Η Διονυσία ανακαλύπτει τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα του μάγου του Οζ

Η Διονυσία, 22 μήνες μικρότερη από τον αδερφό της, και σχεδόν 4 ετών, σήμερα, μεγάλωσε ακούγοντάς μας να λέμε συνεχώς ''κοίτα Παναγιώτη, ένας γερανός'' ''κοίτα Παναγιώτη, μία βάρκα'' ή ο Παναγ. ζωγράφισε, ο Παναγ. είπε αυτό, ο Παναγ. έδωσε φιλί. Ο Παναγιώτης , ο Παναγιώτης, ο Παναγιώτης. Ο Παναγιώτης, σιγά σιγά, έγινε ''ο σημαντικός άλλος'' στα μάτια της. Άθελά μας! Άρχισε να τον μιμείται σε όλα! Έβηχε ο Παναγ. θα έβηχε και η Διονυσία! Σκόνταφτε ο Παναγ. θα σκόνταφτε και αυτή. Δεν προχωρούσε στην ομιλία ο Παναγ. δεν μίλαγε ούτε και αυτή. Παθητικά δεχόταν τις δαγκωνιές του, κλαίγοντας μόνο και χωρίς να προσπαθεί να ανταποδώσει. Την έβλεπα να προσπαθεί να πνίξει το θυμό και την απόγνωσή της. Ο Παναγιώτης ήταν το ιερό τέρας, το τοτέμ της.

Κάποια φορά κατάφερε και άπλωσε το χεράκι της πάνω του και δειλά, τον χτύπησε. Ο Παναγιώτης έχοντας ξεπεράσει πλέον, το άγχος που του δημιουργούσε η αδυναμία του να επικοινωνήσει τις ανάγκες του, είχε σταματήσει το δάγκωμα και αντιμετώπισε το χτύπημα της μικρής, γελώντας συγκαταβατικά. Από τότε, κάθε φορά που θα τύχει να μαλώσουν η Διονυσία θα τον χτυπήσει με λύσα. Ο Παναγιώτης αρκείται με το να γελάσει, πράγμα που την εξαγριώνει.

Στα τριάμισυ, άρχισε να ξαναβρέχεται και τη νύχτα και κατά τη διάρκεια της μέρας. Παιδίατρος, αναπτυξιολόγος και ψυχολόγος, μας λένε το ίδιο πράγμα: Θέλει να μας τραβήξει τη προσοχή, νοιώθει παραμελημένη. Πρόταση: Να της αφιερώνουμε αποκλειστικά δικό της χρόνο, να είναι μόνη της πότε με τον ένα γονιό πότε με τον άλλο και τότε να κάνουμε πράγματα που της αρέσουν. Επιπλέον τα δύο παιδιά να πηγαίνουν σε διαφορετικά σχολεία.

Πέρυσι, δεν ήταν εύκολο να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τις ιατρικές εντολές. Φέτος, όμως, εκ των πραγμάτων, πάνε σε διαφορετικά σχολεία, έχουν διαφορετικές μέρες λογοθεραπεία, και πάρα πολύ συχνά τα μοιραζόμαστε ο μπαμπάς και εγώ εναλλάξ το κάθε παιδί.




Η Διονυσία, έχει μια παρεούλα 3-4 παιδιών για φίλους της ( η ίδια από την προηγούμενη χρονιά) και έχουν αρχίσει με τη σειρά να την καλούν στα πάρτι γεννεθλίων τους.

Δυστυχώς, ο μπαμπάς είναι πολυάσχολος και αναγκαστικά παίρνω μαζί και τα δύο παιδιά.


1ο πάρτυ
Η Διονυσία φωνάζει και ωρύεται προς τους φίλους της "Δεν είναι μωροοό, είναι μεγάλος, ο αδερφός μου δεν είναι μωροοοό, είπααα''

2ο πάρτυ
Ο Παναγιώτης βάζει τα κλάμματα και έρχεται μαζί με την Διονυσία να με βρει. Κάποιο παιδάκι έκλεινε το φως στο δωμάτιο που έπαιζαν και αυτός τρόμαζε.

Την επόμενη μέρα καθώς πηγαίνω την πριγκίπισσα για λογοθεραπεία:
''Μαμά, ο Παναγιώτης δεν είναι φίλος μου, δεν θέλω να παίζω μαζί του''
΄'Μπα; Και γιατί; Μαλώσατε;''
''Ο Παναγιώτης είναι μωρό, εγώ είμαι πιο μεγάλη''


Ναι, η Διονυσία έριξε μια γρήγορη ματιά, πίσω από το προσωπείο του μάγου του Οζ και είδε ένα μωρό, της το είχαν ψυθυρίσει άλλωστε και οι φίλοι της.

Προσπαθεί να διαχωρίσει τον εαυτό της από εκείνον τον ''σημαντικό άλλο'', που είναι ''μωρό'' και να απομακρυνθεί....



Δεν τα καταφέρνει όμως.



Τρελένεται να παίζει μαζί του!


Τον αγαπάει!

Εμπρός, λοιπόν: Γελοιοποιήστε τον!

Εκεί που όλα πάνε καλά και ετοιμάζεσαι να πάρεις μία ανάσα ανακούφισης, έρχεται ο διάολος και απειλεί να σου τινάξει ότι κατάφερες με πολύ κόπο να σταθεροποιήσεις και να κατακτήσεις, να στο τινάξει στον αέρα. Στην περίπτωσή μας, ο διάολος είναι ένα πανέμορφο κοριτσάκι, συμμαθήτρια του Παναγιώτη και είναι το μόνο παιδάκι που τον γνώριζε από το προηγούμενο σχολείο (εννοείται και για την ιδιαιτερότητά του στην ομιλία). Κάποιο μεσημέρι, η δασκάλα του μου είπε οτι μάλωσε με την Μπιοντέτα (ας της δώσουμε το όνομα που προτίμησε και ο Ζ. Καζότ), και ούτε ο ένας ούτε η άλλη, θέλησαν να μιλήσουν για το συμβάν.

Στην προηγούμενη ανάρτηση ανέφερα οτι κάποιοι συμμαθητές του τον κοροϊιδεύουν και γελάνε μαζί του για τον τρόπο που μιλάει. Στο σπίτι, αρχίζω την γύρω-γύρω ανάκριση. Δεν τον ρωτώ απευθείας αν τον κοροϊδεύουν τα παιδιά, αυτό θα τον έκανε να νοιώσει άσχημα, νομίζω. Αλλά: ''Παναγιώτη, η τάδε είναι καλό κορίτσι; ο τάδε είναι καλό αγόρι;'' Οι απαντήσεις του μικρού είναι:''λίλο'' λίγο, ή ''ντε ντέω'', για την περίπτωση που δεν έχει σχέσεις με το προαναφερθέν παιδάκι και ''πάα λυ λαλό'', πάρα πολύ καλό για όσα παιδάκια, είναι φίλοι του.

''Η Μπιοντέτα, είναι καλό κορίτσι;''

''Λίλο λαλό''. Δεν έδωσα, όμως ιδιαίτερη σημασία. Σκέφτηκα, οτι επειδή μάλωσαν, δεν τη βλέπει πολύ θετικά.

Χθες, σύσσωμη η τάξη βρέθηκε σε ένα πάρτι γεννεθλίων. Δίπλα του η Μπιοντέτα με άλλες δύο μικρές. Η μία μιλάει στο αυτί της άλλης και χαχανίζουν. Χωρίς να ξέρει το λόγο γελάει και ο Παναγιώτης και τους λέει κάτι σαν ''΄ναι ντίο, χαχαχα'' (Είναι αστείο) Με το που τον ακούν ξαναρχίζουν τα χάχανα και τα μυστικά και πάλι χάχανα. Είμαι μπροστά τους μαζί με τη μαμά της και μια άλλη κυρία και πλέον ακούγονται καθαρά: ''Πες του να πει, ήλιος" η Μπιοντέτα στην άλλη πιτσιρίκα ''Όχι, εσύ πες του''. "Πες του να πει δέντρο'' η τρίτη. Είμαι σίγουρη οτι και οι άλλες μαμάδες άκουσαν τα χάχανα και τη στιχομυθία τους, αλλά καμιά δεν λέει τίποτα! Βουβαμάρα! Νοιώθω να βυθίζομαι στο κενό που λίγο-λίγο ανοίγει κάτω από τα πόδια μου. Προσπαθώ να αντιδράσω και να πω στις μικρές οτι δεν είναι σωστό αυτό που κάνουν. Βλέπω όμως, τον Παναγιώτη να γελάει, θέλοντας να γίνει αποδεκτός από αυτές που γελούν εις βάρος του. Πως να πω, οτι δεν πρέπει να τον κοροϊδεύουν. Αυτός δεν το έχει καταλάβει και αντίθετα προσπαθεί να χωθεί στο πηγαδάκι τους για να ακούσει το αστείο που λένε μυστικά.

''Κορίτσια; τι θέλετε να σας πει ο Παναγιώτης''; τον έδωσα βορά στις διαθέσεις τους.

''Να πεί, ήλιος'' η Μπιοντέτα

''Παναγιώτη, πες ή-λι-ος'', εγώ συλλαβίζοντας τη λέξη

''Η-λι-ος'', ο Παναγιώτης, πεντακάθαρα.

''Α, το είπε σωστά'' η Μπιοντέτα, μισοαπογοητευμένη

''Να πει, φράουλα'' το άλλο κοριτσάκι

''Α, αυτή είναι δύσκολη λέξη, έχει μέσα ρ'' εγώ, προσπαθώντας να κατευθύνω το παιχνίδι τους

''Να πει, δέντρο'' το τρίτο κοριτσάκι

''Και αυτή πολύ δύσκολη λέξη, έχει και αυτή ρ''.

Το παιχνίδι σταμάτησε να τους είναι ενδιαφέρον, δεν είχε γέλιο....

Η μία μαμά γύρισε τότε και μάλωσε την κόρη της και της ζήτησε να μη κοροϊδεύει (να η λέξη που δεν ήθελα να ειπωθεί μπροστά του να απειλεί την ηρεμία του και την ισορροπία του) τον Παναγιώτη, αλλά να προσπαθεί να τον βοηθήσει. Η μαμά της Μπιοντέτας ...βουβαμάρα. Σε κείνη τη φάση ίσως να ήταν το καλύτερο (από το να ακούσει ο Παν, οτι τόση ώρα τον κορόίδευαν). Ωστόσο, θέλω να ελπίζω οτι στο σπίτι θα προσπαθούσε να μάθει στη μικρή καλύτερους τρόπους, διαφορετικά αν η κοροϊδία συνεχιστεί, θα το πάρει χαμπάρι ο Παν. και θα σταματήσει να προσπαθεί και οτι μέχρι τώρα έχει καταφέρει με τόσο αγώνα (από τη μεριά του, κυρίως), θα καταρρεύσει.

Σήμερα, εξακολουθώ να νοιώθω χάλια. Ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια θηλιά στο λαιμό που απειλέι να με πνίξει. Ένα κενό κάτω από τα πόδια μου. Νοιώθω απαίσια που δεν θύμωσα, που δεν εξαγριώθηκα και τις άφησα να τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μου. Το παιδί μου! Τον ήλιο μου! Το κοροϊδεύουν. Εγώ, η μάνα του, δεν έγινα λέαινα ως όφειλα. Δεν τον προστάτεψα. Τον άφησα στη διάθεσή τους, να τα βγάλει πέρα μόνος του. Και αυτός γέλαγε...

Ο ήρωάς μου!

Τι να τραβάει στο σχολείο;

Ο ήρωάς μου!

P.R. στις ...κούνιες

Ο Παναγιώτης βάζει τα κλάμματα λίγο πριν το διάλειμμα. Τα άλλα παιδιά έχουν τελειώσει το κολατσιό τους πριν από αυτόν και έχει μείνει τελευταίος να μασουλάει το τοστ που του έχω ετοιμάσει.'' Όχι τεταίος'' φωνάζει και κλαίει. Είπαμε έχουμε ένα θέμα με το πρώτος- τελευταίος. Η λύση δόθηκε από τη μαμά (ποιός άλλος;). Του έκοψα το τοστ με τις φορμίτσες των μπισκότων σε μικρές μπουκίτσες με σχήμα αστέρι. Όμως, μετά από εκείνες τις πρώτες μέρες που είχε βάλει τα κλάμματα, τα παιδιά, οι συμμαθητές του, άρχισαν να τον κοροϊδεύουν.

''Εί-σαι κο-ρί-τσι'' (το εκμαίευσα από τον Παν. ένα βράδυ,λίγο πριν τον ύπνο, που κατά λάθος πήγα να του φορέσω τη ροζ πυτζάμα της αδελφής του) .

Η δασκάλα του μου είπε οτι προσπαθεί να τον εντάξει σε παρεούλα, αλλά τα ίδια τα παιδιά τον αφήνουν απέξω, γιατί κάνα δυό φορές που προσπάθησαν να του απευθύνουν το λόγο, αυτός δεν τους έδωσε σημασία.

Και η μανούλα πολύ απλά αποφασίζει να κάνει δημόσιες σχέσεις στην πλησιέστερη του σχολείου παιδική χαρά. Καθημερινά, μετά το πέρας της σχολικής ημέρας πηγαίνουμε στην παιδική χαρά, όπου συναντάμε τις δίδυμες συμμαθήτριές του και 4-5 άλλους συμμαθητές του. Έχω γνωρίσει τις μητέρες τους και τις νταντάδες τους και τα παιδιά μας τρέχουν και παίζουν μαζί. Έχουν γίνει φίλοι και τον έχουν αποδεχθεί για τον ιδιαίτερο τρόπο που μιλάει.

Νομίζω οτι από δω και πέρα, τουλάχιστον οι συμμαθητές του, δεν θα τον κοροϊδεύουν πια!

Μηδέ προ του τέλους μακάριζε...

Επιτέλους! Ένα από τα εφτά με οχτώ τρένα που έχει , έσπασε! Πρώτα η συναρμογή ενός βαγονιού. Το παιχνίδι όμως δεν πετάχτηκε γιατί υπήρχε ακόμη το άλλο βαγόνι, η μηχανή και οι ράγες. Μετά , χάλασε η μηχανή, αλλά και πάλι δεν ενοχλήθηκε, γιατί τσουλούσε το βαγόνι πάνω στις ράγες (άλλωστε προτιμά να τα κινεί με το χέρι, παρά να είναι αυτοκινούμενα). Χθες, έσπασαν και δύο- τρεις ράγες (;;;). Ο καιρός που έκανα τον Μπομπ το Μάστορα άμεσης δράσης, για να αποφύγουμε τα ξεσπάσματα θυμού, έχει περάσει ανεπιστρεπτί (θέλω να πιστεύω). Ότι χαλάει, και δεν αξίζει να ασχοληθούμε με την επισκευή του, καταλήγει στα σκουπίδια. Επιτέλους λοιπόν, ένα τρένο λιγότερο!!!

Επιστρέφω στο παιδικό δωμάτιο με μια σακούλα για να μαζέψω τα συντρίμια.

Ο Παναγιώτης στα γόνατα, παίζει με ένα φορτηγό.

Μαζεύω τις ράγες που είναι σκόρπιες τριγύρω.

''Όχιιιιιιιιιι'' η τσιρίδα του μέσα στο αυτί μου.

"Γιατί όχι; Αφού έσπασαν! (χι χι χι)"

¨Γιατί θα τα πάρει ο παλιατζής"* και μου δείχνει το φορτηγό, όπου ήδη μερικές ράγες έχουν τοποθετηθεί στην καρότσα του.

Τώρα, εχτός από τη πραμάτεια του παλιατζή, που περιφέρεται σε όλο το σπίτι, μας ζητάει και ένα καινούριο τρένο. Αυτό της playmobil! Που μεταφράζεται σε 200 €!

Μια χαρά, δεν ήταν το παλιοτρενάκι από το Jumbo;

....Τι τις ήθελα τις δολιοφθορές;

*Μετάφραση από τα Παναγιωτιδικά

Περί θεωρίας του Νου και Παιγνίων

"Κάποτε στην Ινδία, ένας πλανόδιος πωλητής καπέλων, ξυπνώντας από έναν υπνάκο που είχε πάρει κάτω από ένα δέντρο, ανακάλυψε οτι μια ομάδα πιθήκων είχε βουτήξει όλα τα καπέλα του και τα είχε μεταφέρει στην κορυφή του δέντρου. Όντας σε απόγνωση, έβγαλε το καπέλο που φορούσε και οργισμένος το πέταξε στο έδαφος. Οι πίθηκοι, γνωστοί για την ακατανίκητη τάση τους για μίμηση, πέταξαν και αυτοί με δύναμη κάτω τα καπέλα, τα οποία περισυνέλεξε ασμένως ο πιλοπώλης.

Μισό αιώνα αργότερα, ο εγγονός του, επίσης πωλητής καπέλων, άφησε την πραμάτειά του κάτω από το ίδιο δέντρο για να πάρει έναν υπνάκο. Ξυπνώντας, ανακάλυψε έντρομος οτι οι πίθηκοι είχαν μεταφέρει όλα τα καπέλα του στην κορυφή του δέντρου. Και τότε θυμήθηκε την ιστορία του παππού του, έτσι άρπαξε και πέταξε το καπέλο του με δύναμη στο έδαφος. Μυστυριωδώς, όμως, κανένας από τους πιθήκους δεν πέταξε κάποιο καπέλο, και μόνο ένας πίθηκος κατέβηκε από το δέντρο. Άρπαξε το καπέλο που βρισκόταν στο έδαφος, προχώρησε προς τον άναυδο πιλοπώλη, του σβούριξε ένα χαστούκι και του είπε: <<Νομίζεις οτι μόνο εσύ έχεις παππού;>>"

Το παραπάνω το διάβασα σε άρθρο που αφορούσε στη θεωρία των Παιγνίων σε αυτό το τεύχος του Scientific American , με τίτλο 'Το δίλημμα του ταξιδιώτη''

Η γνώση της γνώσης του άλλου. Άραγε, ο Παναγιώτης γνωρίζει οτι είναι πιθανόν, εγώ να μη γνωρίζω κάτι που αυτός γνωρίζει; Άρχισα να αναρωτιέμαι πως να τεστάρω αν έχει την ικανότητα της θεωρίας του Νου (τα αυτιστικά δεν έχουν αυτή την ικανότητα)

Στο γνωστό τεστ με τη Σάλυ και την Άν, μάλλον δεν θα μπορέσει να καταλάβει τι του ζητείται. Πως να τον ρωτήσω "που νομίζεις, οτι νομίζει οτι βρίσκεται το παιχνίδι της;"

Σκεφτόμουν να επεξεργαστώ λίγο το τεστ με τα smarties και να τον τεστάρω με αυτό.

Με πρόλαβε όμως το αλεπουδάκι μου ( και ας μην είμαι εκατό χρονών).

"Μαμάαα"

"Ναιιιί"

"Μαμά, τι έχει εδώ μέσα;''* και μου δείχνει ένα κουτάκι από playmobil.

"Playmobil!!!''

"Έκπληξη! Έχει μία μπαταρία μέσα! Χι χι χι''*

Το παιδί, σαφώς γνώριζε, οτι εγώ δεν γνώριζα, αυτό που αυτός γνώριζε.

Αυτό, νομίζω οτι είναι μία πάρα πολύ καλή ένδειξη.

Αλλά μπορεί και να είναι μία σύμπτωση, αλλά πάλι μπορεί και όχι.

Θα τον ξανατσεκάρω!

Ο Αυτισμός θεραπεύεται;

''Ναι, ο αυτισμός αποθεραπεύεται" κατά τον Cem Kinaci - άρθρο στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Special Life

Αυτισμός και επαγγελματική σταδιοδρομία. Διαβάστε αυτό από το disable

*Μετάφραση από την Παναγιωτιδική

"Εγώ δεν είδα", αλλά ούτε και εγώ οίδα

"Μπέμπα, αυτό είναι ένα καράβι". Ο Παναγιώτης, ξεναγεί την μικρή ξαδερφούλα του στη βεράντα του παππού τους.

"Όχι, δεν είναι καράβι" αντιδρά η μικρή στον ουτοπικό λόγο

"Είναι καράβι"

"Όχι, δεν είναι καράβιιιι" με θυμό η ξαδερφούλα

"Μαμάαα, αυτό είναι καράβι;" μου τραβάει το Κακούρο που λύνω, για να μου δείξει τη βεράντα.

"Ναι, αγάπη μου, είναι ένα πειρατικό καράβι"

"Μπέμπα, η μαμά μου, είπε οτι είναι καράβι, είναι καράβι Μπέμπα"

Η μαμά μου είπε; Πωωω, πωω! Φούσκωσε το στήθος μου από περηφάνεια! Ενιωσα να ψηλώνω! Το αγόρι μου! Το είπε η μαμά του και τελείωσε...αυτό είναι. Αντίρρηση καμμία. Η μαμά ξέρει...

Η μικρή ανιψιά μου, έτοιμη να του ξαναβάλει τις φωνές, μαζεύεται λίγο και μου λέει μουρμουριστά "μα δεν είναι καράααβι"

"Όταν παίζουμε τους πειρατές, η βεράντα είναι το καράβι μας και εκεί κάτω είναι η θάλασσα" εξηγώ στη μικρή Διονυσία (ναι, και αυτή Διονυσία)

Από δω και πέρα που ο Παναγιώτης έχει αρχίσει τις ερωτήσεις και τα πως και τα γιατί, πρέπει να προσέχω τι του απαντώ και να μη του λέω άρες μάρες κουκουνάρες. Το παιδί στηρίζεται στα λόγια μου! (Είναι ανόητο που νιώθω ευφορία για αυτό;)

Ερωτήσεις γιατί, πως (υπεργενίκευση είπε η παιδοψυχολόγος) για οποιοδήποτε θέμα: Ερωτήσεις για έργα οδοποιίας, για δομικά, συγκοινωνιακά, για υδραυλικές εργασίες

(αλοίμονο που δεν θα ρώταγε για τους σωλήνες και το νερό), μηχανουργικές (και γενικά για όλη τη γκάμα του Μπομπ του Μάστορα). Ερωτήσεις Ζωολογίας , Φυτολογίας, Βιολογίας, Μετεωρολογίας, Φυσική και όλες οι επιστήμες (Κοινωνιολογικές, γιατί δεν μου έκανε ακόμη;)

Του απαντώ όσο πιο απλά μπορώ (πόσο απλά να μπορώ κιόλας;) και στο μέτρο που μπορώ να απαντήσω (δεν είμαι ούτε ο Μπομπ ο Μάστορας, ούτε και από θετικές επιστήμες κατέχω)

Τρέμω το σημείο που ξεπερνά τις γνώσεις μου (και δεν είναι ένα). Απαντώ κάπως αόριστα, γιατί ο Παναγιώτης το" δεν ξέρω" μου, το θεωρεί ή οτι δεν έχω καταλάβει την ερώτησή του και ξαναρχίζει τις ερωτήσεις από την αρχή, (γιατί ως αυθεντία που είμαι στα μάτια του πρέπει να τα ξέρω όλα) ή οτι είναι υπεκφυγή (οπότε αν με ταράξει στις ερωτήσεις που θα του πάω, θα του απαντήσω)

Έλα, όμως που στα αόριστα αρχίζει τα "εγώ δεν είδα", δηλαδή δεν το είδα και δεν το καταλαβαίνω.

Επιστροφή στην Αθήνα. Στη διαδρομή, σε κάποιο λόφο βλέπει ένα Αιολικό Πάρκο

"Μαμά τι είναι αυτό"

"Αιολικό Πάρκο. Αυτοί οι ανεμόμυλοι λέγονται ανεμογεννήτριες, γυρίζουν με τον αέρα και μετατρέπουν την ενέργεια του σε ηλεκτρική και έτσι έχουμε φως. Είναι μια ήπια μορφή ενέργειας (το κερασάκι στη τούρτα)"

"Εγώ δεν είδα"

Τι τό θελα το κερασάκι; ( Όχι, οτι και η τούρτα ήταν εντάξει!)

"Μικρέ μου, Δον Κιχώτη, Άσε τον τρελό Πάντσα, να λέει οτι θέλει για ανεμογεννήτριες, αυτά που βλέπεις είναι σαν τεράστιοι γίγαντες"

"Εγώ, δεν είδα"**

"Εσύ, δεν είδες, και εγώ δεν οίδα αγόρι μου"

Πόσα πρέπει να γνωρίζει ένα γονιός για να απαντήσει στα χιλιάδες "γιατί" του τέκνου του; (έστω και αν αυτά τα πολυπόθητα "γιατί", άργησαν κάτι χιλιάδες χρόνια για να μπουν στη ζωή μου!)

Υπάρχει, τίποτα σε θεματική εγκυκλοπαίδεια;

Στο facebook μου έστειλαν αυτό (άσχετο με την παραπάνω ανάρτηση, αλλά σχετικό με τα δικά μας παιδιά)

*Μετάφραση από την Παναγιωτιδική

** Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως το παιδί μου δεν λέει αυτό, αλλά μιλάει στην αρχαία ελληνική και αντί "δεν είδα", πρέπει να γράψω "δεν οίδα";

Απλά μαθήματα πολιτικής αγωγής

Πρωί! Καθ οδόν για το σχολείο αναγκαζόμαστε να κάνουμε παράκαμψη. Μπουλντόζες, φορτηγά και άλλα οχήματα οδοποιίας έχουν κλείσει το δρόμο. Κάνουν ασφαλτόστρωση! Ο Παναγιώτης με βομβαρδίζει με ερωτήσεις ''Τι είναι αυτό μαμά''

''Είναι ένα μηχάνημα που ρίχνει την άσφαλτο στο φορτηγό" άσχετη καθώς είμαι με τα της οδοποιίας, παρακαλούσα να τον κάλυψα και να μην συνεχίσει τις ερωτήσεις. Αμ δε!

"Γιατί μαμά"

''Γιατί ο δρόμος είχε χαλάσει και είχε λακκούβες'' (εντάξει , αυτό ήταν εύκολο)

''Γιατί, μαμά, χάλασε ο δρόμος;''

"Γιατί πέρασαν βαριά αυτοκίνητα και τον χάλασαν''

''Εγώ, δεν είδα'' (που σημαίνει...δεν το είδα και οπότε δεν μπορώ να το καταλάβω)

Σιγή ιχθύος εγώ (πρωί είναι, που να πάρει, νυστάζω)

"Μαμάαα, γιατί φτιάχνουν το δρόμο;"

''Γιατί κάνουμε εκλογές'' (τι τόθελα και το άνοιγα το στόμα μου; νύσταζα, δεν νύσταζα;)

"Τι είναι οι εκλογές;''

"Εκλογές κάνουμε όταν θέλουμε να δούμε ποιός θα είναι ο αρχηγός"

''Εγώ δεν είδα''

''Όταν είναι πολύ άνθρωποι μαζί, κάποιος θέλει να γίνει αρχηγός και λέει εγώ θα σας φτιάξω σπίτια, αλλά και κάποιος άλλος θέλει να γίνει αρχηγός και λέει αν κάνετε εμένα αρχηγό θα σας φτιάξω τους δρόμους, Άλλος θέλει τον Κωστάκη, άλλος θέλει τον Γιωργάκη και άλλος θέλει τον Αλέξη. Οι άνθρωποι τότε γράφουν σε ένα χαρτάκι το όνομα αυτού που θέλουν και ρίχνουν το χαρτάκι στην τρύπα ενός μεγάλου κουτιού. . Μετά μετράνε τα χαρτάκια για να δούνε ποιός έχει τα πιο πολλά χαρτάκια με το όνομά του.

''Εγώ''

''Τι εσύ;''

''Εγώ, θα είμαι ο αρχηγός. Ο Ντόντη Γίγη!''

Φίλοι αναγνώστες, την ημέρα των εκλογών, ξεχάστε αυτούς που παραδοσιακά ψηφίζατε και ψηφίστε: Ντόντη Γίγη ΔΑΓΚΩΤΟ. Γιατί αν δεν γίνει αρχηγός...μαύρο φίδι που με έφαγε.