Μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός...

Έχουμε ένα θεματάκι, που είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση λίγο πριν φύγουμε για τις διακοπές. Ο Παναγιώτης κάθε φορά που έχανε στο παιχνίδι εκνευριζόταν. Αναποδογύριζε το επιτραπέζιο και οτι άλλο βρισκόταν τριγύρω και κλαίγοντας προσπαθούσε να δώσει στη νικήτρια Διονυσία το βραβείο της: ένα ρολόι στον καρπό της ...δια οδόντος. Η μικρή πριγκίπισσα δεν καταλαβαίνει ακόμη καλά το πρώτος/ δεύτερος ή το αρχηγός και ακόλουθος οπότε αν και νικήτρια του παιχνιδιού, λέγαμε οτι νικητής είναι ο Παν. και δεύτερη νικήτρια η Διον.

Στη Ζάκυνθο όμως το πρόβλημα έγινε έντονο, καθημερινό και αξεπέραστο. Τώρα δεν έχει να κάνει με την Διονυσία που μπορούσαμε να την κοροιδέψουμε εύκολα (πλέον ούτε και αυτήν, γιατί καταλαβαίνει πια τις διαφορές), αλλά με τον οχτάχρονο ανιψιό μου, τον Στέφανο. Σε παιχνίδια ρόλων θέλει να είναι ο αρχηγός, ο καπετάνιος, ο στρατηγός κλπ. Το ίδιο και ο Παναγιώτης. Σε παιχνίδια που αναδεικνύουν τον πρώτο ως νικητή, ο Στέφανος δέχεται το αποτέλεσμα του αγώνα, ο Παν., όμως όχι. Δεν μπορεί να δεχτεί την ήττα, θέλει να είναι πρώτος. ''Εγώ 'μαι πώπο'' Κλάμματα και φωνές καθημερινά. Σαν μεγαλύτερος ο Στέφανος έχει περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει και κερδίζει. Και τα δύο αγόρια διεκδικούν το τίτλο του νικητή, του αρχηγού κλπ. Επιμένουν και οι δύο και δεν υποχωρούν ότι και αν τους τάξω. Καταλήγουν σε βρισιές του τύπου είσαι μπέμπης, είσαι μπέ εε μπηης, κλάμματα (από τον Παναγιώτη), και ανταπόδοση...''εσύ είσαι μπέμπης''

Στη μπανιέρα καθώς τα ξεπλένω, έχουμε τα ίδια. Κλάμματα και φωνές μεταξύ Διονυσίας και Παν. για τον ποιον θα βγάλω πρώτα έξω με τη πετσέτα. Η κατάληξη είναι να τα παίρνω και τα δύο αγκαλιά ταυτόχρονα δοκιμάζοντας σοβαρά την μέση μου. Δεν ξέρω αν αυτή η εμμονή στην πρωτιά, είναι χαρακτηριστικό της διαταραχής ή ίδιον της ηλικίας των πεντέμισι χρόνων του, αλλά αν δεν βρεθεί κάποιος τρόπος να περιοριστεί αυτή η εμμονή το σίγουρο είναι οτι θα πάθουν ζημιά τα νεύρα μου και η μέση μου.

Υ. Γ : Οι διακοπές μας, στη Ζάκυνθο, συνεχίζονται.....

Ο Μπαμπάς και τα τέκνα μας καθώς και οι λοιποί πλάγιοι συγγενείς, σήμερα εκδράμουν σε παραπλήσια νησίδα (στο Μαραθονήσι). Εγώ, απολαμβάνω μια πλήρη ησυχία και ηρεμία. Ούτε ο κόκκορας δεν τολμά να με ενοχλήσει!

Θαύμααααα!

Καλή συνέχεια.....

Καλώς ήρθατε στην Ολλανδία!!!

Ολλανδία από τα ''Ταξίδια'' http://taxidia-dimsyntetas.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

''Όταν πρόκειται να αποκτήσετε ένα μωρό, είναι σα να σχεδιάζετε ένα υπέροχο ταξίδι διακοπών στην Ιταλία. Αγοράζετε πολλούς τουριστικούς οδηγούς και κάνετε τα υπέροχα σχεδιά σας. Το Κολοσσαό. Ο Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου. Οι γόνδολες στη Βενετία. Μπορεί να μάθετε και μερικές χρήσιμες φράσεις στα ιταλικά. Όλα είναι πολύ συναρπαστικά.

Μετά από μήνες φλογερής αναμονής, η μέρα επιτέλους φτάνει. Πακετάρετε τις βαλίτσες σας και φεύγετε. Μερικές ώρες αργότερα, το αεροπλάνο προσγειώνεται. Η αεροσυνοδός μπαίνει και λέει: ''Καλώς ήρθατε στην Ολλανδία"

''Ολλανδία;!'' λέτε. ''Τι εννοείτε, Ολλανδία; Εγώ υπέγραψα για την Ιταλία! υποτίθεται οτι είμαι στην ιταλία. Όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν να πάω στην Ιταλία!''

Αλλά υπήρχε μια αλλαγή στο πλάνο της πτήσης. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στην Ολλανδία και εκεί πρέπει να μείνετε.

Το σημαντικό είναι οτι δεν σας πήγανε σε ένα φρικτό, αηδιαστικό, βρώμικο μέρος, με πανώλη, πείνα και αρρώστεια. Είναι απλά ένα διαφορετικό μέρος

Οπότε πρέπει να βγείτε και να αγοράσετε νέους τουριστικούς οδηγούς. Και πρέπει να μάθιετε μια εντελώς νέα γλώσσα. Και θα συναντήσετε ένα εντελώς νέο σύνολο ανθρώπων που δεν είχατε συναντήδει ποτέ.

Είναι απλά ένα διαφορετικό μέρος.

Οπότε πρέπει να βγείτε και να αγοράσετε νέους τουριστικούς οδηγούς. Και πρέπει να μάθετε μια νέα γλώσσα. Και θα συναντήσετε ένα εντελώς νέο σύνολο ανθρώπων που δεν είχατε συναντήσει ποτέ.

Είναι απλά ένα διαφορετικό μέρος. έχει πιο αργή εξέλιξη από την Ιταλία και είναι λιγότερο φαντασμαγορικό. Αλλά αφού έχετε περάσει λίγο καιρόεκεί και έχετε πάρει μια ανάσα, κοιτάζετε γύρω σας και αρχίζετε να παρατηρείτε οτι η Ολλανδία έχει ανεμόμυλους, η Ολλανδία έχει τουλίπες, η Ολλανδία έχει ακόμα και Ρέμπραντ.

Αλλά όλοι όσοι γνωρίζετε, είναι απασχολημένοι με το να πηγαίνουν και να έρχονται στην Ιταλία και να καυχιούνται για το πόσο υπέροχα πέρασαν εκεί. Και για την υπόλοιπη ζωή σας θα λέτε: ''Ναι, εκεί υποτίθεται οτι θα πήγαινα κι εγώ. Αυτό είναι που είχα σχεδιάσει.''

Και ο καημός αυτός δε θα φύγει ποτέ, γιατί η μη πραγματοποίηση αυτού του ονείρου είναι μία σημαντική απώλεια.

Αλλά αν περάσετε τη ζωή σας θρηνώντας για το γεγονός οτι δεν πήγατε στην Ιταλία, μπορεί να μην αφεθείτε ποτέ ελεύθεροι να χαρείτε τα πολύ όμορφα πράγματα της Ολλανδίας ''

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο των Viki Satkiewicz- Gayhardt, Barbara Peereboom, Roxanne Campbell, R.N. ''Διασχίζοντας τις Γέφυρες'' έκδοση της Ε.Ε.Π.Α.Α

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Μάθε παιδί μου γράμματα!

