Όμως όλοι μας λίγο πολύ , συγκλίνουμε σε βασικές αρχές του κόσμου και της κοινωνίας μας και καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε, να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε.

Υπάρχουν ωστόσο και κάποια παιδιά που δεν λειτουργούν διανοητικά με τον τρόπο των περισσότερων ανθρώπων αλλά αντιλαμβάνονται και λειτουργούν μέσα από την δική τους ιδιαίτερη ματιά. Οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουμε να αντιληφθούμε τον τρόπο τους και δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Όμως εκείνα, δείχνοντας μεγάλη κατανόηση στο πρόβλημά μας, μας προσκαλούν να τα γνωρίσουμε και με πολύ μεράκι και ταλέντο ζωγραφίζουν τον κόσμο, όπως τον βλέπουν τα δικά τους διαφορετικά μάτια , ώστε να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε.

Η έκθεση «ΑΝΤΙΛΗΨΗ» πραγματοποιείται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος δια βίου μάθησης Commenius. Πρόκειται για μια δράση με τίτλο «Special Artists Thought Europe», στο οποίο συμμετέχει η χώρα μας μέσω του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.

Στο πρόγραμμα αυτό παίρνουν μέρος ειδικά σχολεία από 8 ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία, Πολωνία, Λετονία, Φιλανδία και Τουρκία). Οι μαθητές των ειδικών σχολείων ζωγραφίζουν σε συνεργασία με επαγγελματίες εικαστικούς και ζωγράφους δημιουργώντας τους δικούς τους πίνακες. Δύο έργα από κάθε χώρα θα συμπεριληφθούν σε μια κοινή ευρωπαικη έκθεση η οποία θα περιοδεύσει στις συμμετέχουσες χώρες από τον Σεπτέμβριο του 2010 και θα βρίσκεται στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2011.

Από την Ελλάδα στο πρόγραμμα συμμετέχει το (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ Πειραιά) Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης του Πειραιά. Εικοσιπέντε μαθητές συνεργάζονται με δέκα ζωγράφους και εκπαιδευτικούς για να κατασκευάσουν τα δικά τους έργα με θέμα την ΑΝΤΙΛΗΨΗ.

Τα έργα θα εκτεθούν στον Πολυχώρο «ΑΠΟΛΛΩΝ» της Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων, από τις 5 έως και τις 10 Ιουνίου 2010. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010 και ώρα 19:00.

Τα έσοδα από την πώληση των έργων θα διατεθούν για την στήριξη του προγράμματος και του Ειδικού Σχολείου του Πειραιά.

Η έκθεση πραγματοποιείται με την φιλοξενία και την στήριξη του Πολυχώρου «ΑΠΟΛΛΩΝ» Πειραιά, την χορηγία του καταστήματος ειδών ζωγραφικής και αγιογραφίας Motivo.

Σας περιμένουμε στα εγκαίνια της έκθεσης και αναμένουμε στην στήριξή σας στης προβολή της διοργάνωσης.

Σας ευχαριστούμε πολύ.

Για πληροφορίες:
Χάρης Τορτορέλης,
Υπεύθυνος επικοινωνίας,
εθελοντής,
ch.tortorelis@gmail.com


Συγχαρητήρια στον κο Τορτορέλη που εθελοντικά βοηθά στην επικοινωνία της έκθεσης και στον Π.Κ. για την αντίστοιχη ανάρτηση! Όποιος, όποια blogger θέλει να βοηθήσει στην προώθηση της έκθεσης μέσω των ιστολογίων ή με άλλο τρόπο, ας επικοινωνήσει με τον κο Τορτορέλη για υλικό και πληροφορίες.

Υ.Γ. Προς αυτιστικομαμάδες: Θα πάω στην έκθεση. Τι λέτε κυρίες μου, συναντιόμαστε όλες εκεί;


Καλό τριήμερο!

Με τα δικά του μάτια

Με το χραατσ από τη σελίδα που σχιζόταν κάτω από τα πόδια μου πετάχτηκε πάνω. Μόλις είδε τό εξώφυλλο της μυθολογίας να έχει ξεκολλήσει νευρίασε πάρα πολύ. Άφησε στο τραπέζι το βιβλίο που διάβαζε και ήρθε προς το μέρος μας έξω φρενών. Δεν υπήρχε μέρος να πατήσει. Σε όλο το πάτωμα ήταν απλωμένα τα πράγματά μας. ''Μαζέψτε τα παιχνίδια'' μας είπε για άλλη μια φορά. Μας πόσες φορές θα λέει το ίδιο πράγμα, δεν έχει βαρεθεί και να το πάρει απόφαση επιτέλους; Μας άφησε εκεί κάτω στο πάτωμα να γκρινιάζουμε για την αγγαρεία που έπρεπε να κάνουμε και ετοιμάστηκε για να βγει για κάποιες δουλίτσες έξω. Έβαλε το τζιν παντελόνι φόρεσε και το μπλε φλις μπουφάν, πήρε τη τσάντα της και έφυγε. Την λένε Ιωάννα και είναι η μαμά μου! Την αγαπάω, αλλά πιο πολύ μου αρέσει όταν πηγαίνουμε στη θάλασσα !!!

Τα παραπάνω προκύπτουν μετά από συνέντευξη που του πήρε η δασκάλα του. Αγαπημένη μου ασχολία να διαβάζω, αγαπημένη μου φράση ''μαζέψτε τα παιχνίδια'' (το μωρό μου όμορφο, που του λέω ολημερίς, δεν το λαμβάνει καθόλου υπόψη του). Νευριάζω περισσότερο όταν κάνει ζημιά (να χαμηλώσω την ένταση της φωνής μου και να θυμώνω από μέσα μου). Μου αρέσει να φοράω τζιν παντελόνια (δεν θα γίνει κάνας γάμος να βάλω το καλό μου φουστάνι;) Αγαπημένο μου χρώμα το μπλε (δεν τρελαίνομαι, αλλά με έχει βολέψει το φλισάκι, είναι μαλακό, ζεστό και ελαφρύ . Η αλήθεια είναι ότι το έχω χρόνια, αλλά να το πετάξω τώρα με τέτοια κρίση; Μήπως να του αλλάξω χρώμα;) Δεν φεύγω ποτέ από το σπίτι χωρίς τη τσάντα μου (τι λέει ο νέος; τότε γιατί μονίμως είμαι χωρίς κινητό, χωρίς πορτοφόλι, και ενίοτε χωρίς κλειδιά; Άδεια την παίρνω μαζί μου; Εκτός και αν θεωρεί τσάντα το μικρό πουγκάκι που κουβαλάω και που μετά βίας χωράνε μέσα τα τσιγάρα μου) Του αρέσω όταν πάμε θάλασσα (και όλο τον χειμώνα που στοίχειωσα στα παγκάκια της παιδικής χαράς, δεν του άρεσα;)

Είχα σκοπό να κάνω χθες ανάρτηση για να ευχηθώ Χρόνια Πολλά, αλλά έπρεπε να συσκεφθώ με τον εαυτό μου για το τι πραγματικά βλέπει και εισπράττει το παιδί από εμένα. Μετά από έντονο εσωτερικό διάλογο καταλήξαμε στα παρακάτω: Να μη θυμώνω και να μη ξαναπώ ''μαζέψτε τα παιχνίδια'' αλλά ''προστατέψτε τα πράγματά σας'' ακούγεται καλύτερα. Να δεκαπλασιάσω τη φράση ''μωρό μου όμορφο πόσο πολύ σε αγαπάω'' για το κάθε παιδί ξεχωριστά. Να φορέσω ένα πιο χαρούμενο χρώμα από το μπλε και .....Θάλασσα...Θάλασσα. Μας αρέσει και μας λείπει!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΕΣ, η αγκαλιά μας πάντα να είναι γεμάτη με παιδιά. Με τα παιδιά μας και με των παιδιών μας τα παιδιά!

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία

Πριν τρία χρόνια, καθώς έψαχνα στο διαδίκτυο για τον αυτισμό, βρήκα το παρακάτω αριστούργημα που γράφτηκε πριν κάμποσα χρόνια (1994) από την κα Βούλα Τ., μητέρα αυτιστικού παιδιού. Το είχε επιλέξει ο κος Στ. Νότας (κλινικός ψυχολόγος στην Ε.Θ.Μ.Α.) αντί εισαγωγής για το εγχειρίδιο ''Το φάσμα του Αυτισμού-Διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές- Ένας οδηγός για την οικογένεια'' (Φορέας υλοποίησης: Σύλλογος Γονέων και Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Ν. Λάρισας)*
Με συγκίνησε και με συγκλόνισε!
Ποιά μητέρα με παιδί στο φάσμα ή με άλλη αναπηρία δεν έχει νοιώσει το ίδιο; Ποιός δεν έχει συγκινηθεί διαβάζοντάς το;Σήμερα, περνώντας τυχαία από τη σελίδα της Ε.Θ.Μ.Α. , και συγκεκριμένα από την ενότητα ''εμπειρίες αυτιστικών ατόμων και των οικογενειών τους'' ξαναδιάβασα το αριστούργημα, όπως λέει και ο κος Νότας, το πεζοτράγουδο που είναι αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες που απέκτησαν ένα γιο ''αλλιώτικο''
Με συγκίνησε το ίδιο όπως και τη πρώτη φορά και ίσως λίγο περισσότερο, γιατί υποψιάζομαι οτι ίσως έχω συναντήσει την κα Βούλα (έχω δίκιο κα Gasbird;)

Θεωρώ οτι αυτό το πεζοτράγουδο, είναι ένας ύμνος αγάπης και τίποτα άλλο δεν ταιριάζει για την σημερινή ημέρα.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον κο Νότα που το συμπεριέλαβε στη σελίδα της Ε.Θ.Μ.Α. και στο προαναφερθέν εγχειρίδιο και ένα μεγάλο, μεγάλο ευχαριστώ στην κα Βούλα

................................................................


ΠΑΡΑΠΟΝΟ

«Σε περίμενα πολύ καιρό, αγαπημένε,
από τότε που το κορμί μου αλλάζοντας το πρώτο του σχήμα
ετοιμαζόταν να σε δεχτεί.
Σε περίμενα πολύ καιρό.
Την άνοιξη με τα χελιδόνια,
το καλοκαίρι με γεμάτα τα χέρια μου ώριμα φρούτα,
το φθινόπωρο ανοίγοντας πάνω στο νοτισμένο χώμα
τ’ αυλάκια της σποράς,
το χειμώνα πίνοντας παλιό κόκκινο κρασί.

Μέσα στο μυαλό μου η ανάσα σου η πρώτη,
και το πρώτο καλωσόρισμα στον ερχομό σου.
«έρχεται», έλεγα, «έρχεται ο νικητής της μοναξιάς,
της οδύνης και του θανάτου μου».

Κι όταν ήρθες όλες μου οι αγάπες γλίστρησαν από πάνω μου,
όπως γλιστράει το νερό πάνω στο γυαλί και δεν αφήνει χνάρι,
κι απόμεινε μόνο η δική σου η πιο μεγάλη.
Κείνη που ‘ναι ανείπωτη ακόμα,
γιατί δεν βρέθηκαν λέξεις ποτέ να την ιστορήσουν,
κι ούτε στόμα ανθρώπου ευλογήθηκε ποτέ να ομολογήσει.

Ήρθες κι έθρεψες την μοναξιά μου με τη σιωπή,
κι ούτε που μου άπλωσες το χέρι.
Το δρόμο το δικό μου δεν τον καταδέχτηκες,
μήτε τη γλώσσα την προγονική,
παρά απλώνονταςτα χέρια σου,
άλλοτε με κινήσεις ανάλαφρες σαν των φτερών
της πεταλούδας,
κι άλλοτε κωπηλατώντας στον αέρα, ιχνογραφείς
τα δικά σου μονοπάτια.

Έχω ένα παράπονο, ακριβέ μου, και θα σου το πω.
Δε μου γύρεψες ποτέ καθαρή αλλαξιά
για να γυαλιστείς μες στον καθρέφτη.
Κι όμως είσ ’ ωραίος,
κι η ομορφιά σου δεν έχει μέτρο, γιατί περιφρονεί
την αποδοχή μας.

Μας χώρισε ένα ποτάμι απελπισία.
Εσύ στη μίαν όχθη κι εγώ στην άλλη.
Μα χτίζω ένα γεφύρι να σε φτάσω.
Θα ΄ναι γερό γεφύρι,
γιατί θα το στοιχειώσω με το κορμί μου.

Κι εσύ στέκεις εκεί και με κοιτάς ανέκφραστος,
απίστευτα γνώριμος και παράλογα ξένος.
Σώμα από μάρμαρο κι από βελούδο,
μάτια από νερό και νιόκοπη φλούδα πεύκου,
κι απάνω από το μέτωπο ν΄ αφρίζει βουβά,
μια θάλασσα τρικυμισμένη.

Ο γιος μου εννιάμισι μόλις χρονών».


Κα Βούλα,
τα σέβη μου,
να είστε πάντα καλά



* ΥΠ. ΕΘΝ. ΠΑΙΔ. & ΘΡ. /Δ/ΝΣΗ ΕΙΔ. ΑΓΩΓΗΣ, Γ΄Κ.Π.Σ. ΕΠΙΧ. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: Ε.Π.Α.Ε.Κ. ΜΕΤΡΟ1.1, ΕΝΕΡΓΕΙΑ 1.1.4 ''ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΜΕΑ''