Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Εξ όνυχος τον λέοντα

  Χθες, μόλις ο Παν.  τέλειωσε το μάθημα με την Λογοθεραπεύτρια, ήρθε στο χώρο αναμονής να με βρει.
 Δίπλα μου κάθεται η κα Λ. που και αυτή περιμένει τον γιο της και ακούω τον παρακάτω διάλογο μεταξύ αυτής και του γιού  μου:
 κα Λ.     Πως τα πέρασες Παναγιώτη, καλά; 
 Παν.      Καλά, (αναμενόμενη απάντηση, αφού έμμεσα του την υπέδειξε η κα Λ. και η έκπληξη...) 
                  μάμαμε γιάγιγιο, (που σημαίνει στα παναγιωτιδικά, ''πήγαμε Ζάκυνθο''...και συνεχίζω την μεταφορά του  ιστορικού αυτού διαλόγου με το σούπερ κλείσιμο-ερώτημα 
 -αν θυμάμαι καλά την προφορά του, γιατί grecum (panagiotium)  est, non legitur).
  Τσι, που γήγε; (που σημαίνει''εσύ που πήγες;')' 
 
....Απίστευτο; 

Η κα Λ. με βεβαίωσε ότι πράγματι αυτός ο διάλογος διεξήχθη και δεν τον ονειρεύτηκα!!! 
Ήθελα να ΄ξερα τι θαυματα του έκανε στο μάθημα η Βαλεντίνα!

Υ. Γ. Μετά από αυτό όχι ένα, αλλά όλα τα gormiti θα του κάνω δώρο.

2 σχόλια:

  1. Ιωάννα , καλορίζικη!
    Μια χαρά τον βρήσκω τον πιτσιρικά!Εμάς μπορεί να μιλάει καθαρά αλλά τέτοιο διάλογο δεν κάνει αν δεν πέσει σχετικό prompt(πες που πήγες , ρώτα κι εσύ κλπ.)Μπράβο σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και μεις κάπως έτσι εκμαιεύουμε, τα νέα του και τις σκέψεις του, η αυθόρμητη ενημέρωση και διατήρηση του διαλόγου, πρώτη φορά έγινε.
    Ελπίζω αυτό το μικρό ''ψιχίο'' να είναι πράγματι το ''νύχι του λιονταριού''

    ΑπάντησηΔιαγραφή