Και τα δύο μου παιδιά από εμένα , τη μαμά τους, διδάχτηκαν πολύ λίγες λέξεις. Το λεξιλόγειό τους πλουτίστηκε και ιδίως του Παναγιώτη, είτε από τις λογοθεραπεύτριες, είτε - και ιδίως της Διονυσίας- από το σχολείο. Σαν γονιός πολλές φορές έχω νοιώσει ανεπαρκής, που δεν καταφέρνω να διδάξω, ή να μάθω κάτι στον Παναγιώτη. Ούτε πως να ζωγραφίζει, ούτε πως να πιάνει το μολύβι, ούτε πως να ντύνεται. Αυτά του τα έμαθε η εργοθεραπεύτρια.

Το προηγούμενο καλοκαίρι το είχα πάρει πολύ πατριωτικά το θέμα και είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να του μάθω κάτι. Να μάθει κάτι από εμένα. Μακάρι, το αρχικό γράμμα του ονόματός του!

Ωστόσο το παιδί μου με εξέπληξε ευχάριστα. Δεν βαρυγκώμισε, δεν γκρίνιαξε, αλλά αντίθετα με ενδιαφέρον άκουγε τις λέξεις και τα ονόματα που αρχίζουν από Π! Το Π του Παναγιώτη, της πόρτας, του παράθυρου κλπ. Ενδιαφέρθηκε και για το γράμμα της Διονυσίας! Το Δ της Διονυσίας, του δράκου, του δέντρου, του δάσους ... Για τον Στέφανο! Το Σ του Στέφανου, του σκύλου, σαλιγκαριού ... Για την Βάσω! Το Β της Βάσως, του βιβλίου, της βάρκας... για τον Αντύπα, τον Κώστα, για την Νόρα, τη Λούλα ...τέλος πάντων με αυτό τον τρόπο, με δική του διάθεση και περιέργεια και πάντα με έναυσμα το όνομα κάποιου αγαπημένου φίλου ή συγγενή, έμαθε να αναγνωρίζει δέκα με δεκαπέντε γράμματα.

Αχ, κάπου στην άκρη του μυαλού μου, σκέφτομαι οτι αν δεν τον βοηθήσει η γλώσσα να εκφραστεί θα τον βοηθήσει η γραφή, ή η τεχνολογία, πληκτρολογώντας.

Ένα ωραίο απόγευμα καθόμαστε μπροστά στο σπιτάκι- πρόσοψη της Fisher- Price και παίζουμε τους επισκέπτες που χτυπάνε το κουδούνι ( η Διονυσία πρέπει να ανοίξει την πόρτα και να κάνει την έκπληκτη και να μας καλέσει για καφέ). Ο Παναγιώτης παρατηρεί τα γράμματα του το αλφαβήτου που είναι στη πρόσοψη:

''Μαμά Β, Βάβω''

''Ναι, το Β της Βάσως''

''Τό ...'ναι Ν Νόα''

''Ναι το Ν της Νόρας. Και αυτό ποιό είναι μωρό μου;'' και δείχνω το Π.

''Π, Ντόντη''απαντάει με ενθουσιασμό. Έτσι λέει το όνομά του! Ντόντη! Δράττομαι της ευκαιρίας να του μάθω κάτι επιπλέον από τα...''καλοκαιρινά γράμματα''.

''Αυτό Παναγιώτη, είναι το Ρρρρ''

''Όχι μαμά!'' και κουνάει το κεφάλι του με ύφος ξερόλα.

''Είναι το Ρ (πι) του Parking''

Είπε κανείς τίποτα για γλωσσικό στρουκτουραλισμό;

Α, ναι, ο Σωσσύρ!

Ο φετινός καλοκαιρινός κατάλογος στόχων, περιλαμβάνει:

-Λουτρό ρημάτων

-Να μάθει το όνομά του ως τετρασύλλαβο

-Να γενικεύσει άρθρα, συμπλεκτικό σύνδεσμο

-Περιγραφή εικόνων

-Να απαντάει στην ερώτηση ''τι ομάδα είσαι;'' έστω και μηχανικά

-Και να μάθει την διεθνή γλώσσα των αγοριών: να παίζει μπάλα!

