Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία

Πριν τρία χρόνια, καθώς έψαχνα στο διαδίκτυο για τον αυτισμό, βρήκα το παρακάτω αριστούργημα που γράφτηκε πριν κάμποσα χρόνια (1994) από την κα Βούλα Τ., μητέρα αυτιστικού παιδιού. Το είχε επιλέξει ο κος Στ. Νότας (κλινικός ψυχολόγος στην Ε.Θ.Μ.Α.) αντί εισαγωγής για το εγχειρίδιο ''Το φάσμα του Αυτισμού-Διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές- Ένας οδηγός για την οικογένεια'' (Φορέας υλοποίησης: Σύλλογος Γονέων και Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Ν. Λάρισας)*
Με συγκίνησε και με συγκλόνισε!
Ποιά μητέρα με παιδί στο φάσμα ή με άλλη αναπηρία δεν έχει νοιώσει το ίδιο; Ποιός δεν έχει συγκινηθεί διαβάζοντάς το;Σήμερα, περνώντας τυχαία από τη σελίδα της Ε.Θ.Μ.Α. , και συγκεκριμένα από την ενότητα ''εμπειρίες αυτιστικών ατόμων και των οικογενειών τους'' ξαναδιάβασα το αριστούργημα, όπως λέει και ο κος Νότας, το πεζοτράγουδο που είναι αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες που απέκτησαν ένα γιο ''αλλιώτικο''
Με συγκίνησε το ίδιο όπως και τη πρώτη φορά και ίσως λίγο περισσότερο, γιατί υποψιάζομαι οτι ίσως έχω συναντήσει την κα Βούλα (έχω δίκιο κα Gasbird;)

Θεωρώ οτι αυτό το πεζοτράγουδο, είναι ένας ύμνος αγάπης και τίποτα άλλο δεν ταιριάζει για την σημερινή ημέρα.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον κο Νότα που το συμπεριέλαβε στη σελίδα της Ε.Θ.Μ.Α. και στο προαναφερθέν εγχειρίδιο και ένα μεγάλο, μεγάλο ευχαριστώ στην κα Βούλα

................................................................


ΠΑΡΑΠΟΝΟ

«Σε περίμενα πολύ καιρό, αγαπημένε,
από τότε που το κορμί μου αλλάζοντας το πρώτο του σχήμα
ετοιμαζόταν να σε δεχτεί.
Σε περίμενα πολύ καιρό.
Την άνοιξη με τα χελιδόνια,
το καλοκαίρι με γεμάτα τα χέρια μου ώριμα φρούτα,
το φθινόπωρο ανοίγοντας πάνω στο νοτισμένο χώμα
τ’ αυλάκια της σποράς,
το χειμώνα πίνοντας παλιό κόκκινο κρασί.

Μέσα στο μυαλό μου η ανάσα σου η πρώτη,
και το πρώτο καλωσόρισμα στον ερχομό σου.
«έρχεται», έλεγα, «έρχεται ο νικητής της μοναξιάς,
της οδύνης και του θανάτου μου».

Κι όταν ήρθες όλες μου οι αγάπες γλίστρησαν από πάνω μου,
όπως γλιστράει το νερό πάνω στο γυαλί και δεν αφήνει χνάρι,
κι απόμεινε μόνο η δική σου η πιο μεγάλη.
Κείνη που ‘ναι ανείπωτη ακόμα,
γιατί δεν βρέθηκαν λέξεις ποτέ να την ιστορήσουν,
κι ούτε στόμα ανθρώπου ευλογήθηκε ποτέ να ομολογήσει.

Ήρθες κι έθρεψες την μοναξιά μου με τη σιωπή,
κι ούτε που μου άπλωσες το χέρι.
Το δρόμο το δικό μου δεν τον καταδέχτηκες,
μήτε τη γλώσσα την προγονική,
παρά απλώνονταςτα χέρια σου,
άλλοτε με κινήσεις ανάλαφρες σαν των φτερών
της πεταλούδας,
κι άλλοτε κωπηλατώντας στον αέρα, ιχνογραφείς
τα δικά σου μονοπάτια.