Σας φαίνονται ουτοπικοί, αυτοί οι στόχοι;

Εναλλακτικό σύστημα επικοινωνίας!!! ...και ομιλία!!!

Την προηγούμενη Παρασκευή είχα τη χαρά να ακούσω τον ήλιο, τον ηλιάτορα, να διατυπώνει τρισύλλαβες λέξεις και μεγάλες προτάσεις σωστά και καθαρά. Άκουσα πεντακάθαρα να λέει ''Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά'' και διάφορα άλλα . Τον παρακολουθούσα με κάποια επιφύλαξη καθώς προσπαθούσε να πει τις λέξεις που του ζητούσε, και ακολουθώντας παράλληλα τις κινήσεις που του υποδείκνυε ο λογοπεδικός. ''Μα τι θα τον βοηθήσει η νοηματική; Αφού παράγει λόγο!'' αναρωτήθηκα προς στιγμήν αλλά σκέφτηκα αμέσως οτι ήμαστε μπροστά σε έναν κορυφαίο λογοπεδικό και αν μη τι άλλο, είναι ο μόνος που γνωρίζω να έχει ασχοληθεί τόσο πολύ και αποκλειστικά με τον αυτισμό και μάλιστα, όπως έχω σημειώσει προ πολλού στη δεξιά στήλη σχετικά με τα χρήσιμα βιβλία, το δικό του βιβλίο με έχει βοηθήσει πολλές φορές να βρω κάποιες νέες ιδέες. Άφησα λοιπόν, την απορία μου στην άκρη, εμπιστεύτηκα την κρίση του και παρακολούθησα το γιο μου να χρησιμοποιεί κινήσεις του ΜΑΚΑΤΟΝ και σαν μαγεμένη; υπνωτισμένη να πω; τον άκουσα να μιλάει ολοκάθαρα. Εκ των υστέρων θυμήθηκα αυτό που από καιρό γνωρίζω για τον Παναγιώτη, οτι δηλαδή είναι οπτικός τύπος (όπως τα περισσότερα παιδιά του φάσματος) και πιο εύκολα καταλαβαίνει και απομνημονεύει την εικόνα παρά τον ήχο. Οπότε η κίνηση είναι κάτι που βλέπει. Είναι μία εικόνα, που τον βοηθάει να βάλει τις λέξεις και τις συλλαβές σε μία σωστή σειρά, γιατί πλέον μπορεί να τις θυμάται. Η απλή αυτή εξήγηση, είναι δική μου και μπορεί να μην είναι η επιστημονική εξήγηση για την λειτουργία του ΜΑΚΑΤΟΝ.

Ωστόσο νοιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να ευχαριστήσω και δημόσια, έστω από τη μικρή αυτή σελίδα, τον κύριο Γιάννη Βογινδρούκα (και ναι, περί αυτού πρόκειται!), ο οποίος για δύο ολόκληρες ώρες έδωσε τη προσοχή του και το ενδιαφέρον του πάνω στο πρόβλημα του Παναγιώτη και αφιλοκερδώς ασχολήθηκε μαζί του, υπέστη δε και τις φλυαρίες μου. Να ευχαριστήσω και το Κ.Η.Μ.Α., που επίσης αφιλοκερδώς μας παραχώρησε χρόνο και μας φιλοξένησε στο χώρο του και τέλος τον Παύλο Χ, το Αερικό και όλους όσους προώθησαν αυτή τη συνάντηση!

Το παρακάτω τους το αφιερώνω:

Προσπαθώ να μάθω στον Παναγιώτη να κάνει την απλή πρόσθεση της μονάδας, έτσι, για να λέω οτι του έμαθα και γω κάτι.

''Παναγιώτη σε αυτό το χέρι έχω ένα δάχτυλο'' και του υψώνω τον δείκτη του ενός χεριού. Ο Παν. με κοιτάζει με απορία και περιμένει να δει που το πάω. ''Σε αυτό το χέρι, έχω και άλλο ένα δάχτυλο'' και του υψώνω τον δείκτη του άλλου χεριού και πλησιάζω τα δύο υψωμένα δάχτυλα μεταξύ τους. Ο Παναγιώτης ετοιμάζεται να παραιτηθεί, δεν έχει ενδιαφέρον το θέμα. Εγώ συνεχίζω απτόητη. ''Παναγιώτη ένα δάχτυλο εδώ και ένα εδώ, πόσα δάχτυλα έχω;'' Απομακρύνω και πλησιάζω τα υψωμένα μου δάχτυλα. Ο μικρός έχει ήδη σκύψει πάνω στα Γκορμίτι του και δεν με παρακολουθεί ''Παναγιώτη;'' μια τελευταία μου απέλπιδα προσπάθεια και χωρίς να σηκώσει το κεφάλι από το παιχνίδι του τον ακούω να λέει αγανακτισμένος ''έντεκα μαμά'' (11, στα παναγιωτιδικά ντένταντα)

Ο μικρός μαέστρος

Πριν ένα μήνα περίπου, ο παιδικός σταθμός πήγε εκπαιδευτική εκδρομή στο ωδείο του Νάκα, στο κέντρο της Αθήνας. Ο Παναγιώτης εντυπωσιάστηκε και κατενθουσιάστηκε. Αφού μόλις ήρθε σπίτι πήρε από τα παιχνίδια του οτιδήποτε υπήρχε σε μουσικό όργανο και ήρθε να μας το δείξει μαζί με το βιβλιάράκι που τους έδωσαν και που απεικόνιζε όλα τα όργανα. Ακόμη και ένα παιδικό λαπ τοπ που είχε τους ήχους των οργάνων, επιστρατεύτηκε για να μας μυήσει σε αυτά που έμαθε.

Σιγά σιγά, η εμπειρία από το ωδείο ξεχάστηκε ή έτσι νόμιζα μέχρι χτες, όπου μαζί με τα παιδιά έφτιαχνα στη κουζίνα το βραδυνό τους. Μακαρόνια με τυρί. Το νερό ήδη έβραζε και ετοιμαζόμουν να ανοίξω ένα πακέτο μακαρόνια για να τα ρίξω στη κατσαρόλα

''Μαμά, θέλω νένα'' μου λέει ο Παναγιώτης. Εγώ νομίζοντας ότι θέλει να τα ρίξει αυτός στη κατσαρόλα του δίνω το μισό περιεχόμενο του πακέτου.

''Οχι όλα, νένα θέλω'' του δίνω το ένα που ζήτησε

και χαρούμενος ''τοτοτό μαμά'' με ευχαρίστησε, κάνει βαθιά υπόκλιση

και με ένα ''παπά παπάαααμ'' άρχισε να κουνάει το μακαρόνι εν είδει μπαγκέτας.

''Τι κάνεις Παναγιώτη;'' ολίγον δύσπιστη εγώ

''Ματέτο γείο'' η άμεση απάντησή του.

Μαέστρος σε ωδείο, ...σε ελεύθερη μετάφραση.

Και τώρα...; Τι γίνεται τώρα;

Η πουκαμίσα από τη δεύτερη στολή του Παναγιώτη, ήταν τρία νούμερα μεγαλύτερη και χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω αρχαίες και ξεχασμένες γνώσεις ραπτικής (ως κόρη μοδίστρας ) και να την μικρύνω (στο χέρι παρακαλώ και όχι στη μηχανή). Καθάρισα το τραπέζι, άνοιξα το κιτ με τα σύνεργα και άπλωσα την πουκαμίσα. Πήρα το ψαλίδι και άρχισα χρατσ χρουτσ να κόβω. ''Μαμά τι κάνεις;'' το παιδί. ''Φτιάχνω την πουκαμίσσα του mamma mia που θα φορέσεις'' εγώ.

''Οχι'' κοφτά και κάθετα.

Αφού έραψα τα πλαϊνά και πριν ράψω τα μανίκια του είπα: ''Για να δούμε την έφτιαξα σωστά ή έκανα λάθος;'' Με το σωστό ή λάθος , στιγμιαία φάνηκε να ενδίδει, (είναι πάντα πρόκληση γι αυτόν η δυνατότητα να μπορέσει να μου πετάξει ' 'έκανες λάθος μαμά, είσαι χαζή, δεν έχεις μυαλό, αχα χάχα''), αλλά μόνο στιγμιαία. "θα πάρεις τρία gormiti" τον λάδωσα. Σήκωσε τα χέρια και φόρεσε την αμάνικη πουκαμίσα και τα ξανασήκωσε όσες φορές χρειάστηκε να γίνει πρόβα μέχρι να την τελειώσω. Στον παραμικρό δισταγμό του θύμιζα τα gormiti που θα έπαιρνε. Πριν φύγουμε από το σπίτι, τον έντυσα του έβαλα και την κορδέλα στο κεφάλι και μου υπενθυμίζει: ''ε, βάλε μου και αυτά'' και μου δείχνει τα χαϊμαλιά που είχα ξεχάσει να του φορέσω. Το μόνο που δεν δέχτηκε να βάλει ήταν τα σανδάλια, αλλά τι πειράζει; Δεν φαινόταν τίποτα κάτω από τη μακριά καμπάνα που φορούσε!

Ολα τα παιδάκια ήταν άψογα, η μουσική από τη δεκαετία '60 και του '70. Η Διονυσούλα, που τώρα τελευταία θέλει να τη φωνάζουμε Νόνη, εμφανίστηκε σοβαρή σοβαρή, με ολόσωμο μαγιό, ροζ σορτσάκι, καπέλο και σωσίβιο. Εκτέλεσε άψογα τις κινήσεις της, αλλά σοβαρή χωρίς την τσαχπινιά και το μπρίο που τη διακρίνει. Όταν μετά το πέρας του χορευτικού τους πήγα να την συγχαρώ, έπεσε στην αγκαλιά μου και ξέσπασε σε αναφιλητά και κλάμματα. Δεν ήξερε που ήμασταν, νόμιζε οτι την είχαμε αφήσει μόνη. Ένιωσα άσχημα, γιατί πράγματι όλη μου η αγωνία ήταν για τη διάθεση του Παναγιώτη και ξέχασα ολωσδιόλου ότι και η μικρή θα χρειαζόταν και αυτή μια ενθάρρυνση, ένα χαμόγελο, μία δήλωση οτι είμαστε εκεί μαζί με τους άλλους γονείς. Στο δεύτερο μέρος που όλο το σχολείο χόρεψε, η μικρή φύσαγε...ένα φιλάκι ήθελε η κουκλίτσα μου για να πάρει μπρος!

Ο Παναγιώτης σοβαρός και αυτός εκτέλεσε άψογα τις χορευτικές του κινήσεις και τέλος πήρε και το ''πτυχίο'' της αποφοίτησής του από το προνήπιο και με καμάρι ήρθε να μας το δείξει!

Το πιο παράξενο είναι οτι δεν βούρκωσα, απλά ένιωθα τη συγκίνηση να υφέρπει και όχι μόνο όταν είδα τα δικά μου παιδιά επί σκηνής, αλλά για όλα αυτά τα μικρούλικα ανθρωπάκια που προσπαθούσαν να συντονιστούν και να εκτελέσουν αυτά που έμαθαν.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Τώρα να δούμε τι θα γίνει... στο νήπιο!

mamma mia, mamma

Τρία καλοκαίρια τώρα, όσα δηλαδή είναι και τα χρόνια του σχολικού βίου του Παναγιώτη, έχω ένα μικρό ευσεβή πόθο: Να καμαρώσω τον ήλιο μου επί σκηνής (σχολικής όχι θεατρικής). Το πρώτο καλοκαίρι, με ενημέρωσαν οτι δεν θα λάβει μέρος στη σχολική γιορτή γιατί δεν ήθελε να πιαστεί με τα άλλα παιδάκια ούτε για έναν απλό κύκλο. Δεν πειράζει, σκέφτηκα μικρούλης είναι (μόλις 3,5 χρονών). Του χρόνου. Την επόμενη χρονιά, μία από τα ίδια. Δεν ήθελε να συμμετέχει στις πρόβες. Μου έπεσαν τα φτερά, μα ούτε σε κύκλο; Άντε του χρόνου. Φέτος...φέτος μου έδωσαν τις οδηγίες για τη στολή της Διονυσίας και από τη τάξη του Παναγ. τίποτα! Είχα αρχίσει να δαγκώνομαι και ένα αχ που κρυφοαναστέναζε, κάπου πολύ βαθιά στη ψυχή μου, προσπαθούσε να κάνει κατάληψη στις σκέψεις μου, ώσπου ένα μεσημέρι ή δασκάλα του μου έδωσε ένα διπλωμένο χαρτί. Νόμιζα ότι θα ανακοίνωναν την άφιξη κάποιου κουκλοθέατρου στο σχολείο και αφηρημένα (με τραβούσαν τα παιδιά να φύγουμε) έριξα μια ματιά. Στα χέρια μου κρατούσα το σκίτσο ενός χίππυ και οδηγίες για τη στολή. Κοίταξα τη δασκάλα ''θα...θα λάβει μέρος και ο Παναγιώτης;'' ''Και βέβαια θα λάβει μέρος, χορεύει πάρα πολύ ωραία, είναι καταπληκτικός'' Η χαρά μου απερίγραπτη! Επιτέλους θα τον καμαρώσω! Θα χορέψει το '' mamma mia'' ντυμένος χίππυ. Τις επόμενες μέρες, όλες οι δασκάλες μου είπαν για το πόσο ωραία χορεύει ο Παν.. Ανυπομονώ . Το ξέρω οτι θα κλάψω από χαρά και συγκίνηση ( η Μαριλένα ήδη το βίωσε), αλλά προτιμώ έτσι δημοσίως, με δάκρυα χαράς, παρά μόνη μου με δάκρυα λύπης.....

Αύριο το απόγευμα στις 19.00, είναι η γιορτή. Η Διονυσία είναι έτοιμη. Και βέβαια θα καμαρώσω την πριγκίπισσά μου!

Όσο για τον Παναγιώτη, με έχουν ζώσει τα μαύρα φίδια....δεν θέλει να ντυθεί χίπης, αλλά ...πειρατής. Ολο το σαββατοκύριακο το περάσαμε ακούγοντας το τραγούδι των ΑΒΒΑ, το ζήταγε και ο ίδιος. Μας έκανε και κάνα δυό φιγούρες, αλλά τις δύο στολές που του έφτιαξα ...με τίποτα, ούτε καν την κλασική κορδέλα που την ονόμασα πειρατοχιπποκορδέλλα. Ούτε τα χαϊμαλιά. Δεν ξέρω αν τελικά εμφανιστεί επί σκηνής και δεν μουλαρώσει. Ποντάρω όμως στη μουσική πλύση εγκεφάλου που του έγινε ώστε πλέον τα αντανακλαστικά του συντονίζονται και οι κινήσεις του λικνίζονται στον ρυθμό του mamma mia. Ένα πράγμα όπως στη ταινία ''Ανδρες έτοιμοι για όλα'', που κάποιοι από το γκρουπ καθώς περιμένουν στην ουρά για το επίδομα ανεργίας, ακούγοντας το μουσικό κομμάτι στο οποίο κάνουν πρόβες, ασυναίσθητα κάνουν τις χορευτικές τους κινήσεις.

Αυτή τη φορά, αν αποφασίσει να μη λάβει μέρος δεν θα στενοχωρηθώ πολύ. Ξέρω οτι δούλεψε για αυτή τη παράσταση και οτι ήταν με την ομάδα. Θα τον χειροκροτήσω σαν να έλαβε.

Ωστόσο αν έχετε να προτείνετε, έστω και τη τελευταία στιγμή, κάποιο τρικ/λύση για τη στολή/ντύσιμο....please σπεύσατε.