Έχω ένα παράπονο, ακριβέ μου, και θα σου το πω.
Δε μου γύρεψες ποτέ καθαρή αλλαξιά
για να γυαλιστείς μες στον καθρέφτη.
Κι όμως είσ ’ ωραίος,
κι η ομορφιά σου δεν έχει μέτρο, γιατί περιφρονεί
την αποδοχή μας.

Μας χώρισε ένα ποτάμι απελπισία.
Εσύ στη μίαν όχθη κι εγώ στην άλλη.
Μα χτίζω ένα γεφύρι να σε φτάσω.
Θα ΄ναι γερό γεφύρι,
γιατί θα το στοιχειώσω με το κορμί μου.

Κι εσύ στέκεις εκεί και με κοιτάς ανέκφραστος,
απίστευτα γνώριμος και παράλογα ξένος.
Σώμα από μάρμαρο κι από βελούδο,
μάτια από νερό και νιόκοπη φλούδα πεύκου,
κι απάνω από το μέτωπο ν΄ αφρίζει βουβά,
μια θάλασσα τρικυμισμένη.

Ο γιος μου εννιάμισι μόλις χρονών».


Κα Βούλα,
τα σέβη μου,
να είστε πάντα καλά



* ΥΠ. ΕΘΝ. ΠΑΙΔ. & ΘΡ. /Δ/ΝΣΗ ΕΙΔ. ΑΓΩΓΗΣ, Γ΄Κ.Π.Σ. ΕΠΙΧ. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: Ε.Π.Α.Ε.Κ. ΜΕΤΡΟ1.1, ΕΝΕΡΓΕΙΑ 1.1.4 ''ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΜΕΑ''

5 σχόλια:

  1. Συγκλονιστικό! Ποίημα γεμάτο αγάπη και συναίσθημα τόσο εκφραστικό, πώς να μην είναι άλλωστε αφού είναι γραμμένο από την καρδιά μιας μάνας; Να είναι καλά πάντα και αυτή και εσύ καλή μου και τα αγγελούδια σας!
    Την αγάπη μου μέσα από την καρδιά μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μοναδικα συγκινητικο...
    για ολες τις μανουλες...
    γιατι ποια μανουλα μπορει να μη γινει γεφυρα η ιδια να μηδενισει τις οποιες αποστασεις με το ιδιο της το παιδι...

    νεραιδενια σου φιλακια καλη μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το είπα και στο άλλο. Είναι καταπληκτικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Kαλά έκανες και το ανέβασες... Ξέρω και την μάνα και το παιδί (που δεν ζει πιά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Meta, η συγκεκριμένη μητέρα είναι άξια θαυμασμού, γιατί είναι στον αγώνα, ακόμη και τώρα που το παιδί της δεν ζει πια. Σε ευχαριστώ

    Ναϊάδα, έχεις δίκιο. Η συγκεκριμένη μητέρα έγινε γέφυρα για να ενώσει τις δύο απέναντι όχθες και ας μην υπάρχει κανείς να την διαβεί...

    Κική, Είναι πράγματι καταπληκτικό. Θεωρώ οτι στη συγκεκριμμένη μανούλα αξίζουν τιμές ηρωίδας

    Αθανασία, είχα λίγο την αίσθηση οτι έκανα κάποιο ανοσιούργημα (δεν είχα σχόλια απο αυτιστικογονείς), τέλος πάντων χαίρομαι που συμφωνείς για την ανάρτηση του πεζοτράγουδου. Εμάς (εννοώ και τον σύζυγο), μας είχε καταστενοχωρήσει όταν το διαβάσαμε. Όμως δεν έχω βρει τίποτα άλλο που να περιγράφει τελειότερα τα συναισθήματα, την προσμονή, την ματαίωση και τελικά τη μάχη της μητέρας/γονιού να δημιουργήσει γέφυρες με το παιδί του.
    Νομίζω οτι έχω συναντήσει τη μητέρα και εγώ. Και αν όντως είναι έτσι, τότε πρόκειται για μια δια βίου μαχήτρια. Της αξίζουν τιμές ήρωα από τους συλλόγους μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή